கங்கையை அழைத்து வந்த பகீரதன்

சகரன் பெற்ற மகன்கள் அறுபதாயிரம் பேர் சாம்பலானார்கள். அவர்களை விடுவிக்க கங்கை நீர் அந்தச் சாம்பலைத் தொட வேண்டும். அம்சுமான் முயன்றார்; முடியவில்லை. அவருக்குப் பின் திலீபன் கூட முயன்றார்; அவராலும் முடியவில்லை.

அந்தப் பணியை பகீரதன் ஏற்றார். நாட்டின் பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு கோகர்ணம் என்னும் இடத்தில் தவம் செய்தார். முன்னோருக்கு விடுதலை வேண்டும் என்று பிரம்மாவிடம் கேட்டார்.

கங்கை வேகத்தைப் பூமி தாங்காது. சிவபெருமான் முன் கேள் என்றார் பிரம்மா. பகீரதன் மீண்டும் தவம் செய்தார். சிவபெருமான் சம்மதித்தார்.

வானிலிருந்து விழுந்த கங்கை நதியை சிவபெருமான் தம் சடையில் ஏற்றார். ஆனால் அங்கேயே அவள் சிக்கிக்கொண்டாள். பகீரதன் மீண்டும் வேண்டியபின்தான் நீரை வெளியே விட்டார்.

ஏழு ஓடைகளாகப் பிரிந்த நதியின் ஒரு ஓடை பகீரதன் தேரைப் பின்தொடர்ந்தது. நீரில் வாழும் உயிர்களும் அலைகளும் அவளுடன் வந்தன. பயணம் இன்னும் முடியவில்லை.

வழியில் ஜஹ்னுவின் யாக இடத்தை வெள்ளம் மூழ்கடித்தது. அவர் நதியை அருந்திவிட்டார். தேவர்களும் முனிவர்களும் கேட்டபோது காதுகளின் வழியாக வெளியே விட்டார். அதனால் ஜாஹ்னவி என்ற பெயரும் வந்தது.

கடலை அடைந்து கீழுள்ள சாம்பலை கங்கை நீர் தொட்டது. சகரன் பெற்ற மகன்கள் விடுதலை பெற்றார்கள். பகீரதன் முன்னோருக்கான நீர்க்கடன் செய்து ஊருக்குத் திரும்பினார்.

மூன்று தலைமுறைகளாக முடியாமல் இருந்த வழியை, ஒவ்வொரு தடையிலும் மறுபடியும் கேட்டுத் திறந்தார் பகீரதன்.