ஒரு கல்லும் இல்லாமல் கோயில் கட்டிய பூசலார்
பணம் இல்லை. கல் இல்லை. வேலைக்காரர்களும் இல்லை. ஆனாலும் பூசலார் ஒரு கோயிலை முழுமையாகக் கட்டி முடித்தார்—மனத்துக்குள். அதன் குடமுழுக்கு நாளுக்காக ஒரு மன்னன் தன் கோயிலின் நாளையே மாற்ற வேண்டி வந்தது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Periya Purāṇam — Pūsalār Nāyaṉār
மரபுக் குறிப்பு. இது தமிழ்ச் சைவ மரபின் கதை. சேக்கிழார் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் பெரியபுராணத்தில் பூசலார் நாயனாரின் வரலாறாக இதைச் சொல்கிறார். இதற்குச் சரிபார்க்க வேண்டிய தனி சமஸ்கிருதப் பதிப்பு இல்லை; நாம் பெரியபுராண மரபையே பின்பற்றுகிறோம்.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்தக் கதையில் பூசலாரின் வறுமை மறைக்கப்படவில்லை. ஆனால் அவரை இரக்கத்துக்குரியவராகச் சொல்லுவதில்லை; யாரும் பார்க்காத இடத்திலும் முழு கவனத்துடன் செய்த வேலையே கதையின் மையம்.
பூசலார் ஒரு கோயில் கட்ட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். ஆனால் அவரிடம் பணமில்லை. நிலம் வாங்கவும் முடியாது; கல் வெட்டவும் முடியாது; வேலைக்காரர்களை அழைக்கவும் முடியாது.
அதனால் ஆசையை விட்டுவிடவில்லை. கோயில் கட்ட வேண்டுமென்றால் கட்டுவேன், என்று முடிவு செய்தார். இடம் மட்டும் வேறாக இருந்தது—அவருடைய மனம்.
முதலில் இடம் பார்த்தார். மழை வந்தால் தண்ணீர் தேங்கக்கூடாது. கிழக்கு நோக்கி இருக்க வேண்டும். பிறகு அஸ்திவாரம் தோண்டினார். யாரும் பார்க்கவில்லை என்பதற்காக அந்த வேலையைத் தாண்டிவிடவில்லை.
கற்கள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று ஏறின. சுவர்கள் உயர்ந்தன. தூண்கள் வந்தன. கருவறை, வாசல், மேலே உயர்ந்து செல்லும் விமானம்—ஒவ்வொன்றாக மனதில் கட்டினார்.
ஒரு நாள், இரண்டு நாள் அல்ல. இந்தக் கோயிலுக்காக அவர் ஆண்டுகள் செலவிட்டார். வெளியே பார்த்தால் எதுவும் மாறவில்லை. உள்ளே மட்டும் வேலை தினமும் நடந்துகொண்டே இருந்தது.
கடைசியில் செய்ய வேண்டிய வேலை ஒன்றும் மிச்சமில்லை. அப்போது குடமுழுக்குக்கு ஒரு நாளைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அந்த நாளில் இறைவனை புதிய கோயிலில் எழுந்தருளச் செய்ய வேண்டும்.
அதே நேரத்தில் காஞ்சிபுரம் நகரில் பல்லவ மன்னன் ராஜசிம்மன் ஒரு பெரிய கற்கோயிலை முடித்திருந்தான். நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் வேலை செய்த கோயில். மன்னனும் குடமுழுக்குக்கு நாள் வைத்திருந்தான்.
இருவரும் வைத்தது ஒரே நாள்.
முந்தைய இரவு மன்னன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தபோது சிவபெருமான் கனவில் தோன்றினார். நாளை உன் கோயிலுக்கு வர முடியாது. திருநின்றவூர் ஊரில் பூசலார் கட்டிய கோயிலின் குடமுழுக்குக்கு நான் செல்ல வேண்டும். அவர் முன்னதாகவே நாளை வைத்துவிட்டார், என்றார்.
காலை எழுந்த மன்னனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். தன் நாட்டில் இவ்வளவு முக்கியமான கோயில் கட்டப்பட்டிருக்கிறதே; தனக்கே தெரியவில்லையா? உடனே திருநின்றவூருக்குப் புறப்பட்டான்.
அங்கே வீடுகள் இருந்தன. தெருக்கள் இருந்தன. ஆனால் புதிய கோயில் எங்கும் இல்லை. பூசலாரை அழைத்து, நீங்கள் கட்டிய கோயில் எங்கே? என்று கேட்டான்.
பூசலார் தன் மனதில் எப்படி இடம் தேர்ந்தெடுத்தார், எப்படி அஸ்திவாரம் போட்டார், எப்படி ஒவ்வொரு பகுதியையும் கட்டினார், இன்று குடமுழுக்கு செய்யப்போகிறார்—எல்லாவற்றையும் சொன்னார்.
மன்னன் திரும்பிப் போனான். தன் கோயிலின் குடமுழுக்கை வேறு நாளுக்கு மாற்றினான். கண்களுக்கு தெரியாத அந்தக் கோயிலுக்காக, கல்லால் கட்டிய தன் கோயில் காத்திருக்கலாம் என்று அவன் ஏற்றுக்கொண்டான்.
யாருக்கும் தெரியாமல், உன் மனதுக்குள் மட்டும் நீ உருவாக்கிப் பார்த்த ஒரு விஷயம் என்ன?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: யாரும் பார்க்காதபோதும் நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் அக்கறை வீணாகாது.
குழந்தை கேட்டால்: “அப்படியென்றால் அந்தக் கோயில் உண்மையில் இருந்ததா?”
கையால் தொட்டுப் பார்க்கக்கூடிய கற்கோயில் இல்லை. ஆனால் கதையில் பூசலார் அதை விளையாட்டாக நினைத்துப் பார்க்கவில்லை; கட்டிடத்தின் ஒவ்வொரு படியையும் மனதில் செய்து முடிக்கிறார். மன்னன் வந்து விசாரித்து, தன் குடமுழுக்கையே மாற்றுகிறான். அந்தக் கதையின் உலகில், அந்த அக்கறையும் கட்டுமானமும் முக்கியமான ஒன்றாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “மன்னன் ஏன் தன் குடமுழுக்கை மாற்றினான்?”
சிவபெருமான் கனவில் வந்து, பூசலார் முன்னதாக வைத்திருந்த நாளில் அவருடைய கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று சொல்கிறார். மன்னன் திருநின்றவூருக்கு வந்து விஷயம் என்ன என்று அறிந்தபின், பூசலாரின் நாளை மதித்து தன் நிகழ்ச்சியை வேறு நாளுக்கு மாற்றுகிறான்.
குழந்தை கேட்டால்: “சிவபெருமான் ஏன் பூசலாரின் கோயிலைத்தான் முதலில் தேர்ந்தெடுத்தார்?”
கதை இதை வறுமைக்குக் கிடைத்த பரிசாகச் சொல்லவில்லை. பூசலார் குடமுழுக்குக்கான நாளை முன்னதாகவே வைத்திருந்தார்; சிவபெருமான் அந்த நாளில் அங்கே வருவதாக மன்னனிடம் சொல்கிறார். அதற்கும் மேலாக காரணம் ஒன்றை உரை சொல்லவில்லை.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க