அழைப்பு வந்தும் ரதத்தில் ஏறாத முத்கலர்

அறுவடைக்குப் பிறகு வயலில் எஞ்சிய தானியங்களை முத்கலர் பொறுக்கிச் சேகரிப்பார். மனைவியும் மகனும் அவருடன் வாழ்ந்தனர். அர்ப்பணிப்பு செய்யும் நாட்களில் விருந்தினர்களுக்கு முதலில் உணவு கொடுப்பார்.

அவர்கள் வரும்போது உணவு பெருகும். நூற்றுக்கணக்கானோர் சாப்பிட முடியும் என்று நூல் கூறுகிறது.

துர்வாசர் வந்தார். கடுமையாகப் பேசி உணவு கேட்டார். முத்கலர் வரவேற்று உணவு கொடுத்தார்.

விருந்தினர் எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்டார். மேலும் கொடுத்ததையும் சாப்பிட்டார். மீதியைத் தன் உடலில் பூசிக்கொண்டு சென்றார்.

அடுத்த உணவு வழங்கும் நேரத்தில் மீண்டும் வந்தார். இப்படியே ஆறு முறை நடந்தது. முத்கலர் பசியுடன் இருந்தார்.

மீண்டும் தானியம் சேகரிக்கச் சென்றார். விருந்தினர் மீது கோபம் வரவில்லை.

கடைசியில் துர்வாசர் அவரைப் பாராட்டினார். பசி பொறுமையை அசைத்துவிடும்.

முத்கலர் தம் கட்டுப்பாட்டைக் காத்திருந்தார். இந்த உடலுடனே சொர்க்கம் செல்லலாம் என்றார்.

தேவர்களின் தூதர் ஒரு தெய்வீக ரதத்துடன் வந்தார். அதில் மணிகள் இருந்தன.

அன்னங்களும் நாரைகளும் அதை இழுத்தன. முத்கலரை ஏறச் சொன்னார்.

முத்கலர் முதலில் கேட்டார். சொர்க்கத்தில் என்ன இன்பம் கிடைக்கும்? அதில் என்ன குறை இருக்கிறது?

இரண்டையும் சொல்லுங்கள். பிறகு முடிவு செய்கிறேன்.

தூதர் அழகிய தோட்டங்களைப் பற்றிச் சொன்னார். பசி, தாகம், களைப்பு இல்லை. நல்ல செயல்களின் பலனை அங்கு அனுபவிப்பார்கள்.

பிறகு குறையையும் சொன்னார். அங்கே புதிய புண்ணியம் சேர்க்க முடியாது. பழைய புண்ணியம் தீர்ந்தால் திரும்ப வேண்டும்.

புறப்படுவதற்கு முன் மாலைகள் வாடும். மனத்தில் அச்சம் வரும்.

முத்கலர் யோசித்தார். தூதரை வணங்கி அழைப்பை ஏற்கவில்லை. மீண்டும் வீழ்ச்சியும் துன்பமும் வராத விடுதலையை விரும்பினார்.

விஷ்ணுவின் உயர்ந்த நிலையைத் தூதர் கூறினார். பற்றையும் செருக்கையும் விடுதல், தியானம், புலனடக்கம் ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சொன்னார்.

தூதர் சென்றார். முத்கலர் தானியம் சேகரிப்பதைத் தொடர்ந்தார். தியானத்தாலும் ஞானத்தாலும் முக்தி பெற்றார்.

அழைப்பைக் கேட்டிருந்தார். அவர் கேட்காமல் சொல்லப்படாத பதிலையும் கேட்டிருந்தார்.