ஆகாசத்தைத் தாங்குவது எது?

கார்கி யாஜ்ஞவல்கியரிடம் இரண்டு கேள்விகள் கேட்க வந்திருந்தார். அங்கிருந்த அறிஞர்களிடம் பேசினார். இந்த இரண்டுக்கும் அவர் பதில் சொன்னால், பிரம்மத்தைப் பற்றிய விவாதத்தில் அவரை யாராலும் வெல்ல முடியாது என்றார்.

கேள், கார்கி, என்றார் யாஜ்ஞவல்கியர்.

போர்வீரனின் இரண்டு கூரிய அம்புகளைப் போலத் தம் கேள்விகள் இருப்பதாகக் கார்கி சொன்னார். முதல் கேள்வியை முன்வைத்தார்.

வானுலகத்துக்கு மேலே, பூமிக்குக் கீழே, இரண்டுக்கும் இடையே இருப்பவை எல்லாம் எதில் நெய்யப்பட்டிருக்கின்றன? கடந்த காலம், நிகழ்காலம், இனி வரப்போகும் காலம்—அனைத்தும் எதில் நெய்யப்பட்டிருக்கின்றன?

துணியில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நூல்கள் இணைந்திருப்பதைப் போன்ற உவமை இது. அனைத்தையும் தாங்குவது எது என்று கார்கி கேட்டார்.

ஆகாசத்தில், என்றார் யாஜ்ஞவல்கியர். ஆகாசம் என்பது இங்கே வெளி.

கார்கி அவரை வணங்கினார். முதல் கேள்விக்குப் பதில் கிடைத்தது. இரண்டாவது கேள்விக்குத் தயாராகும்படி சொன்னார்.

முதலில் கேட்டதையே மீண்டும் கேட்டார். யாஜ்ஞவல்கியரும் மீண்டும் ஆகாசம் என்றார்.

அந்த ஆகாசம் எதில் நெய்யப்பட்டிருக்கிறது?

அவர் அக்ஷரத்தைப் பற்றிச் சொன்னார். அக்ஷரம் என்றால் அழிவற்றது.

அது பருத்ததுமல்ல, நுண்ணியதுமல்ல; குட்டையானதுமல்ல, நீண்டதுமல்ல. அதற்குச் சுவையோ மணமோ இல்லை; கண்களோ காதுகளோ இல்லை.

அதை அளக்க முடியாது. அதற்கு உள்ளும் இல்லை, புறமும் இல்லை.

அதன் ஆணையில் சூரியனும் சந்திரனும் தம் இடங்களில் நிற்கின்றன என்றார். பகலும் இரவும், மாதங்களும் பருவங்களும் தம் ஒழுங்கில் உள்ளன. ஆறுகள் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓடுகின்றன.

அது கண்ணுக்குப் புலப்படாது; ஆனால் காண்பது அதுவே. காதுக்குக் கேட்காது; ஆனால் கேட்பது அதுவே.

அறியும் அதை, பார்க்கக்கூடிய ஒரு பொருளாக ஆக்க முடியாது என்று அவர் சொன்னார். அதில்தான் ஆகாசம் நெய்யப்பட்டுள்ளது.

கார்கி அறிஞர்களிடம் திரும்பிப் பேசினார். பிரம்மத்தைப் பற்றிய விவாதத்தில் யாஜ்ஞவல்கியரை யாராலும் வெல்ல முடியாது எனத் தாம் கருதுவதாகச் சொன்னார். பிறகு அமைதியானார்.

முதல் கேள்வி உலகம் முழுவதையும் தொட்டது. இரண்டாவது, முதல் பதிலைத் தாங்குவது எது என்று கேட்டது.