தண்ணீரில் தெரிந்த முகம் போதுமா?

முதுமையாலும் மரணத்தாலும் வருந்தாத ஆத்மாவை அறிய வேண்டும், என்று பிரஜாபதி சொன்னார். அதைக் கேட்டுத் தேவர்களின் சார்பில் இந்திரன் வந்தார்; அசுரர்களின் சார்பில் விரோசனன் வந்தார். இருவரும் கையில் விறகுக்கட்டுகளுடன் மாணவர்களாக நின்றார்கள். முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் அவருடன் தங்கினார்கள்.

பிறகு பிரஜாபதி அவர்களிடம் தண்ணீரில் தங்கள் முகத்தைப் பார்க்கச் சொன்னார். அவர்கள் பார்த்தார்கள். நல்ல ஆடையும் அணிகலன்களும் அணிந்தபின் மீண்டும் பார்த்தார்கள். நீரில் தெரிந்த உருவத்திலும் அதே ஆடைகளும் அணிகலன்களும் இருந்தன. இருவரும் தங்களுக்குப் பதில் கிடைத்துவிட்டதாக எண்ணிப் புறப்பட்டார்கள்.

ஆனால் இந்திரன் வழியில் நின்றார். உடல் மாறினால் நீரில் தெரியும் உருவமும் மாறும். உடல் இறந்தால் அந்த உருவம் என்ன ஆகும்? இதுவே பிரஜாபதி கூறிய ஆத்மா என்றால், மரணத்தைத் தாண்டுவது எப்படி? அவர் திரும்பிச் சென்றார். விரோசனன் திரும்பவில்லை; உடலையே போற்ற வேண்டும் என்று தன் மக்களிடம் சொன்னார்.

இந்திரன் மேலும் முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் தங்கினார். பிறகு பிரஜாபதி கனவில் தோன்றுபவரைப் பற்றிச் சொன்னார். இந்திரன் மீண்டும் யோசித்தார். கனவில் பயமும் வேதனையும் வருகிறதே. இன்னும் முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தைக் கேட்டார். அப்போது எதையும் உணர்வதில்லை போலிருக்கிறதே என்ற கேள்வியுடன் மீண்டும் வந்தார். மேலும் ஐந்து ஆண்டுகள் இருந்தார்.

கடைசியில் பிரஜாபதி அழியும் உடலைப் பற்றியும், உடலைத் தாண்டிய ஆத்மாவைப் பற்றியும் கற்றுக் கொடுத்தார். மொத்தம் நூற்றொன்று ஆண்டுகள் இந்திரன் கற்றிருந்தார். தண்ணீரில் முதலில் தெரிந்த முகம் அவருடைய பயணத்தின் முடிவு அல்ல. இதுதானா? என்று திரும்பித் திரும்பிக் கேட்ட கேள்விகள்தான் அவரை அடுத்த பதில்வரை அழைத்துச் சென்றன.