நீ ரதத்தின் சாரதி அல்ல

நசிகேதன் கேட்ட கேள்வி இதுதான்: மனிதன் இறந்த பிறகு என்ன ஆகிறது? யமன் செல்வம், நீண்ட ஆயுள், இன்பங்கள் எல்லாம் முன்வைத்தும் நசிகேதன் கேள்வியை மாற்றவில்லை.

அதற்குப் பிறகு யமன் பதிலைத் தொடங்கினார். நேரடி வரையறையாக அல்ல—ஒரு உருவகமாக.

உடலை ஒரு ரதமாக நினைத்துக்கொள் என்றார். புலன்கள் முன்னால் ஓடும் குதிரைகள். அவை விரும்பி ஓடும் பொருள்கள் பாதைகள்.

மனம் கடிவாளம். எது சரி என்று ஆராய்ந்து முடிவு செய்யும் புத்தி சாரதி.

அப்படியென்றால் நீ யார்? சாரதி அல்ல. உபநிஷத் சொல்வது—நீ ரதத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பயணி, அந்த முழு பயணத்திற்கான ஆத்மா.

இந்த வேறுபாடு முக்கியம். உன் ரதத்தை நீ ஓட்டு என்று பொதுவாகச் சொல்லலாம்; ஆனால் இந்தப் பாடத்தில் ஓட்டுபவன் புத்தி, பயணி ஆத்மா.

சாரதிக்கு தெளிவு இல்லாமல் கடிவாளம் தளர்ந்திருந்தால் குதிரைகள் தங்களுக்குப் பிடித்த வழியில் இழுத்துச் செல்லும். அந்தப் பயணி இலக்கை அடையாமல் மீண்டும் பிறப்பின் சுற்றுக்குத் திரும்புவான் என்று உரை சொல்கிறது.

சாரதி விழிப்புடன் இருந்து கடிவாளம் கையில் இருந்தால் குதிரைகள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். அப்பொழுது பயணம் இலக்கை அடையும்.

அந்தத் தூர முடிவை விஷ்ணுவின் பரமபதம் என்று யமன் சொல்கிறார்; இந்தச் சில மந்திரங்களில் அதற்கு மேலான விளக்கம் தரப்படவில்லை.

சிறிது பின்னர் யமன், எழு, விழித்து அறிந்து கொள் என்று சொல்கிறார். அதே நேரத்தில் இந்தப் பாதை கூர்மையான கத்தி முனை போல கடினம் என்றும் எச்சரிக்கிறார்.

வாழ்க்கையின் முடிவைப் பற்றிக் கேட்ட நசிகேதனுக்கு, வாழ்க்கையின் நடுவை புரிய ஒரு ரதம் கொடுக்கப்பட்டது—குதிரைகள் ஓடுகின்றன, கடிவாளம் இழுக்கிறது, சாரதி தேர்வு செய்கிறான், பயணி எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான்.

குதிரைகள் வேகமா என்பது முக்கியக் கேள்வி அல்ல. கடிவாளம் எப்படி இருக்கிறது, சாரதி விழிப்போடு இருக்கிறானா, இந்த ரதம் யாருக்காக ஓடுகிறது—அதுதான் கேள்வி.