எங்கும் தண்ணீர்; ஒரு இலையில் ஒரு குழந்தை

மார்க்கண்டேயர் நீண்ட தவத்தின் பிறகு ஒரு விசித்திரமான வரம் கேட்டார். இன்னும் ஆயுள் வேண்டாம்; செல்வம் வேண்டாம். மாயை என்ன என்பதை நேரில் காண வேண்டும் என்றார்—கண்ணுக்கு தெரிகிற உலகையே முழு உண்மை என்று நாம் பிடித்துக் கொள்ளச் செய்யும் அந்த சக்தியை.

அப்படியே ஆகட்டும் என்ற பதில் கிடைத்தது. மார்க்கண்டேயர் மீண்டும் தன் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பி வழக்கம்போல் பூஜை செய்தார்.

ஒரு மாலை காற்று கொந்தளித்தது. அடுத்து மேகம், மின்னல், இடிமுழக்கம். மழை பெய்யத் தொடங்கியது; நின்றதே இல்லை. கடல்கள் நிலத்துக்குள் எழுந்து வந்தன. மலைகள் மறைந்தன. கடைசியில் உலர்ந்த நிலம் எங்கும் இல்லை.

அந்த நீரில் மார்க்கண்டேயர் மட்டும் அலைந்தார். பெரிய மீன்கள் மோதின. அலைகள் திசையை மறக்கச் செய்தன. சுழல்கள் கீழே இழுத்தன. பசி, தாகம், பயம், உடல் சோர்வு—பாகவதம் கணக்கிட முடியாத அளவு நீண்ட காலம் என்று சொல்கிறது.

பிறகு சிறிது உயர்ந்த நிலம் ஒன்று தெரிந்தது. அதில் இளம் ஆலமரம்; பூவும் பழமும் இருந்தது. ஒரு கிளையின் இலையிலே, சிறிய தொட்டில் போல, ஒரு குழந்தை படுத்திருந்தது.

ஆழமான மரகத நிறம். குழந்தையின் ஒளியே இருளைத் தள்ளியது. தன் காலைப் பிடித்து, கால் பெருவிரலை வாயில் வைத்து மெதுவாகச் சப்பிக் கொண்டிருந்தது.

அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்த நொடியில் மார்க்கண்டேயரின் சோர்வு குறைந்தது. எங்கும் நீர்; எந்தத் தரையும் இல்லை. ஆனால் அந்த இலையில் இருந்த குழந்தைக்கு பயமே இல்லை.

பிறகு குழந்தை மூச்சை உள்ளே இழுத்தது. அந்த மூச்சோடு மார்க்கண்டேயரும் அதன் உடலுக்குள் இழுக்கப்பட்டார்.

அங்கே வானம், நட்சத்திரம், மலை, கடல், தீவு, ஆறு, நகரம், வயல், மாடுகள், மக்கள்—முழு உலகமும் இருந்தது. தன் இமயமலையும், தன் ஆறும், தன் ஆசிரமமும் கூட தெரிந்தது.

குழந்தை மூச்சை வெளியே விட்டதும் மார்க்கண்டேயர் மீண்டும் நீரில் இருந்தார். ஆலமரமும் குழந்தையும் இன்னொரு முறை தெரிந்தன; அவர் அருகே செல்ல முயன்றார். உடனே எல்லாம் மறைந்தது.

அவர் மீண்டும் தன் ஆசிரமத்தில் இருந்தார். அடுத்த அத்தியாயம் இந்த முழுக் காட்சியும் நாராயணர் காட்டிய மாயையின் விளையாட்டு என்று தெளிவாகச் சொல்கிறது.

நிலம் முழுவதும் மறைந்த நேரத்தில் ஒரு இலையில் ஒரு குழந்தை இருந்தது. அந்தக் குழந்தைக்குள், மார்க்கண்டேயர் இழந்துவிட்டதாக நினைத்த முழு உலகமும் இருந்தது.