அனுமனும் ஒரு ராமாயணம் எழுதினார்
மரபு சொல்வது—அனுமன் மலையிலுள்ள கற்களில் தன் ராமகதையை எழுதியிருந்தார். வால்மீகி அதை வாசித்து, தன் காவியத்தைவிட இது மேல் என்று உணர்ந்தார். அடுத்து நடந்தது அனுமனின் முடிவு.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Hanumannāṭaka (Mahānāṭaka) — The traditional account of how the play came to exist
மரபுக் குறிப்பு. ஹனுமந்நாடகத்தோடு தொடர்புடைய மரபு அனுமன் கற்களில் எழுதிய ராமாயணத்தை வால்மீகி வாசித்ததாகச் சொல்கிறது. ஆரம்பகால தனி உரைச் சான்று உறுதியில்லை. சில வடிவுகளில் கற்களை கடலில் விடுவது அனுமனின் சொந்த முடிவு; வேறு வடிவுகளில் வால்மீகியின் வேண்டுகோள். இங்கே முதற்கண்ட வடிவைச் சொல்கிறோம்; வேறுபாட்டையும் பெயரிட்டு காட்டுகிறோம்.
தொடங்குவதற்கு முன். கடினக் காட்சி இல்லை. ஆதாரத் தெளிவு தான் முக்கியம்: இது வால்மீகி ராமாயணத்தின் பழைய நிகழ்ச்சி அல்ல; ஹனுமந்நாடகத்தைச் சுற்றி வாழும் பிற்கால மக்கள்/நாடக மரபு.
போரெல்லாம் முடிந்து ராமர் அரசனாகி, மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிய பிறகு அனுமன் தனியாக மலைக்குச் சென்றார் என்று மக்கள் மரபு சொல்கிறது.
அவர் அந்தக் கதைக்குள்ளே வாழ்ந்தவர்—கடல் தாண்டினார், சீதையை கண்டார், செய்தி கொண்டு வந்தார். இப்போது காகிதமோ மையோ இல்லாமல், கற்களில் நகத்தால் ராமகதையை வரி வரியாக எழுதினார்.
ஒருநாள் வால்மீகி அந்த மலைக்கு வந்தார். அவரும் ராமாயணம் எழுதியிருந்தார்—இன்று நமக்குள்ள பெரும் காவியம். அனுமனின் கல் வரிகளை வாசித்தார்; முடிவில் அமைதியாக அமர்ந்தார்.
கதை ஒரே விஷயத்தை மட்டும் சொல்கிறது: அனுமனின் ராமாயணம் மேலானது. எப்படி என்று விளக்கவில்லை. தன் காவியத்தை யாரும் இனி வாசிக்க மாட்டாரோ என்று வால்மீகி வருந்தினார்.
அனுமன் அதை பார்த்தார். தானெழுதிய கற்களை எல்லாம் எடுத்துச் சென்று கடலில் வீசினார்.
என்ன செய்தாய்? என்று வால்மீகி கேட்டார். இந்தக் கதையின் மையப் பதில்: வாசகர்களுக்காக எழுதவில்லை; ராமருக்காக எழுதினேன். எழுதப்பட்ட வேலை ஏற்கெனவே தன் பயனை முடித்துவிட்டது.
இந்த வடிவில் கற்களை விடுவது அனுமனின் சொந்த முடிவு. வேறு மரபில் வால்மீகியே தன் காவியம் மறைந்து போகுமோ என்று கேட்டதால் அனுமன் அதை அகற்றுகிறார். அந்த வேறுபாட்டை மறைக்கவில்லை.
முக்கியமான ஆதார எல்லை ஒன்று உள்ளது. இந்த நிகழ்ச்சி வால்மீகி ராமாயணத்தில் இல்லை; பழைய தனி நூல் சான்றும் உறுதியாகக் கிடைக்கவில்லை. ஹனுமந்நாடகம்/மகாநாடகம் என்ற சமஸ்கிருத நாடகத்தைச் சுற்றி வாழும் பிற்கால மரபு இது.
அதனால் ராமாயணத்தில் இப்படித்தான் நடந்தது என்று சொல்லாமல், அனுமன் பற்றிய ஒரு பழைய நாடக-மக்கள் மரபு இப்படிச் சொல்கிறது என்று அதன் முகவரியைச் சரியாக வைத்திருக்கிறோம்.
அனுமன் பல ஆண்டுகள் செய்த படைப்பை விட்டார்—ஏனெனில் ஒரு படைப்பை முடிப்பதும் அதற்காகப் புகழ் பெறுவதும் இரண்டு வேறு ஆசைகள்.
பல ஆண்டுகள் எழுதியதை கடலில் விடும்போது அனுமனுக்கு வருத்தம் இருந்திருக்குமா? உனக்கு என்ன தோன்றுகிறது?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: ஒரு விஷயத்தை உருவாக்குவது ஒரு ஆசை; அதற்காக புகழ் பெறுவது இன்னொரு ஆசை.
குழந்தை கேட்டால்: “அனுமனின் ராமாயணம் ஏன் சிறந்தது?”
கதை காரணம் சொல்லவே இல்லை. வால்மீகி வாசித்து அப்படித் தெரிந்தது என்று மட்டும் சொல்கிறது. நாம் காரணம் உருவாக்கினால் அது நம் சேர்க்கை ஆகிவிடும்.
குழந்தை கேட்டால்: “இந்தக் கதை எங்கிருந்து வந்தது?”
பழைய ராமாயணத்தின் அத்தியாயமாக அல்ல. ஹனுமந்நாடகத்தைச் சுற்றி வந்த மரபாக நமக்கு கிடைக்கிறது. நாடகம் உண்மையான சமஸ்கிருதக் கృతి; இந்தக் குறிப்பிட்ட கதையின் ஆரம்ப சான்று பலவீனமானது.
குழந்தை கேட்டால்: “அந்தக் கல் ராமாயணம் இன்னும் இருக்கிறதா?”
பின்னர் ஒரு துண்டு கடலிலிருந்து கிடைத்தது என்று மரபு சொல்கிறது. அது மரபின் சொல்; நேரடி வரலாற்றுச் சான்று என்று நாம் கூறவில்லை.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க