ஒருவர் படுக்கலாம்; இருவர் உட்காரலாம்; மூவர் நிற்கலாம்

ஒரு மழை இரவு. மூன்று பேர் மூன்று வழியிலிருந்து திருக்கோவலூர் வந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமே இல்லை. எல்லோருக்கும் வேண்டியது மழையிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு சிறிய இடம்.

முதலில் பொய்கையாழ்வார் ஒரு வீட்டின் இடைகழியை கண்டார். அது அறை அல்ல; வாசலுக்கும் தெருவுக்கும் நடுவிலுள்ள குறுகிய இடம். ஒருவர் படுத்துக்கொள்ளலாம். அவர் படுத்தார்.

அப்போது வெளியே ஒருவர் வந்தார். பூதத்தாழ்வார் மழையில் நின்றிருந்தார். இங்கே ஒருவருக்குத்தான் படுக்க இடம் இருக்கிறது, என்றார் பொய்கையாழ்வார். உடனே பதில் வந்தது: ஒருவர் படுக்கலாம் என்றால் இருவர் உட்காரலாம். அவர் எழுந்து உட்கார்ந்து இடம் கொடுத்தார்.

சிறிது நேரத்தில் பேயாழ்வார் வந்தார். நாங்கள் இருவர் உட்கார்ந்திருக்கிறோம்; இடமில்லை, என்றார்கள். இருவர் உட்காரலாம் என்றால் மூவர் நிற்கலாம், என்றார் அவர். மூவரும் எழுந்து நின்றார்கள்.

இருட்டில் தோளோடு தோள் சேர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். திடீரென்று இடம் இன்னும் குறைந்தது. யாரும் கதவைத் தட்டவில்லை. ஆனாலும் அவர்களுக்கு நடுவே இன்னொரு வருகை இருந்தது.

ஒன்றும் தெரியாத இருள். பொய்கையாழ்வார் விளக்கு ஏற்றினார்—கையில் இருந்த விளக்கு அல்ல, ஒரு பாசுரம். உலகமே தகளியாக, கடலே நெய்யாக, சூரியனே சுடராக இருக்கட்டும் என்று பாடினார்.

பூதத்தாழ்வார் இன்னொரு விளக்கைப் பாடினார். அன்பே தகளி; ஆர்வமே நெய்; இன்பத்தில் உருகும் மனமே திரி.

அந்த ஒளியில் பேயாழ்வார் முதலில் திருமகளை கண்டார். பிறகு பொன்மேனி, சக்கரம், சங்கு. பெருமாள் தனியாக வரவில்லை; திருமகளும் உடன் இருந்தார். அதனால்தான் அந்தச் சிறிய இடைகழி திடீரென்று இவ்வளவு நெருக்கமானது.

மரபு சொல்வது: அந்த இரவில் மூவரும் தலா நூறு அந்தாதிகளின் தொடக்கத்தைப் பாடினார்கள். திருக்கோவலூரில் உள்ள பெருமாள் திரிவிக்கிரமர்; வாசலின் இறைவன் என்ற பொருளில் தேஹளீசர் என்ற பெயரும் அங்கே இணைகிறது.

அந்த இரவு முழுவதும் ஒரே கேள்வி: இடம் போதுமா? ஒவ்வொரு முறையும் பதில் வேறாக வந்தது—படுக்காமல் உட்கார், உட்காராமல் நில், இருளில் பார்க்க முடியாவிட்டால் பாடி விளக்கு ஏற்று.