கடைசி தண்ணீரையும் விருந்தினருக்குக் கொடுத்த ரந்திதேவன்
நாற்பத்தெட்டு நாள் பசி-தாகத்துக்குப் பிறகு உணவு வந்தது. அதே நேரத்தில் விருந்தினர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்தார்கள். கடைசியில் ஒருவருக்கே போதுமான தண்ணீர் மட்டும் இருந்தது—அப்போது இன்னொரு தாகமுள்ள மனிதன் வந்தான்.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Bhāgavata Purāṇa — Skandha 9, chapter 21
மரபுக் குறிப்பு. பாகவத புராணம் 9.21-ல் நாற்பத்தெட்டு நாள் பசி-தாகம், தொடர்ச்சியாக வரும் விருந்தினர்கள், நாய்களுடன் வருபவர், கடைசியில் சண்டாளனுக்கு தண்ணீர் கொடுப்பது, அதன் பின்னரே தெய்வீக அடையாளம் வெளிப்படுவது அனைத்தும் வருகிறது. தனக்காக சித்தி அல்லது முக்தி வேண்டாம்; உயிர்களின் துன்பம் குறைய வேண்டும் என்ற ரந்திதேவனின் சொற்களும் அதே நிகழ்ச்சியின் மையம்.
தொடங்குவதற்கு முன். நீண்ட கால பசி-தாகம் மற்றும் உயிருக்கு ஆபத்தான சோர்வு இதில் வருகிறது; உடல் வேதனை விரிவாகக் கூறப்படவில்லை. சமூக நிலைமைகளும் மூலத்தில் தெளிவாக உள்ளன. அவற்றை மறைக்காமல், ரந்திதேவனின் மரியாதை ஒருவரின் சமூக அடையாளத்தோடு குறையவில்லை என்பதைக் காட்ட வேண்டும்.
ரந்திதேவனும் அவரது குடும்பமும் நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் உணவும் தண்ணீரும் இல்லாமல் இருந்தார்கள். உடல் மிகவும் சோர்ந்திருந்தது. அப்போது தான் சாப்பிட உணவும், பாலும் நெய்யும், தண்ணீரும் கிடைத்தன.
சாப்பிட அமர்ந்த நேரத்தில் ஒரு பிராமண விருந்தினர் வந்தார். ரந்திதேவன் மரியாதையுடன் பங்கைத் தந்தார். மீதியை குடும்பத்தோடு பகிர்ந்து மீண்டும் சாப்பிட அமர்ந்தார்.
அப்போது ஒரு சூத்திர விருந்தினர் வந்தார். மீண்டும் பங்கு கொடுத்தார். அடுத்ததாக நாய்களோடு ஒரு மனிதன் வந்து, எங்களுக்கு பசி, என்றான். மீதமிருந்த உணவையும் அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்.
இப்போது உணவு ஒன்றும் இல்லை. தண்ணீர் மட்டும் இருந்தது—ஒரு மனிதருக்குப் போதுமான அளவு.
ரந்திதேவன் குடிக்கப் போகும் போது இன்னொருவர் வந்தார். பாகவதம் அவரை சண்டாளன் என்று குறிப்பிடுகிறது—அந்தச் சமூக ஒழுங்கில் மிகக் கீழே வைக்கப்பட்டவர்களில் ஒருவர். அவர் தண்ணீர் கேட்டார்.
ரந்திதேவன் தாகத்தால் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருந்தார். இருந்தும் தனக்காக யோகசித்தி அல்லது தனிப்பட்ட முக்தி வேண்டாம்; உயிர்களின் துன்பம் குறைய வேண்டும் என்றார்.
கையில் இருந்த கடைசி தண்ணீரையும் அந்த விருந்தினருக்குக் கொடுத்தார்.
அதற்குப் பிறகுதான் வந்திருந்தவர்கள் தெய்வீக வடிவத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள். இது ஒரு சோதனை என்று ரந்திதேவனுக்கு முன்பே தெரியாது. முக்கியமான ஒருவருக்காகச் சேமித்து வைத்தும் இல்லை.
கதையின் வரிசை முக்கியம்: சமூகத்தில் உயரமாக மதிக்கப்படும் ஒருவர், அதன் கீழ் வைக்கப்பட்டவர், நாய்களுடன் வந்த பயணி, கடைசியில் மிகத் தாழ்வாகக் கருதப்பட்ட ஒருவர்—ஆனால் ரந்திதேவனின் மரியாதை மட்டும் குறையவில்லை.
கடைசி தண்ணீரைக் கொடுத்தபோது எதிரில் தெய்வம் நிற்கிறது என்று ரந்திதேவனுக்குத் தெரியாது. தெரிந்தது ஒன்றே—தாகமுள்ள மனிதன் தண்ணீர் கேட்டான்.
கதை தண்ணீரை ஏன் கடைசி வரை வைத்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: முதல் கொடை அல்ல; கையில் கிட்டத்தட்ட எதுவும் இல்லாதபோது செய்யும் கொடை தான் கடினமான சோதனை ஆகலாம்.
குழந்தை கேட்டால்: “கடைசி தண்ணீரையும் ஏன் கொடுத்தார்?”
ரந்திதேவனின் சொற்களே பதில் தருகின்றன: உயிர்களின் துன்பம் குறைய வேண்டும் என்றார். தானே மிகவும் தாகமாக இருந்தபோதும், முன்னால் நின்றவரின் தாகத்தைப் பார்த்தார்.
குழந்தை கேட்டால்: “விருந்தினர்களின் சமூக நிலையை ஏன் சொல்ல வேண்டும்?”
அதில்தான் வரிசையின் அர்த்தம் உள்ளது. சமூகத்தில் உயரமாகக் கருதப்படுபவரில் தொடங்கி மிகத் தாழ்வாக வைக்கப்பட்டவரிடம் கதை செல்கிறது. உணவு குறையும் போது ரந்திதேவனின் மரியாதை மட்டும் குறையவில்லை.
குழந்தை கேட்டால்: “அவர்கள் தெய்வங்கள் என்று ரந்திதேவனுக்கு தெரியுமா?”
இல்லை. எல்லாம் முடிந்த பின் தான் அவர்கள் தெய்வீக வடிவத்தை காட்டுகிறார்கள். அதனால் அவர் கொடுத்தது பரிசு கிடைக்கும் என்று தெரிந்து செய்த கணக்கு அல்ல.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க