அர்ஜுனன் கண்டது ஒன்றே ஒன்று

துரோணர் ஒரு செயற்கைப் பறவையை மரத்தின் மேல் வைக்கச் செய்தார். இளவரசர்கள் அனைவரும் வில் அம்புடன் தயாராக நின்றார்கள். குறி—அந்தப் பறவையின் தலை.

ஆனால் அம்பை எய்யும்முன் துரோணரிடம் ஒரு கேள்வி இருந்தது: உனக்கு என்ன தெரிகிறது?

முதலில் யுதிஷ்டிரர் வந்தார். பறவை தெரிகிறதா? — தெரிகிறது. மரம்? — அதுவும் தெரிகிறது. நானும் உன் சகோதரர்களும்? — அவர்களும் தெரிகிறார்கள்.

அம்பு விட வேண்டாம்; ஓரமாக நில், என்றார் துரோணர்.

அடுத்து வந்தவர்களிடமும் அதே கேள்வி. பறவை தெரிந்தது; மரமும் தெரிந்தது; குருவும் அருகில் இருந்தவர்களும் தெரிந்தார்கள். துரோணர் ஒருவரையும் அம்பு விடச் சொல்லவில்லை.

துரியோதனன், பீமன், மற்ற மாணவர்கள்—யாருடைய பதிலும் பொய் இல்லை. அவர்கள் பார்த்ததைத்தான் சொன்னார்கள். ஆனால் குறியோடு சேர்த்து சுற்றியிருந்த எல்லாமும் அவர்களின் கவனத்தில் இருந்தது.

துரோணர் பார்த்தது வில்லின் பலத்தை மட்டும் அல்ல. அம்பு புறப்படுவதற்கு முன் மனம் எங்கே நிற்கிறது என்பதையும் அவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

பிறகு அர்ஜுனன் முன்னே வந்தான்.

பறவை தெரிகிறதா? — ஆம்.

மரம்? — இல்லை. நான்? — இல்லை. உன் சகோதரர்கள்? — இல்லை.

எனக்கு பறவை மட்டும்தான் தெரிகிறது, என்றான் அர்ஜுனன்.

துரோணர் இன்னும் ஒரு படி சென்றார். பறவையில் என்ன தெரிகிறது?

தலை மட்டும். உடல் தெரியவில்லை, என்றான் அர்ஜுனன். அப்போதுதான் துரோணர் அம்பு விடச் சொன்னார். அம்பு பாய்ந்து செயற்கைப் பறவையின் தலையை வீழ்த்தியது.

இந்தக் கதையை பலர் எனக்கு பறவையின் கண் மட்டும் தெரிகிறது என்று சொல்லக் கேட்டிருப்போம். நாம் பின்பற்றும் உரையில் அந்தச் சொல் அப்படியே இல்லை. அர்ஜுனன் முதலில் பறவை மட்டும், பின்னர் அதன் தலை மட்டும் தெரிகிறது என்று சொல்கிறான்.

மரம் அங்கேயே இருந்தது. மற்றவர்களும் அங்கேயே இருந்தார்கள். மாறியது அர்ஜுனன் பார்த்த உலகம் அல்ல—அந்தக் கணத்தில் அவன் கவனம் எங்கே இருந்தது என்பதுதான்.

கவனம் என்றால் மற்ற எல்லாம் இல்லையே என்று நினைப்பது அல்ல. செய்ய வேண்டிய அந்த ஒரு வேலையின் நேரத்தில், மனதை அதிலிருந்து விலக விடாமல் வைத்திருப்பது.