சிவனடியாருக்குக் கொடுத்த அந்த மாம்பழம்
வீட்டுக்கு வந்த இரண்டு மாம்பழங்களில் ஒன்றை பசியுடன் வந்த சிவனடியாருக்குப் புனிதவதி கொடுத்துவிட்டார். கணவன் மீதமிருந்த பழத்தைச் சாப்பிட்டு, இன்னொன்றையும் கொண்டு வா என்றபோது சமையலறையில் மாம்பழம் இல்லை.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Periya Purāṇam — Kāraikkāl Ammaiyār Purāṇam
மரபுக் குறிப்பு. இந்த வாழ்க்கைக் கதை பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு பெரியபுராணத்தில் காரைக்கால் அம்மையார் புராணமாக வருகிறது. அம்மையாரின் சொந்த 143 பாடல்கள் இன்றும் உள்ளன; அவற்றில் மாம்பழம் அல்லது கணவர் பற்றிய இந்த நிகழ்ச்சி இல்லை. மூன்றாவது மாம்பழத்தைச் சோதனைக்காக கேட்கும் பிற்காலப் பிரபல வடிவமும் உண்டு; நாம் சரிபார்த்த பழைய உரையில் அது இல்லாததால் இங்கே சேர்க்கவில்லை.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்தக் கதையில் ஒரு திருமணம் முடிகிறது. கணவர் புனிதவதியைத் தண்டிப்பதாக உரை சொல்லவில்லை; அவரை சாதாரண மனிதராகப் பார்க்க முடியாமல் விலகுகிறார். பின்னர் தன் மகளுக்கும் அவருடைய பெயரை வைக்கிறார். குழந்தை இது நியாயமா என்று கேட்கலாம்; அந்தக் கேள்வியை மூட வேண்டியதில்லை.
கடற்கரை நகரமான காரைக்காலில் புனிதவதி வாழ்ந்தார். அவருடைய கணவர் வணிகர். ஒருநாள் அவருக்கு இரண்டு நல்ல மாம்பழங்கள் கிடைத்தன; மதிய உணவுக்காக வீட்டுக்கு அனுப்பிவைத்தார்.
சாப்பாடு தயாராகிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் பசியுடன் ஒரு சிவபெருமான் அடியார் வீட்டுக்கு வந்தார். சாதம் வெந்திருந்தது; மற்றவை இன்னும் தயாராகவில்லை. புனிதவதி அவரை உட்கார வைத்து சாதம் பரிமாறினார். இரண்டு மாம்பழங்களில் ஒன்றையும் சேர்த்து வைத்தார்.
மதியம் கணவர் வந்தார். உணவோடு மீதமிருந்த மாம்பழத்தை வைத்தார். அதைச் சாப்பிட்டவர், மிக நன்றாக இருக்கிறது; இன்னொரு பழத்தையும் கொண்டு வா, என்றார்.
இன்னொரு பழம் இல்லை. அது ஏற்கெனவே பசியுடன் வந்த சிவனடியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது.
புனிதவதி உள்ளே சென்று சிவபெருமானை வேண்டினார். பெரியபுராணம் சொல்வது மிகச் சுருக்கமாகத்தான்: ஒரு மாம்பழம் அவர் கையில் வந்தது. எப்படி வந்தது என்று அந்த நொடியை நீட்டி விவரிக்கவில்லை.
அவர் பழத்தை எடுத்துச் சென்று கணவரிடம் கொடுத்தார். அதன் சுவை சாதாரண மாம்பழம் போல இல்லை. இது எங்கிருந்து வந்தது? என்று அவர் கேட்டார். புனிதவதி நடந்ததை அப்படியே சொன்னார்.
அதன் பிறகு கணவரால் அவரை சாதாரண மனைவியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர் தெற்கே சென்றார்; பின்னர் மறுமணம் செய்தார்; பிறந்த மகளுக்கும் புனிதவதியின் பெயரையே வைத்தார். அவர்களின் தம்பத்ய வாழ்க்கை அங்கே முடிந்தது.
புனிதவதியின் சொந்த பக்திப் பாடல்கள் இன்று வரை நமக்குக் கிடைக்கின்றன. மரபு பின்னர் சொல்வது: கயிலாயம் மலையை அடைந்தபோது புனிதமான நிலத்தில் கால்வைக்காமல் தலைகீழாக முன்னேறினார்.
சிவபெருமான் அவரைக் கண்டு அம்மையே என்று அழைத்தார். அந்த ஒரு அழைப்பே அவருடைய பெயராக நிலைத்தது. இன்று நாம் அவரை புனிதவதி என்று மட்டும் அல்ல, காரைக்கால் அம்மையார் என்று நினைவுகூர்கிறோம்.
அன்று வீட்டில் இருந்தது இரண்டு மாம்பழங்கள் மட்டுமே. முதல் பழத்தைத் தரும் போது அடுத்தது எங்கிருந்து வரும் என்று புனிதவதிக்குத் தெரியாது; அந்தத் தெரியாமையோடு தான் அவர் கொடுத்தார்.
கணவர் இன்னொரு மாம்பழம் கேட்பார் என்று முன்பே தெரிந்திருந்தால், புனிதவதி அந்த முதல் பழத்தை அடியாருக்குக் கொடுத்திருப்பாரா என்று நினைக்கிறாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: முடிவு என்ன ஆகும் என்று தெரியாமல் கொடுக்கும் போது தான் அந்தக் கொடையின் எடை தெளிவாகத் தெரியும்.
குழந்தை கேட்டால்: “அவருடைய கணவர் ஏன் விலகினார்?”
பெரியபுராணத்தில் புனிதவதி சாதாரண மனிதர் அல்ல என்று அவர் எண்ணுகிறார். பழைய தம்பத்ய வாழ்க்கையைத் தொடர முடியாது என்று விலகி, பின்னர் மறுமணம் செய்கிறார். ஆனால் பிறந்த மகளுக்கு புனிதவதியின் பெயரையே வைப்பது அவர் கொண்ட மரியாதையையும் காட்டுகிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “சிவபெருமான் உண்மையிலேயே மாம்பழம் கொடுத்தாரா?”
பெரியபுராணம் சொல்லுவது: புனிதவதி வேண்டியபின் மாம்பழம் அவர் கையில் வந்தது. அது எப்படி வந்தது என்று உரை விளக்கவில்லை. அந்த இடைவெளியை நாமும் கற்பனை செய்து நிரப்பவில்லை.
குழந்தை கேட்டால்: “அம்மையார் என்ற பெயர் எப்படி வந்தது?”
கயிலாயத்தை அடைந்தபோது சிவபெருமான் அவரை அம்மையே என்று அழைக்கிறார் என்று மரபு சொல்கிறது. அந்த அன்பும் மரியாதையும் கலந்த அழைப்பே பின்னர் அவருடைய பெயராக நிலைத்தது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க