பசியுடன் வரிசையில் நின்ற சிவபெருமான்

சிவபெருமான் உலகம் மாயை என்று சொல்வார். அதாவது உலகமே இல்லை என்று அல்ல; நாம் பார்க்கிறதுதான் முழு உண்மை என்று பற்றிக்கொள்ளக்கூடாது என்பதுதான்.

ஒருநாள் பார்வதி கேட்டார்: அப்படியென்றால் உணவும் மாயைதானா?

சிவபெருமான் ஆம் என்றார். உணவும் இந்த உலகத்தின் ஒரு பகுதியே; உண்மையைப் புரிந்தவன் அதில் பற்றுக் கொள்ள வேண்டியதில்லை என்று சொன்னார்.

பார்வதி சரி என்றார். பிறகு விலகிக் கொண்டார்.

அவர் மட்டும் அல்ல. உலகம் உயிர்களுக்கு உணவு தரும் சக்தியும் அவரோடு விலகியது என்று காசி மரபு சொல்கிறது.

நெல் வயலில் இருந்தது; ஆனால் பழுக்கவில்லை. பழங்கள் மரத்தில் இருந்தன; ஆனால் கனியவில்லை. அடுப்பில் பாத்திரம் சூடானாலும் உள்ளே இருந்தது சமைந்து முடியவில்லை.

உணவு கண்ணுக்கு இருந்தது. ஆனால் யாரையும் போஷிக்க முடியவில்லை.

காசி முதலில் பசியை உணர்ந்தது. சில காலத்தில் சிவபெருமானுக்கும் பசி வந்தது. உணவை நினைக்காமல் இருக்க முயன்றார்; ஆனால் பசி தத்துவ விவாதம் கேட்கவில்லை.

அப்போது காசியில் ஒரு சமையலறை திறந்திருப்பதாகச் செய்தி வந்தது. பார்வதி இப்போது அன்னபூரணி என்ற திருவடிவில் அமர்ந்து, முடிவில்லாத பாத்திரத்திலிருந்து எல்லோருக்கும் உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்.

சிவபெருமான் தன் பிச்சைப்பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே சென்றார். மற்றவர்களோடு வரிசையில் நின்றார். அந்தப் பாத்திரம் பல கதவுகளுக்குச் சென்றிருக்கிறது; இப்போது தன் வீட்டிலேயே உணவுக்காக நீட்டப்பட்டது.

அன்னபூரணி அவரைப் பார்த்தார். கிண்டல் செய்யவில்லை. விவாதத்தைத் தொடரவில்லை. பாத்திரத்தில் உணவு வைத்தார். சிவபெருமான் பசியாக இருந்ததால் இன்னொரு முறை பரிமாறினார்.

உலகம் மாயை என்று சொன்ன சிவபெருமான் தன் சொல்லை கைவிடவில்லை. ஆனால் பசியுடன் முன் நிற்கும் ஒருவருக்கு முதலில் உணவுதான் வேண்டும் என்பதை, அந்தப் பாத்திரம் கையில் இருந்தபோது வேறு விதமாக அறிந்தார்.