அந்தக் கேள்வியில்தான் குருவை அறிந்தார்

நகரத்துக்குள் அரசர் வந்துகொண்டிருந்தார். பெரிய யானையின் மேல் அவர் அமர்ந்திருந்தார். சுற்றிலும் பணியாளர்களும் கூட்டமும் இருந்தனர்.

காட்டிலிருந்து விறகும் பூசைக்கான புல்லும் கொண்டுவந்த நிதாகர் ஒதுங்கி நின்றார். அவருக்குத் தாகமாக இருந்தது. கூட்டத்துக்குள் செல்ல விரும்பவில்லை.

அவரிடம் ஒரு பெரியவர் வந்தார். நிதாகருக்கு அவரை அடையாளம் தெரியவில்லை.

அவர்தான் ரிபு, நிதாகரின் குரு. மறுபடியும் கற்றுக்கொடுக்க வந்திருந்தார்.

ஏன் இங்கே ஒதுங்கி நிற்கிறாய்? என்று கேட்டார்.

அரசர் வருவதால் கூட்டமாக இருப்பதாக நிதாகர் சொன்னார்.

இதில் யார் அரசர்?

யானை மேல் இருப்பவர். மற்றவர்கள் அவருடைய பணியாளர்கள்.

யானை எது? அரசர் யார்?

கீழே இருப்பது யானை. மேலே இருப்பவர் அரசர். யானை அவரைச் சுமக்கிறது.

மேலே, கீழே என்றால் என்ன?

நிதாகர் அந்தப் பெரியவர் மேல் ஏறினார். இதோ, நான் அரசரைப் போல மேலே இருக்கிறேன். நீங்கள் யானையைப் போலக் கீழே இருக்கிறீர்கள்.

அப்போது ரிபு இன்னொரு கேள்வி கேட்டார்.

இந்த ‘நான்’ யார்? ‘நீங்கள்’ யார்?

நிதாகர் அவர் காலில் விழுந்தார். ஆளை அறியும் முன், கேள்வியைக் கொண்டு குருவை அறிந்துவிட்டார். அனைத்திலும் உள்ள ஒருமையை இப்படி உணர்த்துவது அவருடைய குருதான்.

முன்பும் ரிபு அவருடைய வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். நிதாகர் உணவு பரிமாறியிருந்தார். பசி உடலுக்குரியது, நிறைவு மனத்துக்குரியது என்று அப்போது குரு சொல்லியிருந்தார்.

ஆத்மாவை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்குச் செல்லும் பயணியைப் போலக் கொள்ள முடியாது. இந்த உலகம் முழுவதையும் வாசுதேவரின் பிரிவற்ற வடிவமாக அறிவதற்கு வழிகாட்டியிருந்தார்.

அதே பாடத்தை மேலும் உணர்த்த வந்ததாக ரிபு சொன்னார். பிறகு சென்றுவிட்டார். நிதாகர் எல்லா உயிர்களையும் தன்னுடன் ஒன்றாகக் காணத் தொடங்கினார்.

அரசரும் யானையும் எங்கே இருந்தார்கள் என்று தொடங்கிய கேள்வி, ‘நான்’ யார் என்று வந்து நின்றது.