உள்ளே செல்லத் தெரிந்தது; வெளியே வரத் தெரியவில்லை

அபிமன்யுவுக்கு பதினாறு வயது.

போரின் பதிமூன்றாம் நாள் துரோணர் படையை சக்கரவியூகமாக அமைத்தார்—ஒரு வளையத்துக்குள் இன்னொரு வளையம் போல, உள்ளே சென்றதும் பின்புறம் மூடக்கூடிய போர்வடிவம். அதை உடைக்க மிகச் சிலருக்கே தெரியும். அர்ஜுனன் அவர்களில் ஒருவர்; அவரை திட்டமிட்டே போர்க்களத்தின் வேறு முனைக்குக் கொண்டு சென்றிருந்தார்கள்.

அப்போது அனைவரும் அர்ஜுனனின் மகனைப் பார்த்தார்கள். யுதிஷ்டிரர் முன்னிலையில் அபிமன்யு தெளிவாகச் சொன்னான்: உள்ளே செல்லும் வழி எனக்குத் தெரியும். வெளியே வரும் வழி தெரியாது.

அவன் பிறவாமலிருந்தபோது தந்தை சொல்லிய பாடத்தைத் தாயின் வயிற்றில் கேட்டான்; வெளியே வரும் பகுதியைச் சொல்லும் முன் தாய் தூங்கிவிட்டாள் என்ற கதையை நீ கேள்விப்பட்டிருப்பாய். அது மிகவும் பிரபலமான பிற்காலக் கதை. சமஸ்கிருத மகாபாரதம் காரணத்தைச் சொல்லாமல், அவனுக்குள் செல்லத் தெரியும்; வெளியே வரத் தெரியாது என்று மட்டும் சொல்கிறது.

திட்டம் எளிது: அபிமன்யு வழியைத் திறப்பான்; மற்றவர்கள் அவன் பின்னால் அதே இடைவெளியில் நுழைவார்கள். நீ தனியாகப் போர் செய் என்று யாரும் அவனிடம் சொல்லவில்லை.

அவன் உள்ளே சென்றான். பின்னால் ஜயத்ரதன் வழியை மறைத்தான். மற்ற பாண்டவர்கள் உள்ளே செல்ல முடியவில்லை.

அபிமன்யு நீண்ட நேரம் தனியாகப் போரிட்டான். மகாபாரதம் அந்தப் போரைக் சில வரிகளில் முடிக்கவில்லை; பல அத்தியாயங்கள் அவன் எதிர்ப்பைத் தொடர்ந்து சொல்கின்றன.

பிறகு ஆறு பெரிய வீரர்கள் சேர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்தனர். கர்ணன் பின்னால் இருந்து அவன் வில்லின் நாணை வெட்டினான். ரதம், குதிரைகள், சாரதி—ஒன்றும் இல்லை. உடைந்த ரதச் சக்கரத்தை எடுத்து அபிமன்யு தொடர்ந்து போரிட்டான்.

கடைசியில் பின்னால் இருந்து ஒரு கதாயுதம் பட்டு அவன் இறந்தான்.

இது ஒரு சிறுவீரனின் புகழ் மட்டும் அல்ல. போர்க்களத்தில் இருந்த பெரியவர்கள் எல்லோருக்கும் அவன் எதை அறியவில்லை என்று தெரிந்திருந்தது—ஏனெனில் அவனே சொன்னான்.

தன் எல்லையை அவன் மறைக்கவில்லை. பெரியவர்கள் பின்னால் வருவார்கள் என்ற திட்டமும் உண்மையானது. ஆனால் வழி மூடியபோது, பதினாறு வயது சிறுவன் மட்டும் உள்ளே இருந்தான்.