வானில் வந்து சரணம் கேட்ட விபீஷணன்
ராவணனின் தம்பி ராமரின் படையின்மேல் வானில் நின்று சரணம் கேட்டான். சுக்ரீவனுக்கு சந்தேகம்—இவன் உளவாளியாக இருக்கலாமே? இப்போது கேள்வி விபீஷணனை மட்டும் பற்றி இல்லை; சரணம் என்றால் என்ன என்பதையும் பற்றி.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Vālmīki Rāmāyaṇa — Yuddha Kāṇḍa 6.17–19
மரபுக் குறிப்பு. வால்மீகி ராமாயணத்தின் யுத்தகாண்டம் 16–19-ல் விபீஷணன் சீதையைத் திருப்பிக் கொடுக்க ராவணனிடம் அறிவுறுத்துவது, அவமதிக்கப்பட்டு நான்கு தோழர்களுடன் வெளியேறுவது, ராமரின் முகாம்மேல் வானில் தோன்றுவது, சுக்ரீவனின் உளவுச் சந்தேகம், அனுமனின் கருத்து, ராமரின் சரணாகதி வாக்கு, இறுதியில் விபீஷணனை ஏற்றுக்கொள்வது அனைத்தும் தொடர்ச்சியாக வருகின்றன.
தொடங்குவதற்கு முன். விபீஷணன் தன் அண்ணனை எதிர்த்து போர்நேரத்தில் எதிரி முகாமுக்கு வருகிறான்; உளவு என்ற சந்தேகம் நியாயமாக எழுகிறது. இது அந்நியரைச் சோதிக்காமல் நம்பச் சொல்லும் கதை அல்ல. ஆபத்து இருக்கும்போதும் சரணாகதியை எப்படி புரிந்து கொள்வது என்பதே மையம்.
விபீஷணன் தன் அண்ணன் ராவணனிடம் பலமுறை சொன்னான்: சீதையைத் திருப்பி அனுப்பிவிடு. ராவணன் கேட்கவில்லை; அவனை அவமதித்தான். விபீஷணன் நான்கு தோழர்களுடன் இலங்கையை விட்டு வெளியேறினான்.
அவர்கள் நேராக ராமரின் படை முகாமின் மேல் வானில் தோன்றி சரணம் கேட்டார்கள். ஆனால் எதிரி நகரத்திலிருந்து வந்தவன் என்பதற்காக உடனே நம்ப முடியாது.
சுக்ரீவன் சந்தேகப்பட்டான். உளவாளியாக இருக்கலாம். இலங்கையின் பாதுகாப்பு, படை, அரச குடும்பம்—எல்லாம் விபீஷணனுக்குத் தெரியும். ராவணனே அனுப்பியிருந்தால்?
ராமர் சுற்றியிருந்த தலைவர்களிடம் கருத்து கேட்டார். எச்சரிக்கை, சோதனை, காத்திருப்பு—பல கருத்துகள் வந்தன. அனுமன் விபீஷணனின் சொற்கள், நடத்தை, வந்த சூழ்நிலை ஆகியவற்றைப் பார்த்து அவனை ஏற்கலாம் என்றார்.
இந்த முடிவு தனியாக அமைதியாக எடுக்கப்படவில்லை. சந்தேகம் எல்லோரிடமும் சொல்லப்படுகிறது. ஆபத்து இருக்கிறது என்பதும் ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது. அதன் பிறகுதான் ராமர் தன் நெறியைச் சொல்கிறார்.
ஒருவன் உண்மையாக சரணம் வந்து நான் உன்னுடையவன் என்று ஒருமுறை சொன்னாலும் அவனை காப்பேன் என்றார் ராமர். அதை விபீஷணனுக்கு மட்டும் விதிவிலக்காகச் சொல்லவில்லை; ராவணன் வந்தாலும் அதே பாதுகாப்பு என்ற அளவுக்கு நெறியை எடுத்துச் சென்றார்.
அதற்குப் பிறகுதான் விபீஷணன் கீழே இறங்கினான். நான் ராவணனின் தம்பி. இலங்கையையும் நண்பர்களையும் செல்வத்தையும் விட்டுவிட்டு உங்களிடம் சரணம் வந்தேன், என்று நேராகச் சொன்னான். ராமர் ஏற்றார்.
பிறகு இலங்கை மற்றும் ராவணனைப் பற்றி தன்னுக்குத் தெரிந்ததைச் சொன்னான். ராவணன் வீழ்ந்த பிறகு விபீஷணனை இலங்கையின் அரசனாக்குவேன் என்று ராமர் வாக்கு கொடுத்தார்; லக்ஷ்மணன் கடல் நீர் கொண்டு வந்து அவனை எதிர்கால அரசராக மரியாதை செய்தான்.
சுக்ரீவனின் சந்தேகம் அர்த்தமற்றது அல்ல. ஆபத்து உண்மையாக இருந்தது. அதனால்தான் ராமரின் சரணாகதி நெறி முக்கியம்—அனைத்து சந்தேகமும் மறைந்த பிறகு அல்ல, சந்தேகம் இருக்கும் நேரத்திலே சொல்லப்பட்டது.
முகாமுக்கு நூறு சதவீத நிச்சயம் கிடைக்கவில்லை. அதற்கு முன்பே முடிவு செய்ய வேண்டியிருந்தது; சரணம் கேட்டவன் வானில் காத்திருந்தான், பதில் அப்போதே தேவைப்பட்டது.
எதிர் பக்கம் இருந்த ஒருவர் வந்து இப்போது உன்னிடம் சரணம் என்றால், முடிவு செய்வதற்கு முன் நீ என்னென்ன தெரிந்து கொள்ள விரும்புவாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: எச்சரிக்கையும் கருணையும் எதிரிகள் அல்ல; இரண்டையும் ஒன்றாக எப்படி வைத்துக் கொள்வது தான் கடினம்.
குழந்தை கேட்டால்: “எல்லோரும் விபீஷணனை உடனே நம்பினார்களா?”
இல்லை. சுக்ரீவன் அவனை உளவாளி என்று சந்தேகிக்கிறான்; மற்றவர்களும் எச்சரிக்கையைச் சொல்கிறார்கள். அனுமன் அவன் சொற்கள், நடத்தை, சூழ்நிலையை வைத்து ஏற்கலாம் என்றார்.
குழந்தை கேட்டால்: “ராமர் ஏன் ஏற்றார்?”
விபீஷணன் நல்லவன் என்று மட்டும் தீர்ப்பு சொல்லாமல், சரணம் கேட்டவனை காப்பது என்ற நெறியை ராமர் முன்வைக்கிறார். அதே நெறியின் அடிப்படையில் அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “விபீஷணன் தன் அண்ணனை உளவு பார்த்தாரா?”
இந்த நிகழ்ச்சியில் அவர் ஏற்கெனவே ராவணனின் செயலை வெளிப்படையாக எதிர்த்துக் கூறி, அவமதிக்கப்பட்டு இலங்கையை விட்டு வருகிறார். அந்தப் பிரிவு உண்மையா என்பது தான் ராமரின் முகாமில் விவாதிக்கப்படுகிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க