அனுமனுக்கு நினைவூட்டிய ஜாம்பவான்
யாரால் எவ்வளவு தூரம் தாவ முடியும் என்று ஒவ்வொருவரும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். அனுமன் மட்டும் அமைதியாக இருந்தார். ஜாம்பவான் அவருக்கே அவருடைய கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Vālmīki Rāmāyaṇa — Kiṣkindhākāṇḍa 4.63–66; Uttarakāṇḍa 7.36 for the curse tradition (Critical Edition)
மரபுக் குறிப்பு. இந்தக் கதை வால்மீகி இராமாயணத்தின் கிஷ்கிந்தா காண்டம் 4.63–66-ஐப் பின்பற்றுகிறது. ஜாம்பவான் அனுமனின் வலிமையையும் சிறுவயது நிகழ்வுகளையும் எடுத்துச் சொல்லி அவரை எழச் செய்கிறார்; அந்தக் கணத்தில் சாபம் நீங்கியது என்று இந்தப் பகுதி கூறவில்லை. உத்தர காண்டம் 7.36-இல், முனிவர்களின் சாபத்தால் அனுமன் நீண்ட காலம் தமது வலிமையை அறியாமல் இருந்ததாக வருகிறது. சில பிற பாடங்களும் பிற்காலக் கதைகளும், மற்றொருவர் நினைவூட்டினால் அந்த வலிமை நினைவுக்கு வரும் என்பதைத் தெளிவாகச் சேர்க்கின்றன. அந்த விளக்கத்தை இந்த நிகழ்வோடு கலந்து சொல்லவில்லை.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் அனுமனின் தாடை உடைந்தது என்று சுருக்கமாக வரும். காயத்தை விரித்துச் சொல்ல வேண்டாம். ‘யோசனை’ என்பது பழைய தூர அளவு; இங்கே அதைக் கிலோமீட்டராக மாற்றிச் சொல்லத் தேவையில்லை.
சீதையைத் தேடி வந்த வானரர்கள் கடற்கரையை அடைந்திருந்தார்கள். அவர்கள் போக வேண்டிய இடம், அந்தக் கடலுக்கு அப்பால் இருந்தது.
தங்களால் எவ்வளவு தூரம் தாவ முடியும் என்று ஒவ்வொருவராகச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள். பத்து யோசனை. இருபது. முப்பது.
சிலரால் அதைவிடத் தொலைவாகத் தாவ முடியும். வயது முதிர்ந்த ஜாம்பவான், இப்போது தம்மால் தொண்ணூறு யோசனை வரை தாவ முடியும் என்றார்.
நூறு யோசனை அகலமுள்ள கடலைத் தாண்டிவிட முடியும் என்றார் அங்கதன். ஆனால் திரும்பி வர முடியுமா? அதுதான் அவருக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை.
அங்கதனை அனுப்ப ஜாம்பவான் சம்மதிக்கவில்லை. இந்தக் காரியம் நிறைவேறும், என்றார். இதை முடிக்கக்கூடியவரை நான் முன்வரச் சொல்கிறேன்.
எல்லோரிடமிருந்தும் சற்றுத் தள்ளி அனுமன் அமர்ந்திருந்தார். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஜாம்பவான் அவரிடம் திரும்பினார்.
ஏன் இங்கே அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?
பிறகு அனுமனுக்கே அனுமனின் கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார். அவருடைய வலிமை, அறிவு, வேகம்—ஒவ்வொன்றையும் எடுத்துச் சொன்னார். அனுமனின் கைகளுக்கு கருடன் சிறகுகளைப் போன்ற வலிமை உண்டு என்றார்.
அவர் வாயுவின் மகன் என்பதை நினைவூட்டினார். சிறுவயதில், உதிக்கும் சூரியனை ஒரு பழம் என்று நினைத்து அதை நோக்கித் தாவியதையும் சொன்னார்.
இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கியபோது அனுமனின் தாடை உடைந்தது. கோபமுற்ற வாயு காற்றின் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டார். அப்போது தேவர்கள் வந்து அனுமனுக்கு அரிய வரங்களை அளித்தார்கள்.
ஜாம்பவான் சொல்லி முடித்தார். எனக்கு வயதாகிவிட்டது. இப்போது நீ செய்ய வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
எழுந்திரு. கடலைத் தாண்டிச் செல்.
ஜாம்பவான் ஊக்கமூட்டியதும் அனுமன் தமது உருவத்தைப் பெரிதாக்கிக்கொண்டார் என்று இராமாயணம் சொல்கிறது. மற்ற வானரர்கள் அவரைப் புகழ்ந்தார்கள்.
அனுமன் அவர்கள் நடுவே எழுந்து நின்றார். தம்மால் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும் என்று இப்போது அவர் சொல்லத் தொடங்கினார். மலைகளை அசைக்க முடியும்; கடலைக் கலக்க முடியும்; வானில் நெடுந்தொலைவு செல்ல முடியும்.
பிறகு, எல்லோரும் கேட்க வேண்டிய அந்தச் சொல்லைச் சொன்னார். நான் சீதையைக் காண்பேன்.
தங்கள் அனைவருடைய துயரத்தையும் அனுமன் போக்கிவிட்டதாக ஜாம்பவான் சொன்னார்.
இங்கிருந்துதான் தாவ வேண்டும் என்று மகேந்திர மலையைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுமன் அதன் மீது ஏறினார். கால்களை ஊன்றி அழுத்தினார். அவருக்குக் கீழே மலை நடுங்கியது.
அதுவரை அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவர் எழுந்து நின்று சொன்னார்—நான் சீதையைக் காண்பேன்.
நீ அமைதியாக இருந்தபோது, உன்னால் செய்ய முடிந்த ஒன்றை யாராவது உனக்கு நினைவூட்டியிருக்கிறார்களா? அவர்கள் என்ன சொன்னது உனக்கு உதவியாக இருந்தது?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: சில நேரம், நம் வலிமையை நாம் உணர்வதற்கு முன்பே இன்னொருவர் உணர்ந்துவிடுவார்.
குழந்தை கேட்டால்: “அனுமன் தன்னுடைய வலிமையை மறந்துவிட்டாரா?”
கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் இந்தப் பகுதி நேரடியாக அப்படிச் சொல்லவில்லை. அனுமன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறார்; ஜாம்பவான் அவருடைய வலிமையையும் சிறுவயது நிகழ்வுகளையும் நினைவூட்டுகிறார். உத்தர காண்டத்தில், முனிவர்களின் சாபத்தால் அவர் நீண்ட காலம் தமது வலிமையை அறியாமல் இருந்ததாக வருகிறது. சில பிற பாடங்களும் பிற்காலக் கதைகளும் நினைவூட்டப்படுவதை அதனுடன் தெளிவாக இணைக்கின்றன.
குழந்தை கேட்டால்: “அங்கதன் ஏன் போகவில்லை?”
கடலைத் தாண்ட முடியும் என்று அங்கதன் சொல்கிறார். திரும்பி வர முடியுமா என்பதில்தான் அவருக்கு உறுதியில்லை. வேறொருவரால் அந்தப் பணியைச் செய்ய முடியும் என்றால் தலைவரை அனுப்பக் கூடாது என்றும் ஜாம்பவான் சொல்கிறார். பிறகு அனுமனை முன்வரச் சொல்கிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “ஜாம்பவான் சாபத்தை நீக்கினாரா?”
இந்தப் பகுதியில் அதற்காக ஒரு சடங்கு செய்ததாகவோ, சாபம் நீங்கிவிட்டதாகவோ சொல்லப்படவில்லை. ஜாம்பவான் ஊக்கமூட்டுகிறார்; அனுமன் தமது உருவத்தைப் பெரிதாக்கிக்கொள்கிறார். சாபம் பற்றிய பின்னணி உத்தர காண்டத்தில் வருகிறது. பிற்காலக் கதைகளில் இந்த இரண்டு பகுதிகளும் பெரும்பாலும் இணைத்துச் சொல்லப்படுகின்றன.