திருமணத்தை நிறுத்திய ஓலை

சுந்தரர் திருமணத்திற்குத் தயாராக இருந்தார். அப்போது ஒரு முதிய அந்தணர் வந்து, திருமணத்திற்கு முன் பழைய வழக்கு ஒன்று தீர வேண்டும் என்றார்.

சுந்தரரின் தாத்தா தன் வழிவந்தோர் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று ஓலையில் எழுதியதாக அவர் கூறினார். சுந்தரர் நகலைப் பிடித்து கிழித்தார். முதியவர் அசல் ஓலை திருவெண்ணெய்நல்லூர் சபையில் இருக்கிறது என்றார்.

சபை முதியவரின் சொல்லை மட்டும் நம்பவில்லை. கேள்விகள் கேட்டது, அசல் ஓலையைப் பார்த்தது, தாத்தாவின் வேறு அறியப்பட்ட எழுத்துடன் ஒப்பிட்டது.

கையெழுத்து பொருந்தியது. சபை முதியவரின் தரப்பில் தீர்ப்பளித்தது. அந்தக் கோரிக்கையை அர்த்தமற்றது என்று எண்ணிய சுந்தரர் வழக்கில் தோற்றார்.

அந்த ஓலையின் மொழி இன்றைய வாசகனுக்கு ஏற்க முடியாததாக இருக்க வேண்டும். இந்தக் கதை மனித அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்துவதல்ல; பழைய சட்ட வடிவை இறைசேவைக்கான உருவகமாகப் பயன்படுத்துகிறது.

முதியவரின் வீடு எங்கே என்று கேட்டபோது அவர் அனைவரையும் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார். உள்ளே சென்றதும் மறைந்தார். அப்போது அவர் சிவபெருமான் என்று சரிதம் வெளிப்படுத்துகிறது.

சிவபெருமான் சுந்தரர்ை தமிழில் பாடச் சொன்னார். வாதத்தில் முதியவரை பித்தன் என்று அழைத்திருந்தார். அதே சொல்லிலிருந்து பாடலைத் தொடங்கு என்றார்.

சுந்தரரின் திருவெண்ணெய்நல்லூர் தேவாரப் பதிகம் உண்மையிலேயே ‘பித்தா’ எனத் தொடங்குகிறது. பாடல் பழைய சான்று; நீதிமன்றக் கதை பிற்கால பெரியபுராணச் சரிதம்.

தன் வாழ்க்கை தீர்ந்தது என்று மணமகனாக வந்தவர், வழக்கில் தோற்றபின் தனது முதல் பாடலின் கதவின்முன் நின்றார்.