வறண்ட கிணற்றில் இருந்த மன்னன்

விளையாடிக் களைத்த யாதவச் சிறுவர்களுக்குத் தாகம் எடுத்தது. தண்ணீர் தேடி ஒரு கிணற்றுக்குச் சென்றார்கள். அது வறண்டு கிடந்தது. அடியில் ஒரு பெரிய பல்லி! அதை மேலே தூக்க கயிறுகளையும் தோல் பட்டைகளையும் இறக்கினார்கள். எவ்வளவு இழுத்தாலும் அது வரவில்லை.

சிறுவர்கள் கிருஷ்ணர் இருக்கும் இடத்துக்கு ஓடினார்கள். அவர் கிணற்றுக்குள் கையை நீட்டி, இடது கையாலேயே அந்தப் பல்லியைத் தூக்கினார். உடனே அதன் உருவம் மாறியது. ஒளிவீசும் ஒருவன் நின்றான். அவன் தன்னை நிருகன் என்ற மன்னன் என்று அறிமுகப்படுத்தினான்.

நிருகன் எண்ணற்ற பசுக்களைத் தானமாகக் கொடுத்திருந்தான். ஆனால் ஒரு பசு அவனுடைய மந்தைக்குள் தவறி வந்தது. அது வேறொரு பிராமணருக்குச் சொந்தமானது. இதை அறியாமல் அதை இன்னொருவருக்குத் தானமாகக் கொடுத்துவிட்டான்.

பசுவின் உரிமையாளர் வந்து, இது என் பசு, என்றார். பரிசாகப் பெற்றவர், மன்னன் எனக்குக் கொடுத்தார், என்றார். இருவரும் நிருகன் மன்னனிடம் வந்தார்கள். ஒரே பசுவுக்காக நூறாயிரம் நல்ல பசுக்களைத் தருவதாக மன்னன் சொன்னான். தன் தவறை அறியாமல் செய்ததாகவும் விளக்கினான். இருவரும் ஏற்கவில்லை. தகராறு தீராமல் அவர்கள் சென்றார்கள்.

நிருகன் இறந்தபின், நல்ல செயல்களின் பலனை முதலில் அனுபவிப்பாயா, இந்தத் தவறின் பலனை முதலில் அனுபவிப்பாயா என்று யமன் கேட்டார். கடினமான பலனை முதலில் எதிர்கொள்கிறேன் என்றான் மன்னன். கிணற்றில் பல்லியாக வாழ்ந்தான். அப்போதும் தன் பழைய வாழ்க்கையை மறக்கவில்லை.

இப்போது கிருஷ்ணர் முன் ஒளிவீசும் தெய்வீக உருவில் நின்றான். அவரை வணங்கி, அனுமதி பெற்று வான ஊர்தியில் சென்றான். பின்னர் கிருஷ்ணர் பிராமணருக்குச் சொந்தமானதை எடுத்துக்கொள்வதன் விளைவைக் குறித்து அங்கிருந்தவர்களிடம் பேசினார். மன்னன் கொடுத்த ஆயிரமாயிரம் பசுக்களில் ஒன்று மட்டும் அவனுக்குச் சொந்தமல்ல. அதற்கான கேள்வி கிணற்றுவரை அவனுடன் வந்திருந்தது.