சியமந்தக மணி காணாமல் போனது; பழி கிருஷ்ணர்மேல் விழுந்தது

அன்று துவாரகை நகருக்குள் தொலைவில் ஒருவர் நடந்து வந்தார். அவர் மார்பில் இருந்த ஒளியைப் பார்த்த மக்கள், சூரியதேவன் நேராக நகரத்துக்கே வந்துவிட்டாரோ என்று நினைத்தார்கள்.

வந்தவர் சத்ராஜித். சூரியதேவன் மீது பக்தி கொண்ட அவருக்கு சூரியதேவன் சியமந்தக மணி மணியை அருளியிருந்தார். அது வெறும் அழகான ரத்தினம் அல்ல; தினமும் தங்கம் தரும் மணி என்று புராணங்கள் சொல்கின்றன.

மக்கள் அந்த ஒளியைப் பார்த்து கிருஷ்ணரிடம் ஓடிச் சொன்னார்கள். கிருஷ்ணர் பார்த்தவுடனே அது சூரியன் அல்ல, சத்ராஜித் என்று அறிந்தார். ஒளி அவரிடம் இருந்த மணியிலிருந்து வந்தது.

கிருஷ்ணர் அந்த அளவுக்கு முக்கியமான செல்வம் அரசர் உக்ரசேனர் பொறுப்பில் இருக்கட்டும் என்றார். சத்ராஜித் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. மணி அவரிடமே இருந்தது.

பிறகு பிரசேனன் என்ற அவரது சகோதரர் சியமந்தக மணியை அணிந்துகொண்டு வேட்டைக்குப் போனார். திரும்பி வரவில்லை. காட்டில் ஒரு சிங்கம் பிரசேனனையும் குதிரையையும் கொன்றது. அந்தச் சிங்கத்தை ஜாம்பவான் கொன்று, மணியைத் தனது குகைக்குக் கொண்டு சென்று அங்கே ஒரு குழந்தைக்கு விளையாடக் கொடுத்தார்.

இதில் எதுவும் துவாரகையில் யாருக்கும் தெரியாது. மக்களுக்கு நினைவில் இருந்தது வேறு ஒன்று: கிருஷ்ணர் அந்த மணியை முன்பு கேட்டிருந்தார். அதனால் சந்தேகம் எழுந்தது. பிரசேனனைக் கொன்று மணியை எடுத்தது கிருஷ்ணரா? என்ற பழி நகரம் முழுவதும் பரவியது.

கிருஷ்ணர் பழிக்குப் பழி சொல்லவில்லை. சிலரை அழைத்துக்கொண்டு காட்டுக்குச் சென்றார். முதலில் பிரசேனனின் தடம் கிடைத்தது. அடுத்து சிங்கத்தின் தடம். பின்னர் இறந்து கிடந்த சிங்கத்திலிருந்து இன்னொரு தடம் ஒரு குகைக்குள் சென்றது.

விஷ்ணு புராணம் குகைக்குள் கேட்ட ஒரு முக்கியச் சான்றையும் சொல்கிறது. குழந்தையை அமைதிப்படுத்திய ஒரு பெண், பிரசேனனைச் சிங்கம் கொன்றது; சிங்கத்தை ஜாம்பவான் கொன்றார்; இப்போது மணி குழந்தையிடம் இருக்கிறது என்று பாடினாள்.

குகைக்குள் சியமந்தக மணி ஜாம்பவானிடம் இருப்பது தெரிந்தது. இருவருக்கும் பல நாட்கள் போர் நடந்தது. கடைசியில், தன் முன் இருப்பவர் ராமாவதாரத்தில் தான் சேவித்த அதே இறைவன் என்று ஜாம்பவான் உணர்ந்தார். போரை நிறுத்தி மணியை கிருஷ்ணரிடம் கொடுத்தார்.

கிருஷ்ணர் துவாரகைக்குத் திரும்பி, எல்லோரும் இருந்த சபையில் நடந்த வரிசையைச் சொன்னார்: பிரசேனன், சிங்கம், ஜாம்பவான், குகை. பிறகு சியமந்தக மணியை சத்ராஜித்திடமே திருப்பிக் கொடுத்தார். பின்னர் சத்ராஜித் வெட்கப்பட்டு மணியை மீண்டும் கிருஷ்ணருக்கே அளிக்க முனைந்தபோதும், கிருஷ்ணர் அதை வைத்துக்கொள்ளவில்லை.

இந்தக் கதைக்கு விநாயகர் சதுர்த்தியோடு இன்னொரு தொடர்பும் இருக்கிறது. முத்கல புராணமும் நாரத புராணமும், சதுர்த்தியன்று சந்திரனை தவறுதலாகப் பார்த்தால் சியமந்தக மணிக் கதையை கேட்பதையோ சொல்லுவதையோ பரிகாரமாகக் கூறுகின்றன. பரிகாரம் என்பது சந்திரனை மீண்டும் பார்ப்பது அல்ல; இந்தக் கதையை நினைவுகூர்வதுதான். என்று தெளிவாகச் சொல்கின்றன.

அதனால் அந்த நாளில் சியமந்தக மணி நினைவுக்கு வந்தால், நினைவில் நிற்க வேண்டியது அதன் ஒளி மட்டும் அல்ல: பழி முதலில் வந்தது; கிருஷ்ணர் தடங்களைப் பின்தொடர்ந்து உண்மையை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பினார்.