தண்ணீரில் மறைந்த உப்பு எங்கே போனது?
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் படித்து வந்த சுவேதகேதுவிடம் அப்பா ஒரு கிண்ணம் தண்ணீரும் உப்பும் மட்டும் கொடுத்தார். மறுநாள் உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் தண்ணீரின் எல்லா பக்கமும் உப்பாக இருந்தது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Chāndogya Upaniṣad — 6.1 and 6.13
மரபுக் குறிப்பு. சாந்தோக்ய உபநிஷத்தின் ஆறாம் அத்தியாயத்தில் உத்தாலகர் சுவேதகேதுவுக்கு பல உதாரணங்கள் தருகிறார். உப்பு நிகழ்ச்சி 6.13-ல் வருகிறது; அதற்கு முன் ஆறுகள், மரம், ஆலமர விதை ஆகியவை வருகின்றன. இங்கே உப்புக் கதையை மட்டும் சொல்கிறோம்; அது அந்த நீண்ட போதனையின் ஒரு பகுதி.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்தக் கதையில் கடினமான காட்சி எதுவும் இல்லை. உப்பு-தண்ணீர் முயற்சியை வீட்டிலேயே செய்து பார்க்கலாம். தத் த்வம் அஸி என்ற வாக்கியத்தை ஒரே எளிய விளக்கத்தில் முடித்துவிட வேண்டியதில்லை; இந்திய தத்துவ மரபுகள் அதைப் பல விதமாக விளக்குகின்றன.
சுவேதகேது பன்னிரண்டு வயதில் படிக்கச் சென்றான்; இருபத்துநான்கு வயதில் வீடு திரும்பினான். நிறையக் கற்றிருந்தான். தன் அறிவில் அவனுக்கு நல்ல நம்பிக்கையும் இருந்தது.
அப்பா உத்தாலகர் ஒரு கேள்வி கேட்டார். கேட்காததையும் அறியாததையும் நோக்கிச் செல்ல உதவும் அந்தப் போதனையை உன் ஆசிரியர்களிடம் கேட்டாயா?
இல்லை. அவர்கள் அதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. நீங்கள் சொல்லுங்கள், என்றான் சுவேதகேது.
உத்தாலகர் பெரிய நூலை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஒரு கிண்ணம் தண்ணீர், ஒரு துண்டு உப்பு. இதைக் தண்ணீரில் போடு. நாளை காலை வா, என்றார்.
மறுநாள், நேற்று போட்ட உப்பை எடுத்துக் கொண்டு வா, என்றார். சுவேதகேது கையை விட்டுப் பார்த்தான். அடியில் தேடினான். உப்புத் துண்டு எங்கும் இல்லை.
மேலே கொஞ்சம் குடி. உப்பு. நடுவில்? உப்பு. கீழே? அங்கேயும் உப்பு. உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் தண்ணீரில் அது இல்லாத இடமே இல்லை.
அது இங்கேதான் இருக்கிறது. உனக்குக் கண்ணில் படவில்லை, அவ்வளவுதான், என்றார் உத்தாலகர்.
பிறகு அந்தச் சிறிய முயற்சியை அவர் பெரிய போதனையோடு இணைத்தார். கண்ணால் சுட்டிக் காட்ட முடியாத நுண்மையான சாரமே இவையெல்லாவற்றின் அடிப்படை என்றார். பின்னர் வந்தது அந்தப் புகழ்பெற்ற சொல்—தத் த்வம் அஸி—அது நீ தான்.
உப்பு மட்டும் அந்தப் பாடம் அல்ல. இதற்கு முன் ஆறுகள், மரம், ஆலமர விதை என்று பல உதாரணங்கள் வந்திருந்தன. ஒவ்வொரு முறையும் கையில் பிடிக்கக்கூடிய ஒன்றிலிருந்து பிடிக்க முடியாத கேள்விக்கே அப்பா அவனை அழைத்துச் சென்றார்.
சுவேதகேது பல பதில்களோடு வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். அந்தக் காலையில் அவன் கையில் இருந்தது ஒரு கிண்ணம்—உப்பு தெரியவில்லை; சுவை மட்டும் எங்கும் இருந்தது.
யாராவது சொல்லிக் கொடுத்ததால் அல்ல, நீயே செய்து பார்த்த பிறகுதான் நம்பிய ஒரு விஷயம் உண்டா?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: கண்ணுக்குத் தெரியாதது எல்லாம் இல்லாதது அல்ல.
குழந்தை கேட்டால்: “தத் த்வம் அஸி என்றால் என்ன?”
சொற்களின் நேரடி பொருள் அது நீ தான் என்பதாகும். ஆனால் இந்திய தத்துவத்தில் இந்த வாக்கியத்துக்கு பல ஆழமான விளக்கங்கள் உள்ளன; எல்லா மரபுகளும் ஒரே விதமாகச் சொல்லுவதில்லை. இந்தக் கதை ஒரு இறுதி எளிய பதிலை விட, உப்புத் தண்ணீரின் அனுபவத்தை நமக்குக் கொடுக்கிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “உப்பு உண்மையில் எங்கே போனது?”
தண்ணீரில் கரைந்து முழுக் கிண்ணத்திலும் பரவியது. அதனால் உப்புத் துண்டை எடுத்துக் காட்ட முடியாது; ஆனால் எந்தப் பகுதியைச் சுவைத்தாலும் உப்பு தெரியும். உத்தாலகர் அந்த எளிய அனுபவத்தையே போதனைக்குப் பயன்படுத்துகிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “சுவேதகேது பெருமையாக இருந்தானா?”
நிறையக் கற்றுவிட்டு வந்ததால் தன் அறிவில் அவனுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால் அப்பா தெரியாத கேள்வியை கேட்டதும் அவன் வாதம் செய்யவில்லை; எனக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள் என்றான். அதனால் கதை அவன் பெருமையை மட்டும் அல்ல, மீண்டும் கற்கத் தயாராக இருந்ததையும் காட்டுகிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க