ஆல விதைக்குள் என்ன இருக்கிறது?

சுவேதகேது பன்னிரண்டு வயதில் கல்வி கற்கச் சென்றான். இருபத்து நான்கு வயதில் வீடு திரும்பியபோது, கற்றவற்றைப் பற்றிய பெருமை அவனிடம் இருந்தது.

தந்தை உத்தாலகர் ஒரு கேள்வி கேட்டார். அறியாதவற்றையும் அறிய வழி செய்யும் அந்தப் பாடத்தைக் கற்றாயா என்றார். அது என்ன பாடம் என்று மகன் கேட்டான்.

தந்தை களிமண்ணை எடுத்துக்காட்டாகச் சொன்னார். அதிலிருந்து செய்த பொருட்களுக்குப் பெயர்கள் வேறாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றின் பொருள் களிமண்தானே?

இந்தப் பாடம் தன் ஆசிரியர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால் சொல்லித் தந்திருப்பார்கள் என்றான் மகன். தந்தையிடம் அதைக் கற்பிக்கும்படி கேட்டான்.

அவர்களுடைய பாடம் தொடர்ந்தது. ஓர் எடுத்துக்காட்டில், ஆலமரத்திலிருந்து ஒரு பழம் கொண்டுவரச் சொன்னார் தந்தை. மகன் கொண்டுவந்தான்.

அதை உடை. உடைத்தான். என்ன தெரிகிறது?

மிகச் சிறிய விதைகள் தெரிகின்றன, அப்பா.

ஒரு விதையையும் உடை. அதையும் உடைத்தான். இப்போது என்ன தெரிகிறது?

ஒன்றும் தெரியவில்லை, அப்பா.

உனக்குப் புலப்படாத அந்த நுண்ணிய சாரத்திலிருந்துதான் இந்தப் பெரிய ஆலமரம் தோன்றுகிறது. இதை நம்பு, மகனே, என்றார் உத்தாலகர்.

அந்த நுண்ணிய சாரமே இருப்பவை அனைத்திற்கும் ஆத்மா; அதுவே உண்மை என்று தொடர்ந்தார். அது நீயே, சுவேதகேது, என்றார்.

மகன் எல்லாம் புரிந்துவிட்டதாகச் சொல்லவில்லை. இன்னும் விளக்குங்கள், அப்பா, என்று கேட்டான். தந்தையும் ஒப்புக்கொண்டார்.

விதையை உடைத்தாயிற்று. ஆனால் கற்றல் முடியவில்லை; மகனின் அடுத்த கேள்வியுடன் அது தொடர்ந்தது.