துலாதாரரின் கடைக்கு வந்த தவசி

ஜாஜலி காட்டில் அசையாமல் நின்று தவம் செய்துகொண்டிருந்தார். அவருடைய சடைமுடியில் இரண்டு பறவைகள் கூடு கட்டின. கருணையால் அவற்றைத் தங்கவிட்டார்.

முட்டைகள் வந்தன. குஞ்சுகள் பொரிந்தன. இறக்கைகள் வளர்ந்து பறக்கத் தொடங்கின.

முதலில் ஒவ்வொரு மாலையும் திரும்பிவந்தன. பிறகு நீண்ட நேரம் வெளியே தங்கின. அவை நிரந்தரமாகச் சென்ற பிறகுதான் ஜாஜலி நகர்ந்தார்.

இப்போது மனத்தில் பெருமை வந்தது. தாம் பெற்ற புண்ணியத்தை அறிவித்தார்.

கண்ணுக்குத் தெரியாத குரல் பதில் சொன்னது. வாரணாசியில் வாழும் வணிகர் துலாதாரருக்கு அவர் தர்மத்தில் இணையாகவில்லை. துலாதாரரும் அப்படிப் பெருமை பேசக்கூடாது என்றது.

ஜாஜலிக்குக் கோபம் வந்தது. அவரைத் தேடிச் சென்றார்.

கடைக்கு வந்ததும் துலாதாரர் எழுந்து மரியாதையுடன் வரவேற்றார். பறவைகள், காத்திருந்த காலம், பெருமை, குரல் எல்லாவற்றையும் அறிந்திருந்தார்.

உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று கேட்டார்.

மணமுள்ள பொருள்கள், சாறுகள், செடிகளிலிருந்து வந்த பொருள்களை விற்கும் ஒருவர் இவ்வளவு உறுதியான அறிவைப் பெற்றது எப்படி என்று ஜாஜலி கேட்டார்.

துலாதாரர் தம் வாழ்வைச் சொன்னார். பொருள்களை வாங்கி, ஏமாற்றாமல் விற்பார். எல்லா உயிர்களுக்கும் நண்பராக இருக்க முயல்வார்.

தீங்கு செய்யாமல் வாழ வேண்டும். தவிர்க்க முடியாத இடத்தில் மிகக் குறைந்த தீங்கு இருக்க வேண்டும்.

எல்லா உயிர்களுக்கும் அவருடைய தராசு சமமாக இருந்தது. பிடித்த உயிருக்கு அதிக அக்கறை, பிடிக்காத உயிருக்குக் குறைந்த அக்கறை என்று இல்லை.

சண்டையைத் தேடவில்லை. வெறுப்பை வளர்க்கவில்லை.

ஒரு பெரிய கொடையைப் பற்றிப் பேசினார். உயிர்கள் உன்னைக் கண்டு அஞ்சாமல் இருப்பதுதான் அது. கொடுக்கும் பொருளில் மட்டும் அல்ல, எண்ணம், பேச்சு, செயல் எல்லாவற்றிலும் அக்கறை வேண்டும்.

ஜாஜலி அசையாமல் நின்று பறவைகளைக் காத்திருந்தார். இந்த வணிகரோ தம் வேலையில் நாள்தோறும் உலகைச் சந்தித்தார். அந்த வேலையிலும் உயிர்களைக் காப்பதைப் பற்றிச் சொன்னார்.

தவசியின் பயணம் ஒரு கடைக்கு வந்திருந்தது. வணிகரின் தராசுக்கு அருகே தர்மத்தைப் பற்றிய உரையாடல் தொடங்கியிருந்தது.