முழு வழியையும் விளக்குகளால் ஒளிரவைத்த இரவு
பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. ராமர் எந்த நேரத்தில் திரும்புவார் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அதனால் நகரம் இருளில் காத்திருக்கவில்லை.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Vālmīki Rāmāyaṇa — Yuddha Kāṇḍa, sargas 125–128
மரபுக் குறிப்பு. வால்மீகி இராமாயணத்தில் அயோத்தி கழுவி அலங்கரிக்கப்படுகிறது, கொடிகள் கட்டப்படுகின்றன, நகரம் இரவு முழுவதும் மகிழ்கிறது. விளக்குகளின் நீண்ட வரிசையும், இந்த இரவே தீபாவளியின் தொடக்கம் என்ற எண்ணமும் பின்னைய மரபில் தெளிவாகிறது—முக்கியமாக துளசிதாசரின் வழியில். வட இந்தியாவில் அமாவாசை இரவு ராமரின் வீடு திரும்புதலோடு இணைக்கப்படுகிறது; தென் இந்தியாவில் அதற்கு முந்தைய நரக சதுர்த்தசி கிருஷ்ணர்–நரகாசுரன் கதையோடு இணைக்கப்படுகிறது. இந்த இரு மரபுகளையும் ஒன்றாகக் கலந்து சொல்லவில்லை.
தொடங்குவதற்கு முன். 5 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட குழந்தைகளுக்கு ஏற்றது. பயமுறுத்தும் காட்சி எதுவும் இல்லை. ஒரு கடினமான விஷயம் முக்கியக் கதைக்குள் இல்லை; கீழே உள்ள கேள்விகளுக்காக மட்டும் வைக்கப்பட்டுள்ளது: அந்த நாளுக்குள் ராமர் திரும்பவில்லை என்றால் தீயில் இறங்குவேன் என்று பரதன் உறுதி எடுத்திருந்தார். அந்தக் காலை எல்லோரும் ஏன் இவ்வளவு பதற்றமாக இருந்தார்கள் என்று பெரிய குழந்தைகள் கேட்டால், இதைச் சொல்லலாம்.
பரதன் பதினான்கு ஆண்டுகளாக நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். அவர் அரண்மனையில் வாழவில்லை. அயோத்தி நகரத்திற்கு வெளியே உள்ள நந்திகிராமம் என்ற இடத்தில் தங்கினார்—அரியணையிலிருந்து விலகியிருக்கப் போதுமான தூரம்; திரும்பிவரும் சாலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கப் போதுமான அருகில்.
அரியணையும் வெறுமையாக இருக்கவில்லை. அதில் ராமர் அணிந்த பாதுகைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு அரசரிடம் வைக்கப்படும் காரியங்களைப் பரதன் தினமும் அந்தப் பாதுகைகளின் முன் வைத்தார். அரசாட்சி ராமருடையது; அதை காத்துக்கொண்டிருப்பவர் தான் என்று அவர் நினைத்தார்.
ராமர் காட்டிலிருந்து திரும்பியதும் அரசாட்சியை அவரிடமே ஒப்படைக்க வேண்டும்—பரதன் இந்த ஒரு எண்ணத்தையே பதினான்கு ஆண்டுகள் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்.
பதினான்கு ஆண்டுகள் முடியும் நாள் வந்தது. தேதி எல்லோருக்கும் தெரியும். காலை ஆனது; சாலை காலியாகவே இருந்தது. மதியம் நெருங்கியது; சாலை இன்னும் காலியாகவே இருந்தது.
அப்போது தொலைவில் யாரோ வேகமாக வருவது தெரிந்தது. அருகில் வந்தபோது அவர் அனுமன். ஒரே செய்தியை முன்னதாகச் சொல்லவே அவர் அனுப்பப்பட்டிருந்தார்—ராமர் வருகிறார்; அந்த நாளில் பரதன் இன்னும் ஒரு கணமும் தெரியாமல் காத்திருக்க வேண்டாம் என்பதற்காக.
அயோத்திக்கு சில மணி நேர முன்னறிவிப்புதான் கிடைத்தது. ஆனால் நகரம் ஒரு மணிநேரத்தையும் வீணாக்கவில்லை. சாலைகள் கழுவப்பட்டன. கட்ட இயன்ற இடமெல்லாம் கொடிகள் கட்டப்பட்டன. வாசல்களில் பூமாலைகளும் இலைத் தோரணங்களும் வந்தன. நகரம் இரவு முழுவதும் விழித்திருக்கத் தயாரானது.
வால்மீகி இராமாயணம் நகரம் கழுவப்பட்டதும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கொடிகள் கட்டப்பட்டதும், இரவு முழுவதும் கொண்டாட்டம் நடந்ததும் சொல்கிறது. பின்னைய மரபு—முக்கியமாக துளசிதாசரின் வழியும் அதன் பின் வாழும் கதைகளும்—இந்த இரவை விளக்குகளின் வரிசையால் நிரப்புகிறது. இன்று நம் நினைவில் முதலில் வரும் ஒளி அதுதான்: சுவர்களில், மாடிகளில், சாலையின் இருபுறமும், வீட்டிற்கு திரும்புபவர் இருளில் வர வேண்டாம் என்பதற்காக.
ராமர் எந்த நேரத்தில் தோன்றுவார் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. அதனால் அவரைக் கண்ட பிறகு விளக்குகள் ஏற்றப்படவில்லை; அதற்கு முன்பே ஏற்றப்பட்டன. காத்திருப்பையே அவர்கள் ஒளியாக மாற்றினர்.
ராமர் புஷ்பகம் என்ற விமானத்தில் திரும்பினார்—போருக்கு முன்பு அந்த விமானம் இராவணன் வசம் இருந்தது. அவருடன் சீதை, லட்சுமணன், மேலும் போரில் அவருக்கு துணையாக இருந்தவர்களும் வந்தனர்.
எதிரே பரதன் நின்றிருந்தார்; கையில் அதே பாதுகைகள். அவர் நீண்ட உரை ஒன்றும் பேசவில்லை. வணங்கி, பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ராமரின் கால்களில் இருந்து எடுத்த அந்தப் பாதுகைகளை மீண்டும் அவருடைய கால்களில் அணிவித்தார்.
சில நாட்களில் பட்டாபிஷேகம் நடந்தது—திருநீர், மகுடம், கொண்டாட்டம், முழு நகரமும் மகிழ்ச்சி. ஆனால் அதற்கு முன் கதையில் ஒரு சிறிய காட்சி நின்றுவிடுகிறது: பதினான்கு ஆண்டுகள் வேறொருவருடைய இடத்தை தனக்காக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அவர் திரும்பிவருவதற்காக அந்த இடத்தை காத்திருந்த ஒரு சகோதரன்.
ராமர் வாக்குக் கொடுத்த நாளிலேயே திரும்பினார். ஆனால் அவர் வருவதைக் கண்டு வழி ஒளிரவில்லை; அவர் வருவார் என்ற நம்பிக்கையால் அதற்கு முன்பே ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது.
ராமர் வருவதைக் காணும் முன்பே அவர்கள் விளக்குகளை ஏற்றினர். நடக்கும் என்று உறுதி இல்லாவிட்டாலும், நீ முன்கூட்டியே தயாராக விரும்பும் ஒரு விஷயம் என்ன?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: ஒருவருக்காகத் தயாராக இருப்பதும் அவர்மீது நம்பிக்கை வைக்கும் ஒரு வழியாக இருக்கலாம்.
குழந்தை கேட்டால்: “இராமாயணத்தில் உண்மையிலேயே விளக்குகள் ஏற்றியதாக இருக்கிறதா?”
வால்மீகி இராமாயணம் நகரம் கழுவப்பட்டதும், கொடிகளாலும் மாலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மக்கள் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து கொண்டாடியதும் சொல்கிறது. இன்று நாம் நினைக்கும் நீண்ட விளக்கு வரிசையும், இந்த இரவை தீபாவளியின் தொடக்கமாகச் சொல்வதும் பின்னைய மரபில் தெளிவாகிறது—முக்கியமாக துளசிதாசரின் வழியில். ஆகவே விளக்கு ஏற்றும் வழக்கம் பழமையான உயிருள்ள மரபு; ஆனால் மிகப் பழைய உரையிலேயே அதே காட்சி சொற்சொறாக உள்ளது என்று சொல்லக் கூடாது.
குழந்தை கேட்டால்: “பரதன் ஏன் தானே அரசராகவில்லை?”
அவரால் அரசராக இருக்க முடிந்திருக்கலாம். ஆட்சி அவருடைய கையில் இருந்தது; ராமரும் அதை காத்துக்கொள்ளச் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் கிடைத்ததெல்லாம் நமதே ஆகிவிடாது என்று பரதன் முடிவு செய்தார். அதனால் அரண்மனைக்கு அருகில் இருந்தும் அரண்மனையில் வாழாமல், ஆட்சி செய்ய முடிந்தும் பாதுகைகளை அரசரின் இடத்தில் வைத்து பதினான்கு ஆண்டுகள் காத்தார்.
குழந்தை கேட்டால்: “என் நண்பர்கள் தீபாவளி கிருஷ்ணர்–நரகாசுரன் கதை என்று சொல்கிறார்கள்.”
அதுவும் சரிதான். ஒரே திருவிழா நாட்களோடு பல பகுதிகளின் கதைகள் இணைந்துள்ளன. தென் இந்தியாவில் நரக சதுர்த்தசி காலை முக்கியம்; அதிகாலையிலான எண்ணெய்க் குளியலும் கிருஷ்ணர்–நரகாசுரன் கதையும் அதோடு வருகிறது. வட இந்தியாவில் அதற்குப் பின்வரும் அமாவாசை இரவில் ராமரின் வீடு திரும்புதலும் லட்சுமி பூஜையும் முக்கியம். ஒன்று மற்றொன்றின் தவறான வடிவம் அல்ல. ராமர் திரேதா யுகத்திலும் கிருஷ்ணர் துவாபர யுகத்திலும் வைக்கப்படுகிறார்கள்; இருப்பினும் திருவிழா நாட்களில் இரு நினைவுகளும் ஒன்றோடு ஒன்று வாழ்கின்றன.