யாராலும் பறிக்க முடியாத இடத்தைத் தேடிய துருவன்

துருவன் ஐந்து வயது சிறுவன். ஒருநாள் அரசன் உத்தானபாதன் மடியில் ஏறி உட்கார விரும்பினான். ராணி சுருசி அவனைத் தடுத்தார். நீ என் மகனாகப் பிறக்கவில்லை; இந்த இடம் உனக்கில்லை, என்றார். அரசன் கேட்டும் தடுக்கவில்லை.

துருவன் அழுதபடி அம்மா சுநீதி அருகே சென்றான். சுநீதி அரண்மனையை அந்த நொடியில் மாற்ற முடியவில்லை. ஆனால் தன்னைப் புண்படுத்தியவர்களுக்கு தீங்கு நினைக்காதே என்று சொல்லி, இறைவனை நோக்கிச் செல்லச் சொன்னார்.

துருவன் உண்மையிலேயே காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். வழியில் நாரதர் சந்தித்தார். முதலில், நீ மிகவும் சிறியவன்; வீட்டுக்குத் திரும்பு, என்று அறிவுறுத்தினார். துருவன் மனம் மாறவில்லை. அப்போது நாரதர் சாதனை முறையையும் ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய என்ற மந்திரத்தையும் கற்றுக்கொடுத்தார்.

மாதம் மாதமாக தவம் கடினமானது. முதலில் பழம், பிறகு இலை, பின்னர் தண்ணீர், அதன் பின் சுவாசத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் நிலை. ஐந்தாம் மாதத்தில் துருவன் ஒரு காலில் அசையாமல் நின்று மனதை திருமால் மேல் வைத்திருந்தான்.

இறுதியில் உள்ளத்தில் தியானித்த வடிவம் திடீரென்று மறைந்தது. கண் திறந்தபோது அதே பெருமாள் முன்னால் நின்றார். துருவனுக்கு முதலில் வார்த்தை வரவில்லை; சங்கு தொட்ட பிறகே அவனால் ஸ்தோத்திரம் சொல்ல முடிந்தது.

காட்டுக்குள் வந்தபோது துருவனுக்கு ஒரு பெரிய ஆசை இருந்தது—முன்னோர் யாருக்கும் கிடைக்காத இடம் வேண்டும். பெருமாளை நேரில் கண்ட பிறகு, அந்த முதல் ஆசை எவ்வளவு சிறிய கோபத்திலிருந்து வந்தது என்பதை அவனே உணர்ந்தான்.

இருந்தும் அவனுக்கு அசையாத ஒளியிடமொன்று வாக்காகக் கிடைத்தது; வானத்தின் மற்ற ஒளிகள் அதைச் சுற்றிச் செல்கின்றன. ஆனால் கதை அவனை உடனே நட்சத்திரமாக்கவில்லை. முதலில் வீட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும்; வளர வேண்டும்; அரசாட்சியை ஏற்க வேண்டும்.

அப்பாவின் மடியில் ஒரு சிறிய இடம் கிடைக்காததால் துருவன் புறப்பட்டான். அவனுக்குக் கிடைத்த பதில் வானம் அளவு பெரியது; அதற்குப் பிறகும் முதல் நடை வீட்டை நோக்கித்தான்.