போர் முடிந்ததும் ராமர் சொன்ன வார்த்தை

இலங்கையில் போர் முடிந்துவிட்டது.

ராமருடன் நடந்த போரில் ராவணன் வீழ்ந்தான்.

ஒருகாலத்தில் மூவுலகையும் நடுங்க வைத்தவன். எத்தனையோ போர்களில் வெற்றி கண்டவன். இப்போது போர்க்களத்தில் அசைவில்லாமல் கிடந்தான்.

அவனுடைய கிரீடம் தலையிலிருந்து நழுவி விழுந்திருந்தது. ஆற்றலுக்குப் பெயர் பெற்ற அவனுடைய நீண்ட கரங்கள் அசைவற்றுக் கிடந்தன.

அந்த இடத்திற்கு விபீஷணன் வந்தான்.

ராவணனின் தம்பி அவன்.

அண்ணனிடம் எத்தனையோ முறை அறிவுரை சொல்லியிருந்தான்.

சீதையை ராமரிடம் திருப்பி அனுப்பிவிடு. இந்தப் பகையை வளர்க்க வேண்டாம்.

ஆனால் ராவணன் கேட்கவில்லை.

அண்ணனின் போக்கு தவறு என்று உணர்ந்த விபீஷணன், இலங்கையை விட்டு வெளியேறி ராமரிடம் சரணடைந்தான்.

இன்று அந்த அண்ணன் உயிரிழந்து கிடக்கிறான்.

ராவணனைப் பார்த்ததும் விபீஷணனுக்குத் துக்கம் தாங்கவில்லை.

அண்ணா! எவ்வளவு பெரிய வீரன் நீ! அரசநீதியிலும் வல்லவன்.

உயர்ந்த மஞ்சத்தில் இருக்க வேண்டிய நீ, இன்று வெறும் தரையில் இப்படிக் கிடக்கிறாயே!

தான் முன்பு கூறிய அறிவுரைகளும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தன.

அகந்தையாலும் ஆசையாலும் ராவணன் அவற்றை ஏற்க மறுத்தான். அதன் விளைவுதான் இப்போது நேர்ந்திருக்கிறது.

இருந்தாலும் விபீஷணனால் அண்ணனின் குற்றங்களை மட்டுமே நினைக்க முடியவில்லை.

ராவணனின் வீரமும் நினைவுக்கு வந்தது. அவனுடைய பெருமைகளும் நினைவுக்கு வந்தன.

புயலில் சாய்ந்த பெரிய மரத்தைப் போல, வீழ்த்தப்பட்ட வலிமையான யானையைப் போல, அணைந்துபோன பெருநெருப்பைப் போல அவன் அண்ணனை நினைத்து வருந்தினான்.

ராவணன் செய்தது தவறு என்பதில் விபீஷணனுக்குச் சந்தேகமில்லை.

ஆனால் ராவணன் அவனுடைய அண்ணன் என்பதும் மாறிவிடவில்லை.

விபீஷணன் புலம்புவதைக் கேட்ட ராமர் அவனிடம் பேசினார்.

ராவணன் சாதாரணமாகப் போரைவிட்டு ஓடிவிடவில்லை. முழு வீரத்துடன் போராடித்தான் வீழ்ந்தான் என்பதை எடுத்துச் சொன்னார்.

போருக்குச் சென்ற வீரன் வெல்லவும் கூடும்; வீழவும் கூடும். எப்போதும் ஒரே பக்கத்திற்கு வெற்றி கிடைப்பதில்லை.

இனி அடுத்து செய்ய வேண்டிய கடமையை நினைத்துப் பார் என்று விபீஷணனுக்கு அறிவுறுத்தினார்.

விபீஷணன் மீண்டும் பேசினான்.

ராவணன் கொடை கொடுத்தவன். தன்னை நம்பிய பணியாளர்களைக் காத்தவன். நண்பர்களுக்குச் செல்வம் வழங்கியவன்.

வேதங்களைக் கற்றவன். தவம் செய்தவன். வேள்விக்குரிய புனித நெருப்பைப் பேணியவன்.

இவ்வளவு சிறப்புகள் இருந்தும், தவறான வழியில் சென்று அழிவைத் தேடிக்கொண்டான்.

தன் அண்ணனுக்கு ஈமக்கிரியைகள் செய்ய ராமரின் அனுமதியை விபீஷணன் கேட்டான்.

அப்போது ராமர் கூறினார்:

மரணத்தோடு பகையும் முடிந்துவிடுகிறது. நாம் மேற்கொண்ட காரியம் நிறைவேறிவிட்டது. அவனுக்குரிய இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்.

அவன் உனக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே.

இலங்கையில் துயரம் இன்னும் தீரவில்லை.

ராவணனின் மனைவி மண்டோதரி அவனை நினைத்து அழுதாள். அரண்மனைப் பெண்களும் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்கள்.

மண்டோதரிக்கு அவனுடைய வீரமும் பெருமையும் தெரியும்.

அதே நேரம், சீதையைக் கவர்ந்து வந்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதும் தெரியும்.

அந்தத் தவறால் அவனுக்கும் அவனைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் ஏற்பட்ட அழிவை நினைத்து வருந்தினாள்.

அப்போது ராமர் விபீஷணனிடம் மீண்டும் சொன்னார்:

உன் அண்ணனுக்குச் செய்ய வேண்டிய இறுதிக் கடமையைச் செய். துயரத்தில் இருக்கும் பெண்களுக்கு ஆறுதல் கூறு.

இந்த முறை விபீஷணன் தயங்கினான்.

தர்மத்தை விட்டவன். பிறருக்குத் தீங்கு செய்தவன். வஞ்சகமாக நடந்தவன்.

அப்படிப்பட்டவனுக்கு நான் எப்படி மரியாதை செய்வது? என்றான்.

அண்ணன் என்ற உறவு இருந்தாலும், அவனைப் பகைவனாகவே பார்க்க நேர்ந்த துயரத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

ராமர், ராவணனுடைய தவறுகளை மறுக்கவில்லை.

அவன் அதர்மமான செயல்களில் ஈடுபட்டான் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஆனாலும் போரில் அவன் காட்டிய வீரத்தையும் எடுத்துச் சொன்னார்.

பிறகு பகை மரணத்தோடு முடிவடைய வேண்டும் என்ற தன் கருத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தினார்.

இறந்தவருக்குரிய ஈமக்கடனைச் செய்வது விபீஷணனின் கடமை என்று அறிவுறுத்தினார்.

விபீஷணன் இலங்கைக்குச் சென்றான்.

இறுதிச் சடங்குகளுக்குத் தேவையான பொருட்களைத் திரட்டினான்.

சந்தனக் கட்டைகளும் அகில் மரக்கட்டைகளும் கொண்டுவரப்பட்டன. வேதமுறைப்படி சடங்குகளை நடத்த புரோகிதர்களும் வந்தார்கள்.

ராவணனின் உடலை அலங்கரிக்கப்பட்ட சிவிகையில் வைத்தார்கள்.

முன்னால் புனித நெருப்பு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. பின்னால் அரண்மனைப் பெண்கள் அழுதபடியே வந்தார்கள்.

விபீஷணன் இறுதி ஊர்வலத்தை முன்னின்று நடத்தினான்.

சடங்குகள் முறைப்படி நடைபெற்றன.

தன் அண்ணனுக்காக எள் கலந்த நீரை அளித்தான். தலை வணங்கினான்.

துயரத்தில் இருந்த பெண்களுக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு ராமரிடம் திரும்பினான்.

இனி போர் இல்லை.

ராமர் தம் வில்லையும் அம்புகளையும் கவசத்தையும் கழற்றி வைத்தார்.

அத்துடன் தம் கோபத்தையும் விட்டார் என்று ராமாயணம் சொல்கிறது.

ராவணன் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்து கிடந்தான்.

அருகில் அவன் தம்பி விபீஷணன் நின்றான்.

அண்ணனிடம் எத்தனையோ முறை அறிவுரை சொன்னவன் அவன்.

சீதையைத் திருப்பி அனுப்பச் சொன்னான். ராமருடன் பகை வேண்டாம் என்றான்.

ராவணன் கேட்கவில்லை.

கடைசியில் விபீஷணன் அண்ணனை விட்டுப் பிரிந்து ராமரிடம் சரணடைந்தான்.

இப்போது அந்த அண்ணன் உயிரிழந்துவிட்டான்.

அவனைப் பார்த்ததும் விபீஷணன் கதறி அழுதான்.

ராவணன் எவ்வளவு பெரிய வீரன், எத்தகைய ஆற்றல் படைத்தவன் என்பதை நினைத்து வருந்தினான். அதே சமயம் அவன் தன் அறிவுரைகளைக் கேட்க மறுத்ததையும் நினைத்தான்.

ராமர் அவனுக்கு ஆறுதல் கூறினார்.

ராவணன் வீரத்துடன் போராடி வீழ்ந்தான். இனி அடுத்து செய்ய வேண்டிய கடமையை நினைக்க வேண்டும் என்றார்.

தன் அண்ணனுக்குரிய இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய விபீஷணன் அனுமதி கேட்டான்.

ராமர் சொன்னார்:

மரணத்தோடு பகையும் முடிந்துவிடுகிறது. நம் காரியம் நிறைவேறிவிட்டது. அவனுக்குரிய ஈமக்கிரியைகளைச் செய்.

அவன் உனக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே.

பிறகு, ராவணனின் மனைவி மண்டோதரியும் அரண்மனைப் பெண்களும் அவனை நினைத்து அழுதார்கள்.

இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் விபீஷணன் மீண்டும் தயங்கினான்.

தர்மத்தை மீறியவன். பிறருக்குத் தீங்கு செய்தவன். அவனுக்கு எப்படி மரியாதை செய்வது?

என்று ராமரிடம் கேட்டான்.

ராமர் அவனுடைய தவறுகளை மறுக்கவில்லை.

ஆனால் போரில் பகைவனாக இருந்தவனுக்கும், மரணத்திற்குப் பிறகு செய்ய வேண்டிய கடமைகள் உண்டு என்று விளக்கினார்.

புனித நெருப்பும் சந்தனக் கட்டைகளும் கொண்டுவரப்பட்டன. சடங்குகள் முறைப்படி நடைபெற்றன.

அண்ணனுக்காக நீர்க்கடன் செலுத்தி, வணங்கிவிட்டு ராமரிடம் திரும்பினான்.

போர் முடிந்தது.

ராமர் தம் வில்லையும் அம்புகளையும் கவசத்தையும் கழற்றி வைத்தார்.

பகைவன் வீழ்ந்த பிறகு, பகையையும் ராமர் விட்டுவிட்டார்.