கண்ணனைப் பிணைக்க முடியாத கயிறு

வீட்டிலிருந்தவர்கள் வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். யசோதை தானே தயிர் கடைந்துகொண்டிருந்தார். கண்ணன் செய்த குறும்புகளை நினைத்துப் பாடிக்கொண்டே கயிற்றை இழுத்தார்.

அப்போது கண்ணன் வந்து மத்தைப் பிடித்துக்கொண்டான். பால் குடிக்க வேண்டும் அவனுக்கு. அம்மா அவனை மடியில் எடுத்துப் பால் புகட்டினார்.

அடுப்பிலிருந்த பால் பொங்கியது. கண்ணன் இன்னும் குடித்து முடிக்கவில்லை; அதற்குள் அவனைக் கீழே இறக்கிவிட்டுப் பாலைப் பார்க்க ஓடினார்.

கண்ணனுக்குக் கோபம் வந்தது. ஒரு கல்லால் தயிர்ப் பானையை உடைத்தான். பிறகு வேறோர் இடத்திற்குச் சென்று வெண்ணெய் தின்னத் தொடங்கினான்.

பாலை இறக்கிவிட்டு வந்த யசோதை, உடைந்த பானையைப் பார்த்தார். கண்ணனைக் காணவில்லை. யார் செய்த வேலை என்று புரிந்து புன்னகைத்தபடி அவனைத் தேடினார்.

கவிழ்த்து வைத்த உரல்மேல் கண்ணன் இருந்தான். உறியில் இருந்த வெண்ணெயை எடுத்துக் குரங்குகளுக்கும் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான். யாராவது வருகிறார்களா என்று சுற்றிலும் பார்த்தான்.

அம்மா கையில் குச்சியுடன் வருவதைக் கண்டதும் கீழே இறங்கி ஓடினான். அவரும் துரத்தினார். தலைமுடி அவிழ்ந்து பூக்கள் உதிர்ந்தன; கடைசியில் அவன் கையைப் பிடித்துவிட்டார்.

அவன் அழுதபடி கண்களைக் கசக்கினான். கண்மை பரவியிருந்தது. அவன் அச்சத்தைக் கண்டதும் அம்மா குச்சியைக் கீழே போட்டார்.

உரலோடு அவனைக் கட்டலாம் என்று கயிற்றை எடுத்தார். முடிச்சுப் போட முயன்றால் இரண்டு விரல் குறைந்தது. இன்னொரு கயிற்றைச் சேர்த்தார்; அப்போதும் அதே இடைவெளி!

மேலும் மேலும் கயிறுகளைச் சேர்த்தும் பலனில்லை. அருகில் நின்ற ஆய்ச்சியர்கள் சிரித்தார்கள். யசோதைவுக்கும் வியப்பாக இருந்தது.

முயன்று முயன்று அம்மாவுக்கு வியர்த்துவிட்டது. முடி அவிழ்ந்து கிடந்தது. அவருடைய களைப்பைக் கண்ட கண்ணன் இரங்கி, தன்னைக் கட்டுவதற்கு இணங்கினான்.

இப்போது கயிற்றின் முனைகள் சேர்ந்தன. அம்மாவால் முடிச்சுப் போட முடிந்தது.