ஏரிக்கரைக்கு வந்த ஐந்தாவது சகோதரன்
நான்கு சகோதரர்கள் தண்ணீர் குடித்ததும் கீழே விழுந்தார்கள். ஐந்தாவதாக வந்த தருமரும் கடும் தாகத்தில் இருந்தார். ஆனால் அவர் முதலில் தண்ணீரைத் தொடவில்லை—கேள்விகளைக் கேட்ட குரலுக்கு பதில் சொன்னார்.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Mahābhārata — Vana Parva — the Yakṣa Praśna
மரபுக் குறிப்பு. இது மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வரும் யக்ஷப் பிரச்னை. கேள்விகளும் தருமரின் பதில்களும் இந்தச் சம்பவத்தின் மையம். இங்கே நாம் அவற்றை வேறு கதையிலிருந்து சேர்ப்பதில்லை; ஏரிக்கரையில் நடந்த அதே சோதனையின் பகுதிகளாகவே வைத்திருக்கிறோம்.
தொடங்குவதற்கு முன். நான்கு சகோதரர்கள் தண்ணீர் குடித்ததும் விழுந்து இறந்தவர்கள்போல் அசையாமல் கிடக்கிறார்கள்; கதையின் முடிவில் அனைவரும் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறார்கள். மரணம் எப்படி நடந்தது என்று கொடூரமாக விவரிப்பதில்லை. நடுவில் மரணத்தைப் பற்றிய கேள்வி நேராக வருகிறது.
ஐந்து சகோதரர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தார்கள். நீண்ட நேரம் நடந்தபின் தண்ணீர் எங்கும் கிடைக்கவில்லை. தாகம் அதிகரித்தது.
முதலில் சகாதேவன் தண்ணீர் தேடிப் போனார். ஒரு ஏரி கிடைத்தது—தெளிந்த தண்ணீர். அவர் குனியும்போது ஒரு குரல் கேட்டது: என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிவிட்டு குடி.
சகாதேவன் தண்ணீர் குடித்தார். உடனே கீழே விழுந்தார்.
அடுத்து நகுலன் வந்தார். சகோதரனைப் பார்த்தார். அதே எச்சரிக்கையை கேட்டார். அவரும் குடித்தார்; அவரும் விழுந்தார்.
பிறகு அர்ஜுனன். அடுத்து பீமன். முன்பு வந்தவர்கள் தரையில் கிடப்பதை இருவரும் பார்த்தார்கள். குரலை இருவரும் கேட்டார்கள். இருந்தும் தண்ணீர் குடித்தார்கள்.
கடைசியாக தருமர் வந்தார். நான்கு சகோதரர்களும் ஏரிக்கரையில் அசையாமல் கிடந்தார்கள்.
அவருக்கும் தாகம்தான். ஆனால் அவர் தண்ணீரைத் தொடவில்லை. கேள், என்றார்.
குரல் வந்த இடத்தில் ஒரு யக்ஷன் இருந்தான். கொக்கின் உருவில் ஏரிக்கரையில் நின்று, கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டான். தருமர் ஒவ்வொன்றாகப் பதில் சொன்னார்.
பிறகு எல்லோருக்கும் நினைவில் நிற்கும் கேள்வி வந்தது: இந்த உலகின் மிகப் பெரிய ஆச்சரியம் என்ன?
தருமர் சொன்னார்: தினமும் மனிதர்கள் மற்றவர்கள் இறப்பதைப் பார்க்கிறார்கள். ஆனாலும் தமக்கு அது வராது என்றபடி வாழ்கிறார்கள். இதைவிட பெரிய ஆச்சரியம் இல்லை.
யக்ஷன், நீ பதில் சொன்னாய். உன் சகோதரர்களில் ஒருவரை உயிரோடு எழுப்புகிறேன். யாரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாய்? என்று கேட்டான்.
தருமர் நகுலன் என்று சொன்னார். பலம் மிகுந்த பீமன் இல்லை. சிறந்த வில்லாளி அர்ஜுனன் இல்லை. நகுலன்.
அதற்கான காரணத்தையும் சொன்னார். என் தந்தைக்கு இரண்டு மனைவிகள். குந்தி மகனாக நான் உயிருடன் இருக்கிறேன். மாத்ரி மகனாக நகுலனும் இருக்கட்டும். ஒரு தாய்க்கு மட்டும் மகன் இல்லாமல் போகக்கூடாது.
அப்போது யக்ஷன் தன் உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தினான். அவன் தருமரின் தந்தையான தர்மதேவன். நான்கு சகோதரர்களையும் மீண்டும் எழுப்பினான்.
நான்கு பேர் ஏரிக்கரையில் கிடப்பதைப் பார்த்தும் மற்றவர்கள் தண்ணீரை முதலில் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். தருமர் மட்டும் தாகம் இருந்தபோதும் நின்று, கேட்டு, பிறகு பதில் சொன்னார்.
தருமர் நகுலனைத் தேர்ந்தெடுத்த காரணத்தில் உனக்கு எந்தப் பகுதி மிகவும் முக்கியமாகத் தோன்றுகிறது? நீ அங்கே இருந்தால் எதை வைத்து முடிவு செய்திருப்பாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: நமக்கு மிகவும் பிடித்தவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதுதான் எப்போதும் நியாயம் என்று சொல்ல முடியாது.
குழந்தை கேட்டால்: “மற்ற நான்கு பேரும் ஏன் குரலுக்கு பதில் சொல்லவில்லை?”
மகாபாரதம் அதற்கான காரணத்தைத் தனியாகச் சொல்லவில்லை. அவர்கள் தாகமாக இருந்தார்கள்; தண்ணீர் முன் இருந்தது; எச்சரிக்கையை மீறிக் குடித்தார்கள் என்று மட்டும் சொல்கிறது. அவர்கள் அறிவில்லாதவர்கள் என்று கதை கூறுவதில்லை.
குழந்தை கேட்டால்: “தருமர் ஏன் பீமனையோ அர்ஜுனனையோ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை?”
அவர் சொன்ன காரணம் குடும்பத்தில் சமநிலை பற்றியது. குந்தியின் மகனாக தாம் உயிருடன் இருக்கிறோம்; அதனால் மாத்ரியின் மகனாக நகுலனும் உயிருடன் இருக்க வேண்டும் என்றார். யார் போருக்கு அதிகம் பயன்படுவார் என்று அவர் கணக்கிடவில்லை.
குழந்தை கேட்டால்: “கொக்காக இருந்தது யார்?”
முதலில் அது யக்ஷனாக, கொக்கின் உருவில் பேசுகிறது. பின்னர் தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தி, தருமரின் தந்தையான தர்மதேவன் தான் என்று காட்டுகிறது. அதன் பிறகு நான்கு சகோதரர்களையும் உயிர்ப்பிக்கிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க