வழி மறித்த மலையின் விருந்தழைப்பு

சீதை இருக்கும் இடத்தைத் தேடி அனுமன் கடல்மேல் பறந்துகொண்டிருந்தான். கடலுக்கு ஓர் எண்ணம் வந்தது. ராமர் அனுப்பிய தூதன் நீண்ட தூரம் செல்கிறான்; நடுவில் ஓய்வெடுக்க இடம் கொடுக்க வேண்டும். கடலுக்குள் இருந்த மைநாகன் என்ற மலையை மேலே எழும்பச் சொன்னது.

பொன்னிறச் சிகரங்களுடன் மலை திடீரென்று நீரிலிருந்து எழுந்தது. தன் வழியில் வந்த தடையாக அதை அனுமன் முதலில் நினைத்தான். மார்பால் மலையை மோதினான். அப்போது மைநாகன் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டான். உன்னைத் தடுக்க வரவில்லை. இங்கே இறங்கி ஓய்வெடு; என் விருந்தை ஏற்றுக்கொள், என்றான்.

அவன் அன்புக்குக் காரணமும் இருந்தது. ஒரு காலத்தில் மலைகளுக்குச் சிறகுகள் இருந்தன. இந்திரன் அவற்றை வெட்டத் தொடங்கியபோது, காற்றுக் கடவுள் வாயு இந்த மலையைக் காப்பாற்றி கடலுக்குள் வைத்தார். வாயு பெற்ற மகன் அனுமன் என்பதால், அவனுக்கு உதவ மைநாகன் விரும்பினான்.

அனுமன் அந்த அன்பை ஏற்றுக்கொண்டான்; ஆனால் ஓய்வெடுக்கவில்லை. சீதை இருக்கும் இடத்தைத் தேடும் பணியில் தாமதிக்க முடியாது என்றான். மலையைத் தொட்டு வணங்கியபடி மேலே பறந்தான். மைநாகன் வழங்கிய ஓய்வு இடம் அங்கேயே இருந்தது. அதை வழங்கிய மனதை மட்டும் அனுமன் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றான்.

அவன் பறந்து மறைந்த பிறகு, இந்திரன் மைநாகன் செய்த செயலைப் பாராட்டினார். பயணியைத் தடுத்து நிறுத்தாமல், அவனுக்குத் தேவையான வரவேற்பைக் கொடுக்க நினைத்திருந்தான் மலை.