பீமனுக்கே அசையாத அந்த வால்
பாண்டவர்களில் பலசாலி பீமன். வழியை மறித்துக் கிடந்த ஒரு முதிய வானரத்தின் வாலை ஓரமாக்குவது அவருக்கு என்ன பெரிய வேலை? ஆனால் ஒரு கையாலும் முடியவில்லை. இரண்டு கைகளாலும் முடியவில்லை.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Mahābhārata — Vana Parva (Āraṇyakaparvan) 3.146–150 — Bhīma meets Hanumān
மரபுக் குறிப்பு. இந்த நிகழ்வு சமஸ்கிருத மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் வருகிறது. பீமனால் வாலை அசைக்க முடியாதது, அனுமன் தம்மை அறிமுகப்படுத்துவது, இருவரும் வாயுவின் மகன்கள் என்பதும், அனுமனின் பெரும் உருவமும், அர்ஜுனனின் தேர்க் கொடியில் இருப்பேன் என்ற வாக்கும் இதே பகுதியில் உள்ளன.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்தக் கதையின் முக்கியமான திருப்பம் வால் அசையாதது மட்டும் அல்ல. பீமன் அங்கேயே நின்று, தன் பேச்சை மாற்றி, கைகளை கூப்பி, முன் இருப்பவர் யார் என்று கேட்பதுதான். இதை பீமனை அவமானப்படுத்தும் கதையாக அல்ல; அவர் கற்றுக்கொள்ளும் தருணமாக வாசிக்கவும்.
காற்றில் மிதந்து வந்த ஆயிரம் இதழ் தாமரையின் மணம் அனைவரையும் கவர்ந்தது. அதுபோல இன்னும் சில மலர்கள் வேண்டும் என்று கேட்டதும், பீமன் அவற்றைத் தேடிப் புறப்பட்டார்.
ஆயுதங்களுடன் மலைக்காட்டுக்குள் நடந்தார் பீமன். அவர் வந்த பாதை அமைதியாக இருக்கவில்லை; செடிகள் விலகின, குரல் முழங்கியது, சங்கு ஒலித்தது.
ஒரு குறுகிய பாதையில் முதிய வானரம் ஒன்று படுத்திருந்தது. அதன் வால் பாதையின் குறுக்கே நீண்டு கிடந்தது.
வழியை விடச் சொன்னார் பீமன். வானரம் மெதுவாக, வயதாகிவிட்டது; எழுந்திருக்க வலிமை இல்லை. வாலை மட்டும் ஓரமாக வைத்துவிட்டு நீ போ, என்றது.
பீமன் இடது கையால் வாலைத் தூக்க முயன்றார். வால் அசையவே இல்லை.
சரி, இப்போது இரண்டு கைகளும். முழுப் பலத்தையும் போட்டார். இன்னும் அசையவில்லை. பாண்டவர்களில் பலத்துக்குப் பெயர் பெற்ற பீமனுக்கே ஒரு வால் நகரவில்லை.
அங்கேதான் பீமன் மாறினார். முயற்சியை நிறுத்தி கைகளை கூப்பினார். நான் கடுமையாகப் பேசியிருந்தால் மன்னியுங்கள். நீங்கள் யார்? என்று கேட்டார்.
வானரம் சிரித்தபடி பதில் சொன்னது: நான்தான் அனுமன்.
அதற்கு முன்பே அனுமனைத் தன் அண்ணன் என்று பெருமையாகச் சொல்லியிருந்தார் பீமன். இப்போது அந்த அண்ணனே எதிரில். மகாபாரதம் இருவரையும் வாயுவின் மகன்கள் என்று சொல்கிறது.
முன்னிருந்த வழி மனிதர்கள் செல்ல ஏற்றதல்ல என்று அனுமன் சொன்னார். அதனால் தான் பீமனின் பாதையை மறித்திருந்தார். மலர்கள் இருக்கும் இடத்துக்குச் செல்ல பாதுகாப்பான வேறு வழியையும் காட்டினார்.
ராமருக்காக கடலைத் தாண்டியபோது எடுத்த பெரும் உருவத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்று பீமன் கேட்டார். அனுமன் உருவத்தை விரித்தார். மலைபோல் உயர்ந்து ஒளிவீசியதாக மகாபாரதம் வர்ணிக்கிறது.
பிறகு மீண்டும் இயல்பான உருவத்துக்கு வந்து பீமனை அணைத்தார். அந்த அணைப்புக்குப் பிறகு பீமனின் சோர்வு அகன்றது.
பிரியும்போது அனுமன் இன்னொரு வாக்கும் கொடுத்தார். போரில் பீமன் சிங்கம்போல் முழங்கினால் தன் குரலையும் அதில் சேர்ப்பேன்; அர்ஜுனன்னின் தேர்க் கொடியில் இருப்பேன் என்றார்.
பீமன் மீண்டும் பயணம் தொடங்கினார். கொஞ்சம் முன்பு தன் முழுப் பலத்தாலும் அசைக்க முடியாத அந்த வால் யாருடையது என்று இப்போது தெரிந்திருந்தது.
ஒரு வேலை ரொம்ப எளிது என்று நினைத்தபின், செய்து பார்த்தால் முடியாமல் போயிருக்கிறதா? அப்போது நீ என்ன செய்தாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: பலமிருக்கிறது என்பது மட்டும் போதாது. முடியாத இடத்தில் நின்று, கேட்டு, கற்றுக்கொள்ளத் தெரிந்திருப்பதும் ஒரு பலம்தான்.
குழந்தை கேட்டால்: “பீமனால் அனுமனின் வாலை ஏன் தூக்க முடியவில்லை?”
அவருக்கு முன் இருந்தது சாதாரண வானரம் அல்ல; அனுமன். மகாபாரதம் பீமனையும் அனுமனையும் வாயுவின் மகன்கள் என்று கூறுகிறது. பீமன் ஒரு கையாலும், பின்னர் இரண்டு கைகளாலும் முயற்சி செய்கிறார்; வால் அசையவில்லை. அதற்குப் பிறகுதான் அவர் தன் அணுகுமுறையை மாற்றுகிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “அனுமனும் பீமனும் எப்படி சகோதரர்கள்?”
இந்த நிகழ்வில் பீமனுக்கும் அனுமனுக்கும் தந்தையாக வாயு சொல்லப்படுகிறார். அதனால் பீமன் அனுமனைத் தன் அண்ணனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “அனுமன் உண்மையிலேயே அர்ஜுனனின் கொடியில் இருந்தாரா?”
ஆம். இந்தப் பகுதியில் அனுமன் பீமனிடம், போரில் பீமன் முழங்கும்போது தன் குரலையும் சேர்ப்பேன் என்றும், அர்ஜுனனின் தேர்க் கொடியில் இருப்பேன் என்றும் வாக்கு தருகிறார்.