அரசை ஏற்காமல் பாதுகைகளை எடுத்துச் சென்ற பரதன்
ராமரை மீண்டும் அயோத்திக்குக் கூட்டிச் செல்லவே பரதன் காட்டுக்கு வந்தான். ராமர் வர மறுத்தார். அப்போது பரதன் எடுத்துச் சென்றது ராஜமுடி அல்ல—ராமரின் பாதுகைகள்.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Vālmīki Rāmāyaṇa — Ayodhyā Kāṇḍa 2.106–115; sandals 2.112.21–29; Nandigrāma 2.115.1–27
மரபுக் குறிப்பு. வால்மீகி ராமாயணத்தின் அயோத்தியாகாண்டத்தில் பரதன் ராமரைத் திரும்பச் சொல்லுவது, ராமர் மறுப்பது, பாதுகைகளை அளிப்பது, பின்னர் நந்திகிராமத்தில் அவற்றை முன்னிறுத்தி ஆட்சி செய்வது அனைத்தும் தொடர்ச்சியாக வருகிறது. முக்கியப் பாடமரபுகளில் இது நிலையான நிகழ்ச்சி.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்த நிகழ்ச்சி கைகேயியின் வரங்களால் ராமர் வனவாசம் சென்ற பிறகு வருகிறது. பரதன் கிடைத்த அரசை தன் வெற்றியாக ஏற்கவில்லை. அவன் எடுத்துக்கொள்ளும் கடின வாழ்வு ஒரு தனிப்பட்ட விரதம்; குழந்தை பின்பற்ற வேண்டிய நடைமுறை அல்ல.
பரதன் காட்டுக்கு வந்ததற்குக் காரணம் ஒன்றே—ராமர் மீண்டும் அயோத்திக்குத் திரும்பி அரசராக வேண்டும். ஆனால் தந்தை கொடுத்த வாக்கை காப்பதற்காக பதினான்கு ஆண்டு வனவாசம் முடியும் வரை திரும்பமாட்டேன் என்றார் ராமர்.
பரதன் பலமுறை கேட்டான். ராமரின் முடிவு மாறவில்லை. அப்போது பரதன் வேறு ஒன்றைக் கேட்டான்: நீங்கள் வர முடியாவிட்டால், இந்த அரசை யாருடையதாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைவூட்ட ஒன்றையாவது கொடுங்கள்.
பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பாதுகைகளை ராமர் காலில் அணிந்தார்; பிறகு கழற்றி பரதனிடம் கொடுத்தார். பரதன் அவற்றை வணங்கினான்.
பிறகு தன் வாக்கைச் சொன்னான். அதே பதினான்கு ஆண்டுகள் வல்கலம் அணிந்து, ஜடையுடன், பழமும் கிழங்கும் உணவாக கொண்டு, நகரத்துக்கு வெளியே இருந்து ராமரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பேன் என்றான்.
ராமர் பரதனையும் சத்ருக்னனையும் அணைத்தார். புறப்படும் போது பாதுகைகள் பெரிய யானையின் மேல் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன; வழியில் பரதன் அவற்றைத் தன் தலையிலும் சுமந்தான்.
அயோத்தி திரும்பியதும் பரதன் அரண்மனையில் அமரவில்லை. நந்திகிராமத்துக்குச் சென்றான். அங்கே ராமரின் பாதுகைகளை வைத்து, அரசை தன்னுடைய சொத்து என்று அல்ல—ராமர் திரும்பும் வரை தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொறுப்பு என்று நடத்தினான்.
அரசின் முக்கிய விஷயம் வந்தால் முதலில் பாதுகைகளிடம் சமர்ப்பித்தான். விலையுயர்ந்த பொருள் வந்தாலும் முதலில் அங்கே வைத்தான். ஆட்சிப் பணியை பரதன் செய்தான்; ஆனால் சிங்காசனத்தைத் தன் பெயராக்கிக் கொள்ளவில்லை.
அயோத்தியில் அரியணை காலியாக இருந்தது. ஆனாலும் அரசு இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. பரதன் தினமும் ஒரு வேறுபாட்டை காத்தான்—வேலை என் கையில் இருக்கலாம்; அரசு என்னுடையது அல்ல.
ராமர் வரும்வரை பரதன் அரசை காத்தான். பாதுகைகள் மட்டும் தினமும் ஒரே விஷயத்தைச் சொன்னன: இது திரும்பி வரவேண்டிய ஒருவருடைய இடம்.
ஒரு வேலையை நீ செய்ய வேண்டியிருந்தாலும் அது உண்மையில் உனது அல்ல என்றால், நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்; சொந்தம் கொள்ளவில்லை என்று நினைவில் வைக்க என்ன செய்வாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: பொறுப்பு எடுத்துக் கொள்வதும் உரிமை எடுத்துக் கொள்வதும் வேறு.
குழந்தை கேட்டால்: “பாதுகைகள்தான் உண்மையில் அரசை ஆட்சி செய்ததா?”
அரசுப் பணியை பரதனே செய்தான். ஆனால் பாதுகைகளை வைத்து, அரசை ராமரின் பொறுப்பாகவே தன் கையில் வைத்திருக்கிறேன் என்று வெளிப்படையாகக் காட்டினான். முக்கிய அரசுப் பணிகளையும் அவற்றின் முன் வைத்ததாக வால்மீகி ராமாயணம் சொல்கிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “பரதன் ஏன் அரண்மனையில் தங்கவில்லை?”
ராமரிடம் எடுத்த வாக்குப்படி பதினான்கு ஆண்டுகள் எளிய வாழ்க்கை வாழ வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். அதனால் அயோத்தி அரண்மனையில் அல்ல, நந்திகிராமத்தில் இருந்து ஆட்சிப் பொறுப்பை கவனித்தான்.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க