கௌசிகர் தேடிச் சென்ற கடைக்காரர்

ஒரு மரத்தடியில் கௌசிகர் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தார். மேலிருந்த கொக்கு அவர் மீது எச்சமிட்டது. அவர் கோபமாக நிமிர்ந்து பார்த்தார். கொக்கு கீழே விழுந்து இறந்தது. நடந்ததைக் கண்டு அவருக்கே வருத்தமாகிவிட்டது.

பிச்சை கேட்டு ஒரு வீட்டிற்குச் சென்றார். வீட்டுப் பெண் அவரை நிற்கச் சொல்லிவிட்டு, பசியுடன் வந்த கணவருக்குச் சாப்பாடு கொடுத்தாள். காத்திருந்த கௌசிகர் கோபமடைந்தார். அவள் அதை உணர்ந்தாள். என்னை அந்தக் கொக்காக நினைக்க வேண்டாம், என்றாள். கோபம் ஒருவரை அறிஞனாக்காது என்றும் சொன்னாள். மேலும் அறிய விரும்பினால் மிதிலைக்குச் சென்று ஒரு வேடனைச் சந்திக்கும்படி கூறினாள்.

கௌசிகர் மிதிலைக்குச் சென்றார். அவர் தேடியவர் இறைச்சி விற்கும் கடையில் இருந்தார். அங்கே மான், எருமை இறைச்சி விற்கப்பட்டது. இப்படிப்பட்ட இடத்தில் அறம் பேசும் ஆசிரியரா? கௌசிகர் வியந்தார்.

வேடன் அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்றான். தன் தொழில் குடும்பத்தில் வந்தது என்று சொன்னான். உண்மை பேசுதல், தன் கடமையைச் செய்தல் பற்றியும் பேசினான். கௌசிகர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு அவன் பொறுமையாகப் பதிலளித்தான். கடையிலிருந்து வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று, வயதான தாய் தந்தையை அறிமுகப்படுத்தினான். அவர்களை அன்போடு கவனித்துக்கொள்வதைக் கௌசிகர் நேரில் பார்த்தார்.

அனுமதி கேட்காமல் வீட்டைவிட்டு வந்ததால் உங்கள் வயதான பெற்றோர் வருந்துகிறார்கள்; அவர்களிடம் திரும்பிச் செல்லுங்கள், என்று வேடன் சொன்னான். கௌசிகர் அவன் சொன்னதை ஏற்று, பெற்றோரைக் கவனிப்பதாகக் கூறினார். கொக்கு இறந்ததும், வீட்டுப் பெண் கோபத்தைப் பற்றிப் பேசியதும் கௌசிகர் வாழ்க்கையில் நடந்திருந்தன. இப்போது இறைச்சிக் கடையில் சந்தித்த மனிதன், தன் பெற்றோரைப் பார்த்துக்கொள்ளும் வாழ்க்கையைக் காட்டியிருந்தான்.