விநாயக சதுர்த்தி இரவில் சந்திரனை ஏன் பார்க்கக் கூடாது?
இந்த கணேச புராணக் கதையில் சந்திரன் விநாயகரின் உக்கிரமான உருவத்தைப் பார்த்து சிரித்தான். கோபத்தில் சாபம் வந்தது. பின்னர் சாபம் முழுவதும் நீங்கவில்லை; ஒரு குறிப்பிட்ட சதுர்த்தி நாளுக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Gaṇeśa Purāṇa — Upāsanā Khaṇḍa, chapter 62 — Description of the Moon's Curse and Favour
மரபுக் குறிப்பு. இந்த வடிவம் கணேச புராணம் உபாசனா காண்டம் 62-ஐப் பின்பற்றுகிறது. இங்கே சந்திரன் விநாயகரின் உக்கிர உருவத்தைப் பார்த்து சிரிக்கிறான். மோதாகம், மூஷிகம், கீழே விழுதல் ஆகிய பிற்காலப் பிரபல நிகழ்ச்சிகள் இந்த அத்தியாயத்தில் இல்லை. சாபம் பாத்ரபத சுக்ல சதுர்த்திக்கு மட்டும் வரையறுக்கப்படுகிறது; சந்திரனின் ஒளியும் மீண்டும் தரப்படுகிறது.
தொடங்குவதற்கு முன். ஏளனத்துக்கு கடுமையான சாபம் வருகிறது; பின்னர் அதன் விளைவு குறுக்கப்படுகிறது. மன்னிப்பு என்றால் நடந்ததை அழித்துவிடுவது அல்ல என்பதைப் பேச நல்ல இடம் இது. மோதாகம் சாப்பிட்டு மூஷிக வாகனத்திலிருந்து விழும் பிரபலக் கதையோடு இந்த வடிவத்தை கலக்க வேண்டாம்.
ஒருநாள் நாரதர் ஒரு சிறப்பு பழத்தை சிவபெருமானிடம் கொண்டு வந்தார். சிறுவனான விநாயகர் அதை கேட்டார்; பழம் அவருக்குக் கிடைத்தது. பின்னர் பிரம்மா படைப்புப் பணிக்குத் திரும்பியபோது விநாயகர் ஒரு வியத்தகு தடையை ஏற்படுத்தி உக்கிரமான உருவத்தில் தோன்றினார்.
சந்திரன் அந்த உருவத்தைப் பார்த்து சிரித்தான். கதை அதை சாதாரண சிரிப்பாக அல்ல, ஏளனமாக எடுத்துக் கொள்கிறது.
விநாயகர் கோபித்தார். சந்திரன் மூன்று உலகங்களிலும் தெரியாமல் போகட்டும்; அவனைப் பார்ப்பவர்களுக்கு துன்பம் வரட்டும் என்று சபித்தார். சந்திரனின் ஒளி மறைந்தது.
தேவர்களுக்கு உடனே பிரச்சினை புரிந்தது. சந்திரன் மறைவது அவனுடைய தனிப்பட்ட தண்டனை மட்டும் அல்ல; உலகத்தின் ஒழுங்கையும் பாதிக்கிறது. அவர்கள் விநாயகரிடம் சென்று கருணை கேட்டார்கள்.
சொன்ன வார்த்தை பொய்யாகக் கூடாது என்றார் விநாயகர். ஆனால் சாபத்தை வரையறுத்தார்: பாத்ரபத மாத சுக்ல சதுர்த்தி நாளில் சந்திரனைப் பார்க்கக் கூடாது. இந்தப் புராண வடிவில் நினைவில் இருக்கும் விதி அதுதான்.
சந்திரன் கங்கை தெற்குக் கரையில் தவம் செய்து, விநாயகர் மந்திரத்தை நீண்ட காலம் ஜபித்தான்.
விநாயகர் தோன்றியபோது சந்திரன் வணங்கி தன் தவறை ஏற்றுக் கொண்டு மன்னிப்பு கேட்டான்.
விநாயகர் அவன் பழைய ஒளியைத் திருப்பித் தந்தார். ஆனால் அந்தச் சதுர்த்தி நாள் பற்றிய கட்டுப்பாடு மட்டும் இருந்தது. சந்திரனைத் தன் நெற்றியில் பிறையாகவும் இடமளித்தார்.
கதை முடிவில் சந்திரனை நிராகரித்து விடவில்லை. அவன் செய்த ஏளனம் மறக்கப்படவில்லை; ஆனாலும் சரணம் கேட்ட பிறகு உறவு புதிய வடிவம் பெறுகிறது.
அந்த இரவு இரண்டு நினைவுகளையும் வைத்திருக்கிறது—ஒரு சிரிப்பால் ஏற்பட்ட காயம்; பிறகு மன்னிப்பு கேட்டு வந்தவனுக்கு மீண்டும் கொடுக்கப்பட்ட இடம்.
யாராவது உன்னைப் பார்த்து சிரித்து காயப்படுத்தி, பிறகு உண்மையாக மன்னிப்பு கேட்டால், உனக்குள் எதை மாற்றுவது எளிது—கோபமா, தூரமா, விதியா, வேறெதுவா?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: மன்னிப்பு நடந்த காயத்தை இல்லாததாக மாற்றாது; அடுத்தது என்ன என்று மாற்றும்.
குழந்தை கேட்டால்: “விநாயகர் சாபத்தை ஏன் முழுவதும் திரும்பப் பெறவில்லை?”
இந்த அத்தியாயத்தில் தன் சொல் பொய்யாகக் கூடாது என்று விநாயகர் கூறுகிறார். அதனால் சாபத்தின் விளைவை ஒரு குறிப்பிட்ட நாளுக்குள் கட்டுப்படுத்தி, சந்திரனின் ஒளியை மீண்டும் தருகிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “விநாயக சதுர்த்தியில் சந்திரனை ஏன் பார்க்கக் கூடாது?”
இந்த கணேச புராண வடிவில் பாத்ரபத சுக்ல சதுர்த்தி நாளில் சந்திரனைப் பார்க்கும் கட்டுப்பாடு தான் சாபத்தின் மீதமிருக்கும் பகுதி.
குழந்தை கேட்டால்: “மோதாகம் சாப்பிட்டு விழுந்த கதை இல்லையா?”
அது மிகவும் பிரபலமான வேறு ஒரு மரபுக் கதை. இங்கே கணேச புராணம் 62-ல் இருக்கும் வடிவத்தை மட்டும் சொல்கிறோம்; அதில் சந்திரன் விநாயகரின் உக்கிர உருவத்தைப் பார்த்து சிரிக்கிறான்.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க