வழியிலிருந்து விலக்க கல் எறிந்தவர், பின்னர் அவரையே தோளில் சுமந்தார்

திருப்பாணாழ்வார் ஒரு பாணர். காவேரிக்கரையில் நின்று, மறுபுறம் ஸ்ரீரங்கத்தில் இருக்கும் அரங்கனை நோக்கி தினமும் பாடினார். பாடல் உள்ளே சென்றது; அவர் மட்டும் கோயிலுக்குள் செல்லவில்லை.

பிற்கால ஸ்ரீவைஷ்ணவ சரிதம் சொல்வது—தன் பிறப்பின் காரணமாக கோயிலுக்குள் செல்லத் தகுதியற்றவன் என்று அவர் தாமே எண்ணினார். ஆனால் இந்தக் கதை அவருடைய சொந்த பத்து பாசுரங்களில் இல்லை. பழைய கல்வெட்டுகளை ஆய்வு செய்த வரலாற்றாளர்களும் பாணர்களின் சமூக நிலை பிற்கால சரிதம் காட்டுவது போல ஒரே கோட்டில் இல்லை என்று எச்சரிக்கிறார்கள்.

அதனால் இரண்டு அடுக்குகளைப் பிரித்தே வைத்திருக்க வேண்டும்: மரபு உண்மையாக இப்படிச் சொல்கிறது; அந்த மரபின் சமூகப் படம் முழு வரலாற்றுக்கும் ஒரே சான்று என்று நாம் சொல்லவில்லை.

ஒரு காலை அரங்கனின் திருவாராதனைக்காக தண்ணீர் எடுக்க அர்ச்சகர் ஆற்றுக்கு வந்தார். வழியில் திருப்பாணாழ்வார் கண் மூடி பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

விலகச் சொன்னார். பதில் இல்லை. மீண்டும் சொன்னார். இன்னும் பதில் இல்லை. ஆழ்வார் அர்ச்சகரை அவமதிக்கவில்லை; அவர் குரலைக் கேட்காத அளவு பாட்டில் மூழ்கியிருந்தார்.

வழி திறக்க வேண்டும் என்று அர்ச்சகர் ஒரு கல்லை எறிந்தார். அது ஆழ்வாரின் நெற்றியில் பட்டு ரத்தம் வந்தது. பாட்டிலிருந்து வெளிவந்த ஆழ்வார் நிலை புரிந்ததும், தாம் வழியில் நின்றதற்காக மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு விலகினார்.

அர்ச்சகர் தண்ணீருடன் கோயிலுக்குத் திரும்பினார். அன்றிரவு, ஸ்ரீவைஷ்ணவ சரிதம் சொல்வது, அரங்கன் கனவில் வந்தார். அவருக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது. திரும்பிப் போய் என் அடியாரை என்னிடம் கொண்டு வா, என்பதே கட்டளை.

இங்கே ஒரு சிறிய வேறுபாடு கதையின் அர்த்தத்தையே மாற்றுகிறது. அரங்கன் தோளில் சுமந்து வா என்று சொல்லவில்லை. அவரை கொண்டு வா என்றார். தோள்கள் அடுத்த கட்டத்தில் வருகிறது.

அர்ச்சகர் மீண்டும் காவேரிக்கரைக்கு வந்து கோயிலுக்கு வரச் சொன்னார். திருப்பாணாழ்வார் மறுத்தார். சரிதம் அவருள் வைத்திருந்த பிறப்பு-அடிப்படையிலான தகுதியின்மை எண்ணம் இன்னும் மாறவில்லை.

அப்போது அர்ச்சகரே வழியைச் சொன்னார்: நீங்கள் உங்கள் காலால் உள்ளே வர விரும்பவில்லை என்றால், என் தோளில் வாருங்கள். நான் உங்களை எடுத்துச் செல்கிறேன்.

இது பழைய தடையை தொழில்நுட்பமாக காப்பாற்றிய சின்ன வழி என்று மரபு நினைவுகூரவில்லை. மாறாக, இதுவே பெருமையாக நினைவில் நிற்கிறது. திருப்பாணாழ்வாருடன் முனிவாஹனன் என்ற பெயர் சேர்ந்தது—முனிவரை வாகனமாகப் பெற்றவர். வேதாந்த தேசிகர் தன் உரைக்கு முனிவாஹன போகம் என்றே பெயர் வைத்தார்.

காலையில் ஒருவரை வழியிலிருந்த தடையாகக் கண்ட அர்ச்சகர், இப்போது அவரைத் தன் உடலில் ஏந்தி கோயிலுக்குள் கொண்டு செல்கிறார். மாறியது கதவின் நிலை மட்டும் அல்ல; அர்ச்சகர் தன் இடத்தையே மாற்றிக்கொண்டார்.

இன்னொரு பிரபலக் குழப்பத்தையும் சரி செய்ய வேண்டும். ஒன்பது பாசுரங்கள் வழியில், பத்தாவது மட்டும் அரங்கன் முன்னால் என்ற வடிவம் பல இடங்களில் சொல்லப்படுகிறது. நாம் சரிபார்த்த சரித மரபு அதற்கு ஆதாரம் தரவில்லை; பத்து பாசுரங்களும் அரங்கனின் தரிசனத்தோடு இணைக்கப்படுகின்றன.

அந்தப் பத்து பாசுரங்களே அமலனாதிபிரான். அரங்கனின் திருவடியில் தொடங்கி உடலெங்கும் மேலே நோக்கும் பார்வை. ஆறு, கல், அர்ச்சகர், தோளில் சுமந்த சம்பவம் அந்தப் பாசுரங்களுக்குள் இல்லை; அவை பிற்கால வாழ்க்கைச் சரிதத்தின் அடுக்கு.

கடைசி பாசுரத்தின் உணர்வு—அந்த அமுதமான உருவத்தை கண்ட கண்கள் இனி வேறு எதையும் காண விரும்பாது.

காலையில் ஒரு பாடகர் வழியை மறைத்தார் என்று அர்ச்சகர் கல் எறிந்தார். கதை முடியும் போது, அந்தப் பாடகருக்கே அர்ச்சகர் வழியாக மாறியிருந்தார்.