தராசில் ஒரு கோவணம்

அமர்நீதி நாயனார் செல்வந்த வணிகர். ஆனால் பெரியபுராணம் அவரை நினைவில் நிறுத்துவது செல்வத்திற்காக அல்ல; சிவனடியார்களுக்கு உணவும் உடையும் அளித்த சேவைக்காக.

திருநல்லூர்த் திருவிழாவில் ஒரு இளம் பிரம்மச்சாரி வந்தான். தண்டில் இரண்டு கோவணங்கள். குளிக்கச் செல்லும் முன் ஒன்றை அமர்நீதி நாயனார்யிடம் கொடுத்து, இதைப் பாதுகாத்து வையுங்கள் என்றான்.

அவன் திரும்பி வந்தபோது அந்தக் கோவணம் காணவில்லை. தேடியும் கிடைக்கவில்லை. அமர்நீதி நாயனார் புதிய கோவணம் தர முனைந்தார். அவன் ஏற்கவில்லை.

நான் வைத்திருக்கும் இந்தக் கோவணத்தின் எடைக்கு சமமாகத் தாருங்கள் என்றான். தராசு வந்தது. ஒரு தட்டில் அவன் கோவணம் வைக்கப்பட்டது.

மற்ற தட்டில் கோவணங்கள், நல்ல உடைகள், பின்னர் பொன்னும் மணிகளும் சேர்த்தார்கள். ஆனாலும் அந்தத் தட்டு மேலேதான் இருந்தது.

இறுதியில் அமர்நீதி நாயனார் தாமே ஏறலாமா என்று கேட்டார். மனைவியும் மகனும் உடன் நின்றனர்.

தங்கள் சேவை உண்மையானதென்றால் தராசு சமமாகட்டும் என்று வேண்டி அவர்கள் தட்டில் ஏறினர்.

அப்போதுதான் தராசு சமமானது. பெரியபுராணம் அந்தப் பிரம்மச்சாரி வேறு யாருமல்ல, சிவபெருமான்வே என்று வெளிப்படுத்துகிறது.

பொருட்கள் அனைத்தும் போதாத இடத்தில், வாக்கு கொடுத்த மனிதர் தாமே தட்டில் ஏறியபோது மட்டும் தராசு நிமிர்ந்தது.