தன் பலம் மட்டும் போதாது என்று அறிந்த கஜேந்திரன்

கஜேந்திரன் பெரிய யானைக் கூட்டத்தின் அரசன். ஒருநாள் கூட்டம் முழுவதும் ஒரு அழகான ஏரிக்குச் சென்றது. யானைகள் தண்ணீர் குடித்தன, குளித்தன, துதிக்கையால் தண்ணீர் தெளித்தன. அப்போது தண்ணீருக்குள் இருந்த முதலை கஜேந்திரனின் காலைப் பிடித்தது.

கஜேந்திரன் முழுப் பலத்துடன் இழுத்தான். முதலை விடவில்லை. மற்ற யானைகளும் சேர்ந்து தங்கள் அரசனை கரைக்கு இழுக்க முயன்றன. பிடி உடையவில்லை.

இந்தப் போராட்டம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீண்டதாக பாகவதம் சொல்கிறது. தண்ணீரில் முதலைக்கு பலம் கூடிக்கொண்டே போனது; கஜேந்திரனின் உடல் மட்டும் மெதுவாக சோர்ந்தது.

ஒரு நேரத்தில் கஜேந்திரனுக்குப் புரிந்தது: இன்னும் கொஞ்சம் பலமாக இழுப்பது மட்டும் இனி தீர்வு அல்ல. கூட்டம் முயன்று விட்டது. அவனும் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்து விட்டான். தன் பலத்தை மறுப்பது இல்லை; அதன் எல்லையை ஏற்றுக்கொள்வது.

அப்போது முந்தைய பிறவியில் கற்ற ஒரு பிரார்த்தனை நினைவுக்கு வந்தது. முதலை இன்னும் காலைப் பிடித்தபடியே இருந்தது. அந்த நிலையிலேயே அவன் இறைவனை அழைத்தான்.

நாராயணர் கருடன் மேல் விரைந்து வந்தார். கஜேந்திரன் அவரைக் கண்டதும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு துதிக்கையை உயர்த்தி ஒரு தாமரையை அர்ப்பணித்தான். அவனிடம் இன்னும் செய்ய முடிந்த ஒரு செயல் இருந்தது—நினைவு, அழைப்பு, அந்தப் பூ.

நாராயணர் யானையையும் முதலையையும் ஒன்றாக தண்ணீரிலிருந்து இழுத்து, சக்கரத்தால் முதலையின் பிடியை உடைத்தார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீண்ட போராட்டத்தின் முடிவு மிக விரைவாக வந்தது.

அடுத்த அத்தியாயம் யானைக்கும் முதலைக்கும் முந்தைய பிறவிக் கதைகள் இருந்ததாகச் சொல்கிறது. ஆனால் இங்கே முக்கியமான திருப்பம் வேறு: கஜேந்திரன் பலமில்லாதவன் ஆனதால் அல்ல, பலம் மட்டும் போதாது என்று அறிந்ததால் பிரார்த்தனைக்கு திரும்புகிறான்.

கஜேந்திரனின் மிகப் பெரிய பலம் கடைசியாக இழுத்த அந்த நொடியில் இல்லை. இனி வேறு விதமான உதவி வேண்டும் என்று அறிந்த நொடியில் இருந்தது.