குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லத் தேர்ந்தெடுத்த கதைகள்

யாரால் எவ்வளவு தூரம் தாவ முடியும் என்று ஒவ்வொருவரும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அனுமன் மட்டும் அமைதியாக இருந்தார். ஜாம்பவான் அவருக்கே அவருடைய கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ராமர் எந்த நேரத்தில் திரும்புவார் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அதனால் நகரம் இருளில் காத்திருக்கவில்லை.

ஏழு வயது கிருஷ்ணர் ஏழு நாட்கள் முழு மலையையே சுண்டுவிரலில் தாங்கினார். கீழே இருந்த ஒரு இடையன், குழந்தை களைத்துப் போயிருப்பானே என்று நினைத்து தன் கைத்தடியை மலையின் கீழே நிறுத்தினான்.

ஒரு மாம்பழத்திற்காக இரு சகோதரர்களுக்குள் உலகைச் சுற்றும் போட்டி. ஒருவர் மயிலில் பறந்தார். இன்னொருவர் அறையை விட்டு வெளியே போகவில்லை.

எந்தத் தெய்வத்தாலும் அவனைத் தனியாக வெல்ல முடியவில்லை. அப்போது ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சக்தியில் ஒரு பகுதியை அளித்தார்கள்—அந்தச் சேர்ந்த ஒளியில் இருந்து புதிதாக ஒருவர் எழுந்தார்.

கடலில் பாலம் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. வானரர்கள் மலைப்பாறைகளைத் தூக்கி வந்தார்கள். அந்தப் பெரும் பரபரப்புக்குள், உடம்பில் மணலை ஒட்டிக்கொண்டு ஓடிய ஒரு சின்ன அணிலை யாரும் கவனிக்கவே இல்லை.

ராமர் வந்திருக்கிறார் என்று கேட்டவுடன் குகன் ஓடிவந்தார். உணவு, படுக்கை, வேண்டுமென்றால் தன் நாடே கூட—எல்லாவற்றையும் தரத் தயார். ஆனால் ராமர் கேட்டது மிகச் சிறிய உதவி.

ராவணன் சீதையை அழைத்துச் செல்கிறான். ராமரும் லட்சுமணனும் அருகில் இல்லை. அப்போது வழியில் நின்றவர் வயதான ஜடாயு—நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை சீதையை நீ கொண்டு போக முடியாது, என்றார்.

பாண்டவர்களில் பலசாலி பீமன். வழியை மறித்துக் கிடந்த ஒரு முதிய வானரத்தின் வாலை ஓரமாக்குவது அவருக்கு என்ன பெரிய வேலை? ஆனால் ஒரு கையாலும் முடியவில்லை. இரண்டு கைகளாலும் முடியவில்லை.

மரத்தில் ஒரு செயற்கைப் பறவை. கையில் வில். ஆனாலும் துரோணர் உடனே அம்பு விடச் சொல்லவில்லை. ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரே கேள்வி: என்ன தெரிகிறது? அர்ஜுனன் வந்தபோது பதில் மாறியது.

இந்திரன் என்ன கேட்க வருகிறார் என்று கர்ணனுக்கு முன்பே தெரியும். கேட்டதைத் தந்தால் தன் பாதுகாப்பே குறையும் என்பதும் தெரியும். ஆனாலும் அந்த நாள் அவர் வெறுமனே “ஆம்” என்று சொல்லவில்லை—ஒரு முடிவை எடுத்தார்.

பூசலார் கட்டிய கோயிலைத் தேடி மன்னன் திருநின்றவூர் வந்தான். அவர் இங்கே கோயில் கட்டவில்லை என்றார்கள் ஊரார். பிறகு பூசலார் அந்தக் கோயில் எங்கே இருந்தது என்று சொன்னார்.

கோயிலுக்காக அப்பா கட்டி வைத்த மாலையை கோதை தினமும் முதலில் தானே சூடிப் பார்த்தாள். ஒருநாள் அது தெரிய வந்ததும் அப்பா பதறினார். அந்த இரவு பெருமாள் கேட்டது வேறு.

வீட்டில் கொடுக்க ஒன்றுமே இல்லை. அயலாரிடம் வாங்கிய நான்கு பிடி அவலைத் துணியில் கட்டிக்கொண்டு சுதாமா பழைய நண்பனைப் பார்க்கப் போனார். உதவி கேட்க மட்டும் அவரால் முடியவில்லை.

நான்கு சகோதரர்கள் தண்ணீர் குடித்ததும் கீழே விழுந்தார்கள். ஐந்தாவதாக வந்த தருமரும் கடும் தாகத்தில் இருந்தார். ஆனால் அவர் முதலில் தண்ணீரைத் தொடவில்லை—கேள்விகளைக் கேட்ட குரலுக்கு பதில் சொன்னார்.

உலகம் மாயை; உணவும் அதில்தானே என்று சிவபெருமான் சொன்னார். பார்வதி உணவு தரும் சக்தியையே விலக்கிக் கொண்டபோது காசி பசியால் அமைதியானது. கடைசியில் ஒரு பாத்திரத்துடன் வரிசையில் நின்றவர் சிவபெருமானே.

ராமரை மீண்டும் அயோத்திக்குக் கூட்டிச் செல்லவே பரதன் காட்டுக்கு வந்தான். ராமர் வர மறுத்தார். அப்போது பரதன் எடுத்துச் சென்றது ராஜமுடி அல்ல—ராமரின் பாதுகைகள்.

அனுமன் சீதையை கண்டுபிடித்துவிட்டார். ஆனால் இலங்கையில் வந்த எந்த அந்நியனும் தன்னை ராமரின் தூதன் என்று சொல்லலாம். முதலில் உரையாடல்; பிறகு ராமரின் மோதிரம்—அதுதான் வார்த்தைகளுக்கு அடையாளம் கொடுத்தது.

மாயை என்ன என்பதை நேரில் காண வேண்டும் என்று மார்க்கண்டேயர் கேட்டார். பிறகு மழை நின்றதே இல்லை; நிலம் மறைந்தது. அந்த அளவில்லா நீரில் ஒரு ஆலமரம் தோன்றியது—ஒரு இலையில் அமைதியாக ஒரு குழந்தை.

கோபத்தில் அப்பா சொன்னார்—உன்னை மரணத்துக்கே கொடுக்கிறேன். நசிகேதன் யமனின் இல்லத்துக்குச் சென்று மூன்று இரவுகள் காத்தான். கிடைத்த மூன்று வரங்களில் கடைசியாக அவன் கேட்டது செல்வம் அல்ல: இறந்த பிறகு என்ன ஆகிறது?

பிறந்த குழந்தை அழவில்லை, பால் குடிக்கவில்லை, பேசவில்லை என்று மரபு சொல்கிறது. திருக்குருகூரின் புளியமரத்தடியில் பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனமாக இருந்தான். தொலைவில் இருந்து வந்த மதுரகவி ஒரு விடுகதை கேட்டபோது தான் முதல் பதில் வந்தது.

கோயிலின் மேளங்களுக்கு தோல் கொடுத்தவர் நந்தனார்; ஆனால் பிறப்பால் கோயிலுக்குள் செல்ல அனுமதி இல்லை. திருப்புங்கூரில் வெளியே நின்றபோது பெரிய நந்தி சந்நிதியை மறைத்தது. பெரியபுராணம் சொல்கிறது—சிவபெருமான் நந்தியை விலகச் சொன்னார்.

நாற்பத்தெட்டு நாள் பசி-தாகத்துக்குப் பிறகு உணவு வந்தது. அதே நேரத்தில் விருந்தினர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்தார்கள். கடைசியில் ஒருவருக்கே போதுமான தண்ணீர் மட்டும் இருந்தது—அப்போது இன்னொரு தாகமுள்ள மனிதன் வந்தான்.

தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதத்துக்காக பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள். எல்லோரும் அரிய பொருள் ஒன்றை எதிர்பார்த்தார்கள். முதலில் வந்தது ஹாலாஹல நஞ்சு—உயிர்கள் அனைத்தையும் ஆபத்தில் ஆழ்த்தும் அளவு பரவத் தொடங்கியது.

இந்த கணேச புராணக் கதையில் சந்திரன் விநாயகரின் உக்கிரமான உருவத்தைப் பார்த்து சிரித்தான். கோபத்தில் சாபம் வந்தது. பின்னர் சாபம் முழுவதும் நீங்கவில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட சதுர்த்தி நாளுக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

ராவணனின் தம்பி ராமரின் படையின்மேல் வானில் நின்று சரணம் கேட்டான். சுக்ரீவனுக்கு சந்தேகம்—இவன் உளவாளியாக இருக்கலாமே? இப்போது கேள்வி விபீஷணனை மட்டும் பற்றி இல்லை; சரணம் என்றால் என்ன என்பதையும் பற்றி.

விரதம் முடிக்க வேண்டிய நேரம் போய்க்கொண்டிருந்தது; அழைத்த விருந்தினர் திரும்பவில்லை. அம்பரீஷன் தண்ணீர் மட்டும் குடித்தான். துர்வாசர் திரும்பியதும் கோபம் வெடித்தது—ஆனால் கதையின் கடினமான பகுதி அதன் பிறகுதான்.

இறந்த பிறகு என்ன ஆகிறது என்று நசிகேதன் கேட்டான். யமன் ஒரு படம் கொடுத்தார்: உடல் ரதம், புலன்கள் குதிரைகள், மனம் கடிவாளம், புத்தி சாரதி—நீ? அந்த ரதத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பயணி.

நளனைத் தேர்ந்தெடுக்கவே தமயந்தி சுயம்வர மண்டபத்துக்குள் வந்தாள். ஆனால் முன் நின்றது ஒரே மாதிரி தோன்றும் ஐந்து நளர்கள். அவள் ஊகிக்கவில்லை; முதலில் உண்மை தெளிவாகத் தெரிய வேண்டும் என்று கேட்டாள்.

தேவர்கள் வெற்றி பெற்றார்கள்; உடனே இந்த வெற்றி நம்முடையது, பெருமை நம்முடையது என்று நினைத்தார்கள். அப்போது ஒரு மர்மமான யக்ஷன் வந்து, அக்னியின் முன் ஒரு சிறிய புல்தழையை வைத்தான்.

யாஜ்ஞவல்க்யர் இல்லறத்தை விட்டு செல்லும் முன் சொத்தைப் பகிர விரும்பினார். மைத்ரேயி தன் பங்கு எவ்வளவு என்று கேட்கவில்லை. முழு பூமியும் செல்வமாக எனக்கிருந்தால், அது என்னை அமரராகுமா? என்றாள்.

மக்களுக்கு உணவு இல்லை; பூமி விதைகளை மறைத்து வைத்திருக்கிறாள் என்று பிருது நினைத்தான். வில்லுடன் பின் தொடர, பூமி பசுவாக ஓடியாள். பிறகு அவள் திரும்பி கேட்டாள்: என்னையே அழித்தால் உன் மக்கள் எங்கே வாழ்வார்கள்?

மகாபலி மூன்று அடி நிலம் தர வாக்கு கொடுத்துவிட்டான். தானம் நிறைவேற தண்ணீர் வழிய வேண்டும். பிற்கால சமஸ்கிருத மரபு சொல்வது: சுக்கிராசாரியார் மிகச் சிறிய உருவம் கொண்டு நீர்வாயை அடைத்தார்; வாமனர் தர்ப்பையால் அதைத் திறந்தார்.

ஒரே மரத்தின் ஒரே கிளையில் இரண்டு தோழிப் பறவைகள். ஒன்று இனிய பழத்தைத் தொடர்ந்து தின்றது; இன்னொன்று ஒன்றும் தின்னாமல் அதைப் பார்த்தது. அடுத்த மந்திரத்தில் தின்னும் பறவையின் இடத்தில் துக்கமுள்ள மனிதன் வருகிறான்—அவன் மாறுவது மற்றவனைப் பார்த்தபோது.

வாமனர் மூன்று அடி நிலம் மட்டும் கேட்டார். குரு முன்பே எச்சரித்தார்—இவை சாதாரண அடிகள் அல்ல; எல்லாமே போகலாம். மகாபலி அந்த எச்சரிக்கையை கேட்ட பிறகும் தன் வாக்கை மாற்றவில்லை.

இறுதிப் பயணத்தில் திரௌபதியும் நான்கு சகோதரர்களும் ஒருவர் பின் ஒருவர் விழுந்தார்கள். கடைசியில் யுதிஷ்டிரருடன் ஒரு நாய் மட்டும். அப்போது இந்திரன் ரதத்தில் வந்தார்—சொர்க்கம் செல்லலாம்; நாய் மட்டும் வரக்கூடாது.

சபரி ஒவ்வொரு பழத்தையும் முதலில் சுவைத்துப் பார்த்தார்—இனிப்பாக இருந்தால் மட்டும் ராமருக்காக வைத்தார். லக்ஷ்மணனுக்கு அது ஏற்றதாகத் தோன்றவில்லை; ராமர் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொண்டார்.

குளிக்க ஆற்றுக்குப் போன வால்மீகி, ஒரு கிரௌஞ்சப் பறவை அம்பில் விழுந்ததையும் அதன் துணை கதறியதையும் பார்த்தார். அந்த நொடியில் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளுக்கே ஒரு புதிய ஓசை இருந்தது.

படிக்கச் செல்லும் முன் சத்யகாமனிடம் குடும்பத்தைப் பற்றி கேட்கப்படும். அம்மா சொன்ன பதில் எளிதல்ல—உன் தந்தை யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. குருவிடமும் அவன் அதையே மாற்றாமல் சொன்னான்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் படித்து வந்த சுவேதகேதுவிடம் அப்பா ஒரு கிண்ணம் தண்ணீரும் உப்பும் மட்டும் கொடுத்தார். மறுநாள் உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் தண்ணீரின் எல்லா பக்கமும் உப்பாக இருந்தது.

அப்பாவுக்கு வேண்டிய பதில் ஒன்றே. பிரகலாதன் சொன்னது வேறு—இறைவன் எங்கும் இருக்கிறார். அப்படியென்றால் அரண்மனையில் நின்ற அந்தத் தூண் மட்டும் எப்படி விதிவிலக்கு?

ஐந்து வயது துருவனுக்கு அப்பாவின் மடியில் இடம் மறுக்கப்பட்டது. அவன் காட்டுக்குப் போய் நாரதரிடம் சாதனை கற்றான். கடைசியில் அசையாத ஒளியிடமொன்று வாக்காகக் கிடைத்தது—ஆனால் முதலில் அவன் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும்.

யானைக் கூட்டத்தின் அரசன் கஜேந்திரன் ஏரிக்குள் இறங்கியபோது முதலை காலைப் பிடித்தது. கூட்டமே இழுத்தது; அவனும் போராடினான். ஒரு கட்டத்தில் இன்னும் பலமாக இழுப்பதே பதில் இல்லை என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.

சத்தியவானுக்கு இன்னும் ஒரு வருடம்தான் ஆயுள் என்று சாவித்திரி திருமணத்துக்கு முன்பே அறிந்திருந்தாள். அந்த நாள் வந்தபோது யமன் உயிரை எடுத்துச் சென்றார். சாவித்திரி அவரோடு நடக்கத் தொடங்கினாள்.

மழை இரவில் கிடைத்தது ஒரு சின்ன இடைகழி. ஒருவருக்குப் படுக்க இடம் இருந்தது. இரண்டாவது வந்ததும் இருவரும் உட்கார்ந்தார்கள். மூன்றாவது வந்ததும் மூவரும் நின்றார்கள். பிறகு யாரும் கதவைத் தட்டாமல் இடம் இன்னும் நெருங்கியது.

பசியுடன் வந்த சிவனடியாருக்கு வீட்டில் இருந்த ஒரு மாம்பழத்தைப் புனிதவதி கொடுத்தார். கணவர் இன்னொரு பழம் கேட்டபோது இறைவனை வேண்டினார். அதன் பிறகு வந்த பழங்கள் அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றின.

அபிமன்யு போகுமுன் நேராகச் சொன்னான்—சக்கரவியூகத்துக்குள் நுழையத் தெரியும்; வெளியே வரத் தெரியாது. பெரியவர்கள் பின்னால் வருவார்கள் என்பதே திட்டம். வழி மூடியதும் அவன் மட்டும் உள்ளே இருந்தான்.

அரசை விட்டுப் காட்டில் தவம் செய்ய வந்த பரத மகாராஜா, தாயில்லாத மான் குட்டியை காப்பாற்றினார். பிரச்சினை காப்பாற்றியதில் இல்லை—அது மெதுவாக அவருடைய மனம் முழுவதையும் பிடித்தபோது வந்தது.

பிருகு பிரம்மாவுக்கு மரியாதை செய்யவில்லை; சிவனின் அணைப்பைத் தள்ளினார்; கடைசியில் விஷ்ணுவின் மார்பில் உதைத்தார். இறுதியாக வந்த பதில் அவர் எதிர்பார்த்ததல்ல.

ஏழை வீட்டுப் பூஜையில் மீந்த ஒரு அருகம்புல் விநாயகரின் பசியை நிறுத்தியது. பின்னர் அதை பொன்னுடன் துலாக்கட்டில் வைத்தபோது, குபேரனின் களஞ்சியம், நகரம், தேவர்களின் செல்வம் கூட அதை உயர்த்த முடியவில்லை.

தன்னை மாணவனாக ஏற்க மறுத்த குருவின் மண் சிலையை முன்னால் வைத்து ஏகலவ்யன் தனியாக வில் கற்றான். எல்லோரையும் கடந்து சென்றபோது, அதே குரு குருதட்சிணை வாங்கக் காட்டுக்குள் வந்தார்.

விநாயகர் சொன்னார்—எழுதத் தொடங்கியதும் என் எழுத்தாணி நிற்கக் கூடாது. வியாசர் சொன்னார்—அர்த்தம் புரியாமல் ஒரு வரியும் எழுதக் கூடாது. அங்கேயிருந்து வேகத்துக்கும் புரிதலுக்கும் இடையில் மகாபாரதம் எழுதத் தொடங்கியது.

மரபு சொல்வது—அனுமன் மலையிலுள்ள கற்களில் தன் ராமகதையை எழுதியிருந்தார். வால்மீகி அதை வாசித்து, தன் காவியத்தைவிட இது மேல் என்று உணர்ந்தார். அடுத்து நடந்தது அனுமனின் முடிவு.

ரக்தபீஜனின் ரத்தம் நிலத்தில் விழுவதற்கு முன் காளி அதைத் தடுத்து போரைக் முடித்தாள். பிற்காலப் பிரபல மரபு சொல்வது—வெற்றி முடிந்தும் அவளுடைய உக்கிரம் நின்றதே இல்லை. சிவன் அவள் பாதையில் படுத்தார்.

பாண்டவர்கள் ராஜ்யத்திலிருந்து இறங்கி இறங்கி ஐந்து ஊர்கள் மட்டும் கேட்டார்கள். துரியோதனன் ஏற்கெனவே சொன்னான்—ஊசி முனை அளவு நிலமும் தரமாட்டேன். இருந்தும் கிருஷ்ணர் நேராக ஹஸ்தினாபுரத்துக்குச் சென்றார்.

தன்னிடம் எவ்வளவு செல்வம் இருக்கிறது என்று காட்ட குபேரன் பிரம்மாண்ட விருந்து வைத்தான். விநாயகர் தொடர்ந்து சாப்பிட்டார். கடைசியில் உணவின் அளவு அல்ல, கொடுக்கும் முறை தான் மாற வேண்டியிருந்தது.

துர்வாசர் வாடாத மலர்மாலையை இந்திரனுக்கு அளித்தார். இந்திரன் அதை யானையின் தலையில் வைத்தார். யானை தள்ளி மிதித்தது—அந்த ஒரு கவனக்குறைவுக்குப் பிறகு ஸ்ரீ உலகைவிட்டு சென்றதாக கதை சொல்கிறது.

சத்யபாமா கிருஷ்ணருடன் போர்க்களத்துக்கு சென்றாள். நரகன் வீழ்ந்தான்; அவன் வீட்டிலிருந்து சிறைப்பட்ட பெண்கள் வெளியே வந்தார்கள்; அவன் தாய் பேரனை காப்பாற்றக் கேட்டாள். பின்னர் திருவிழா மரபு இன்னொரு வரியைச் சேர்க்கிறது—இந்த நாளை துக்கமாக மட்டும் வைத்திருக்காதீர்கள்; தீபம் ஏற்றுங்கள்.

சீதையைத் தேடிய வானரங்களுக்கு ஒரு திசை வேண்டும். இலங்கை எங்கே என்று தெரிந்த முதிய பறவைக்கு சிறகுகள் இல்லை. ராமருக்கு நான் இப்போது வார்த்தைகளால் உதவ முடியும் என்றான் சம்பாதி.

நூறு ஆண்டுகள் மழை இல்லை. சரியான மந்திரங்களே மறந்துவிட்டன. அவள் வந்ததும் உடனே உணவு கொடுக்கவில்லை; ஒன்பது இரவுகள் பார்த்து அழுதாள். பிறகு அவளுடைய உடலிலிருந்து கீரை, காய், வேர், தானியம் வளர்ந்தது.

கண் தெரியாத பெற்றோரை காவடி போன்ற இரண்டு கூடைகளில் வைத்து ஸ்ரவணன் புண்ணிய இடங்களுக்கு எடுத்துச் சென்றான். ஒரு இரவு ஆற்றில் தண்ணீர் எடுக்கும் சத்தத்தை இளம் தசரதன் யானை என்று நினைத்தான்—யோசனை முடியும் முன் அம்பு பறந்தது.

திருப்பாணாழ்வார் காவேரிக்கரையில் அரங்கனுக்குப் பாடிக் கொண்டிருந்தார்; அர்ச்சகரின் குரல் அவருக்குக் கேட்கவே இல்லை. வழி திறக்க எறிந்த கல் நெற்றியில் பட்டது. அன்றிரவு கனவில் அரங்கன்—அவரை என்னிடம் கொண்டு வா என்றார். தோளில் சுமப்பது அரங்கனின் கட்டளை அல்ல; அர்ச்சகரின் சொந்த முன்மொழிவு.

சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த சியமந்தக மணியை அணிந்து வேட்டைக்குப் போன பிரசேனன் திரும்பவில்லை. காட்டுத் தடங்களை யாரும் பார்க்கும்முன், பழி கிருஷ்ணர்மேல் விழுந்துவிட்டது.

எத்தனை கயிறுகளைச் சேர்த்தாலும் இரண்டு விரல் இடைவெளி. யசோதையால் முடிச்சுப் போடவே முடியவில்லை.

திரௌபதி சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டார். அப்போதுதான் பத்தாயிரம் சீடர்களுடன் துர்வாசர் வந்தார். அவர்களுக்கு என்ன பரிமாறுவது?

பழத்தை உடைத்தபோது சிறு விதைகள் தெரிந்தன. ஒரு விதையையும் உடைக்கச் சொன்னார் தந்தை. அதற்குள் என்ன தெரியும்?

ஒரு சிறிய கோவணத்தின் எதிரே துணிகளும் பொன்னும் மணிகளும் வைக்கப்படுகின்றன. தராசு இன்னும் சமமாகவில்லை.

திருமணம் தொடங்கப் போகிறது. அப்போது ஒரு முதியவர் ஓலையைக் காட்டி, மணமகன் தன்னிடம் சேவை செய்யப் பிணைக்கப்பட்டவன் என்கிறார். வழக்கு சபை வரை செல்கிறது.

கோயில் நிலம் சுத்தம் செய்யும் போது மண்ணிலிருந்து பொன்னும் மணிகளும் தெரிகின்றன. அப்பர் மட்டும் வேலை மாற்றவில்லை.

மணமக்கள் அணிந்த நகைகள் எல்லாம் எடுத்துவிட்டார். ஒரு மோதிரம் மட்டும் கழலவில்லை; பின்னர் நகைக் கட்டும் தரையிலிருந்து எழவில்லை.

ராமர் பெரும் படையை தனியாக எதிர்கொள்கிறார் என்று கேட்டவுடன், குலசேகரர் கதையை மட்டும் கேட்கவில்லை—தன் படையைத் தயாரிக்கச் சொல்கிறார்.

அடியைத் தேடிச் சென்றவரும் உச்சியைத் தேடிச் சென்றவரும் திரும்பினர். ஒருவர் மட்டும் கண்டதாகச் சொன்னார்.

முன்னோர் இருவரால் முடியாத வேலையைப் பகீரதன் ஏற்றார். கங்கை இறங்கினாள்; ஆனால் முதலில் சிவனின் சடையில் நின்றுவிட்டாள்.

ஒரு சட்டி சத்துமாவைக் கணக்கில் வைத்துப் பெரிய வீடு கட்டியவன், காலால் உதைத்தது அந்தச் சட்டியையே.

புஷ்பக விமானம் கைலாயம் அருகே நின்றது. வழி மறுக்கப்பட்டதும் இராவணன் மலையையே அசைக்க முயன்றான்.

விளையாடிக் களைத்த யாதவச் சிறுவர்களுக்குத் தாகம் எடுத்தது. தண்ணீர் தேடி ஒரு கிணற்றுக்குச் சென்றார்கள். அது வறண்டு கிடந்தது. அடியில் ஒரு பெரிய பல்லி! அதை மேலே தூக்க…

முதுமையாலும் மரணத்தாலும் வருந்தாத ஆத்மாவை அறிய வேண்டும், என்று பிரஜாபதி சொன்னார். அதைக் கேட்டுத் தேவர்களின் சார்பில் இந்திரன் வந்தார்; அசுரர்களின் சார்பில்…

ஒரு மரத்தடியில் கௌசிகர் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தார். மேலிருந்த கொக்கு அவர் மீது எச்சமிட்டது. அவர் கோபமாக நிமிர்ந்து பார்த்தார். கொக்கு கீழே விழுந்து இறந்தது. நடந்ததைக்…

சீதை இருக்கும் இடத்தைத் தேடி அனுமன் கடல்மேல் பறந்துகொண்டிருந்தான். கடலுக்கு ஓர் எண்ணம் வந்தது. ராமர் அனுப்பிய தூதன் நீண்ட தூரம் செல்கிறான்; நடுவில் ஓய்வெடுக்க இடம்…

தேவர்களின் ஆட்சியை சும்பன், நிசும்பன் என்ற சகோதரர்கள் கைப்பற்றினர். தங்களுக்கு உதவி தேவைப்பட்டால் அழைக்கலாம் என்று தேவி முன்பு சொன்னது தேவர்களுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.…

அரசர் யார், யானை எது என்று நிதாகர் விளக்கினார். வந்தவர் கேட்ட அடுத்த கேள்வியில்தான் குருவை அறிந்தார்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தீகளைப் பார்த்துக்கொண்ட உபகோசலன் இன்னும் காத்திருந்தான். தீகளே கற்றுத்தந்தபோது, புரியாததை அவன் கேட்டான்.

சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல ரதம் வந்தது. முத்கலர் ஏறவில்லை. அங்குள்ள இன்பத்தையும் குறையையும் முதலில் கேட்டார்.

பறவைகளுக்காக அசையாமல் நின்ற தவசிக்கு மனத்தில் பெருமை வந்தது. அவருக்கான பாடம் துலாதாரரின் கடையில் காத்திருந்தது.

எல்லாம் ஆகாசத்தில் நெய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று யாஜ்ஞவல்கியர் சொன்னார். அந்த ஆகாசத்தைப் பற்றியே கார்கியின் அடுத்த கேள்வி வந்தது.

எதிர்த்து நின்ற அண்ணனுக்காக விபீஷணன் அழுதான். அவனுக்குரிய இறுதிக் கடமையைச் செய்யும்படி ராமர் சொன்னார்.