பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனம்; முதல் சொல் ஒரு விடை
பிறந்த குழந்தை அழவில்லை, பால் குடிக்கவில்லை, பேசவில்லை என்று மரபு சொல்கிறது. திருக்குருகூரின் புளியமரத்தடியில் பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனமாக இருந்தான். தொலைவில் இருந்து வந்த மதுரகவி ஒரு விடுகதை கேட்டபோது தான் முதல் பதில் வந்தது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Divya Sūri Caritam and the Guruparamparā Prabhāvam — The life of Nammāḻvār and of Madhurakavi Āḻvār
மரபுக் குறிப்பு. மதுரகவியாழ்வாரின் சொந்த பதினொன்று பாசுரங்கள் நம்மாழ்வார், அவருடைய தந்தை, ஊர் ஆகியவற்றைச் சொல்கின்றன; பதினாறு ஆண்டு மௌனம், புளியமரம், தெற்குக் கான ஒளி, விடுகதை ஆகியவை பிற்கால ஸ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரை மற்றும் சரிதங்களில் வருகின்றன. ஆழ்வார்திருநகரியின் அந்தப் புளியமரம் இன்னும் வழிபாட்டில் உள்ளது.
தொடங்குவதற்கு முன். பிறந்த குழந்தை அழாதது, பால் குடிக்காதது, பெற்றோர் கோயிலில் வைத்துச் செல்வது குழந்தைக்கு கவலையாக இருக்கலாம். குருபரம்பரை இதை கைவிடுதல் என்று சொல்லவில்லை; பெற்றோர் அதே ஊரில் இருந்து, அவனை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள் என்ற மரபு வடிவம்.
குழந்தை பிறந்தபோது அழவில்லை என்று மரபு சொல்கிறது. பால் குடிக்கவில்லை. கண்களும் மூடியே இருந்தன. நோயுற்ற குழந்தை போல அல்ல; வேறு எதையோ பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல.
பெற்றோர் அவனை திருக்குருகூர் கோயிலுக்குக் கொண்டு சென்று பழைய புளியமரத்தடியில் வைத்தார்கள். பிறகு அந்தக் குழந்தை நம்மாழ்வார் என்று அழைக்கப்பட்டார்—நம் ஆழ்வார் என்று சமூகமே கொடுத்த பெயர்.
குருபரம்பரை சொல்வது: அவர் அங்கே பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனமாக இருந்தார். பேசவில்லை; உணவு உண்ணவில்லை; உறங்கவில்லை. மக்கள் வந்து பார்த்துவிட்டு போனார்கள். புளியமரம் நிழல் தந்தது; அவர் அங்கேயே இருந்தார்.
அதே நேரத்தில் வடக்கே மதுரகவி யாத்திரையில் இருந்தார். அயோத்தி, மதுரா உள்ளிட்ட வடநாட்டின் புண்ணிய இடங்களைச் சுற்றி வந்திருந்தார். ஒரு இரவு தெற்குக் கானத்தில் ஒரு ஒளி தெரிந்தது. மறுநாளும் அதே ஒளி.
அவர் பயணத்தின் திசையை மாற்றி அந்த ஒளியைத் தொடர்ந்து தெற்கே வந்தார். அது திருக்குருகூரில் நின்றது. புளியமரத்தடியில் கண் மூடி அமர்ந்திருந்த பதினாறு வயது இளைஞரைப் பார்த்தார்.
என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மதுரகவி ஒரு விடுகதை கேட்டார்: செத்ததின் வயிற்றில் சிறியது பிறந்தால், எதைத் தின்று எங்கே கிடக்கும்?
பதினாறு ஆண்டுகளாகப் பேசாத இளைஞர் கண் திறந்து குறுகிய பதில் சொன்னார்: அத்தைத் தின்று அங்கே கிடக்கும். மரபு இதையே அவருடைய முதல் சொல் என்று நினைவுகூர்கிறது.
அந்த விடையின் பொருளை நூற்றாண்டுகளாக பலர் பலவிதமாக விளக்கியுள்ளனர். கதை ஒன்றை மட்டும் இறுதி பதிலாகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. வயதில் பெரியவரும் பயணம் செய்த அறிஞருமான மதுரகவி, அந்த இளைஞரையே தன் ஆசார்யராக ஏற்றார்.
நம்மாழ்வாரின் நான்கு படைப்புகள் மொத்தம் 1,296 பாசுரங்கள் என்று மரபு கணக்கிடுகிறது; திருவாய்மொழி தமிழ் வேதம் என்று போற்றப்படுகிறது. ஆனால் மௌனம், புளியமரம், ஒளி, விடுகதை ஆகிய வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகள் அவரது சொந்த பாசுரங்களில் இருந்து அல்ல—பிற்கால குருபரம்பரையிலிருந்து.
பதினாறு ஆண்டுகள் மௌனம் உடைந்தபோது அவர் தன்னைப் பற்றி பேசவில்லை. மற்றொருவர் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொன்னார்; அந்தச் சிறிய விடையிலிருந்து ஒரு குரு-சிஷ்ய உறவு தொடங்கியது.
மதுரகவி வயதில் பெரியவர், அதிகம் படித்தவர், அதிகம் பயணம் செய்தவர். இருந்தும் அந்த இளைஞரை ஏன் ஆசார்யராக ஏற்றிருப்பார்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: ஒருவரைவிட அதிகம் தெரிந்திருக்கலாம்; அதே மனிதரிடமிருந்து இன்னும் ஆழமாகக் கற்றுக்கொள்ளவும் முடியும்.
குழந்தை கேட்டால்: “பதினாறு ஆண்டுகள் உணவு இல்லாமல் எப்படி இருந்தார்?”
மரபு அப்படியே சொல்கிறது; உடல் எப்படி வாழ்ந்தது என்று விளக்கவில்லை. நம்மாழ்வார் சாதாரண உலக அனுபவத்தில் இல்லாமல் இறைநிலையில் இருந்தார் என்பதைக் காட்டும் ஹாகியோகிராபிக் மொழியாக அதை வைத்திருக்கிறோம்.
குழந்தை கேட்டால்: “பெற்றோர் அவரை விட்டுவிட்டார்களா?”
குருபரம்பரை வடிவில் அவர்கள் குழந்தையை தங்கள் ஊரிலேயே உள்ள கோயிலில் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். இன்றைய அர்த்தத்தில் கைவிட்டுச் செல்வது போல அந்த மரபு சொல்லவில்லை.
குழந்தை கேட்டால்: “அந்த விடையின் பொருள் என்ன?”
ஆன்மா, உடல், உலக அனுபவம், இறை உறவு—இவற்றைப் பற்றி பல வியாக்யானங்கள் அந்தச் சில சொற்களைத் திறக்கின்றன. இந்தக் கதை அவற்றில் ஒன்றை மட்டும் இறுதி பதிலாகச் சொல்லாமல், விடுகதையையும் விடையையும் அப்படியே வைத்திருக்கிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க