ராமருக்காக இரவெங்கும் விழித்த குகன்

ராமர் கங்கை கரையை அடைந்தபோது, சீதை, லட்சுமணன், தேரோட்டி சுமந்திரர் ஆகியோர் உடன் இருந்தார்கள். கரையோரம் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தின் கீழ் அந்த இரவு தங்க முடிவு செய்தார்கள்.

அது நிஷாதர்களின் மன்னன் குகன்வின் பகுதி. குகன் ராமருக்கு அந்நியன் அல்ல; வால்மீகி அவரை ராமரின் நெருங்கிய நண்பன் என்றே அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

ராமர் வந்த செய்தி குகனுக்குக் கிடைத்ததும், தன் உறவினர்களையும் மக்களையும் அழைத்துக்கொண்டு உடனே வந்தார். ராமரைப் பார்த்தவுடன் அணைத்துக்கொண்டார்.

இது அயோத்தி போலவே உங்களுடைய இடம், என்றார் குகன். சாப்பாடு, பானம், படுக்கை, குதிரைகளுக்குத் தீனி—எது வேண்டுமானாலும் தரத் தயாராக இருந்தார். வேண்டுமென்றால் தன் நாட்டையே தருவேன் என்ற அளவுக்கு அவரது அன்பு இருந்தது.

ராமர் அந்த அன்பை மறுக்கவில்லை. ஆனால் வனவாசத்தில் அரச வசதிகளை ஏற்க முடியாது என்றார். தாம் எடுத்துக் கொண்ட வாழ்க்கை முறையிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்.

பிறகு ஒரு விஷயம் மட்டும் கேட்டார்: என் தந்தையின் குதிரைகளுக்குத் தீனி போடச் சொல்லுங்கள்.

குகன் உடனே ஏற்பாடு செய்தார். அந்த மாலை ராமர் தண்ணீர் மட்டும் குடித்தார். சீதையுடன் தரையில் படுத்து உறங்கினார்.

லட்சுமணன் மட்டும் விழித்திருந்தார். அவருக்குப் படுக்கை காட்டிய குகன், ராமரை விட எனக்கு அன்பானவர் யாரும் இல்லை. நானும் என் மக்களும் அவரைக் காப்போம், என்றார்.

அதற்கு லட்சுமணன், ராமரும் சீதையும் தரையில் படுத்திருக்கும்போது நான் மட்டும் எப்படி தூங்க முடியும்? என்றார்.

அவ்வளவுதான். அந்த இரவு குகனும் லட்சுமணனும் தூங்கவில்லை. ராமரும் சீதையும் உறங்க, இருவரும் அருகிலேயே விழித்திருந்து காவல் காத்தார்கள்.

இரவு செல்லச் செல்ல லட்சுமணன் அயோத்தியையும் தந்தை தசரதனையும் பற்றிப் பேசினார். அதை கேட்ட குகன் கண்ணீர் விட்டதாக இராமாயணம் சொல்கிறது.

விடிந்ததும் ராமர் கங்கையைத் தாண்ட வேண்டும் என்றார். குகன் உடனே நல்ல படகையும் படகோட்டியையும் வரவழைத்தார்.

ராமர் ஆலமரப் பாலையும் கேட்டார். அதைக் கொண்டு தன் முடியையும் லட்சுமணனின் முடியையும் சடைபோல் கட்டிக்கொண்டார்கள்.

முதலில் சீதை படகில் ஏறினார். பின்னர் லட்சுமணன், ராமர். குகனின் உறவினர்கள் படகை ஓட்டினர். ஆற்றின் நடுவில் சீதை கங்கையை வணங்கி, பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்து மூவரும் பத்திரமாகத் திரும்ப வேண்டும் என்று வேண்டினார்.

வனவாசத்தை குகனால் நிறுத்த முடியவில்லை. ஆனால் நண்பன் சென்ற அந்த இரவு, அவன் தனியாக இல்லை. மறுநாள் கங்கையைத் தாண்டியபோதும், குகனின் கை அருகிலேயே இருந்தது.