கோதை முதலில் சூடிய அந்த மாலை
கோயிலுக்காக அப்பா கட்டி வைத்த மாலையை கோதை தினமும் முதலில் தானே சூடிப் பார்த்தாள். ஒருநாள் அது தெரிய வந்ததும் அப்பா பதறினார். அந்த இரவு பெருமாள் கேட்டது வேறு.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Guruparamparā Prabhāvam (Āṟāyirappaḍi) — The life of Āṇḍāḷ
மரபுக் குறிப்பு. கோதையின் சொந்த பாடல்களில் இந்த மாலைச் சம்பவம் வராது. இது பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட ஸ்ரீவைஷ்ணவ குருபரம்பரை மரபில் வருகிறது. ஆனால் கோதை முதலில் சூடிய மாலையைப் பிறகு பெருமாளுக்குச் சாத்தும் வழக்கம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இன்னும் தொடர்கிறது.
தொடங்குவதற்கு முன். இது கோயில் வழிபாட்டு முறையைச் சுற்றி வரும் கதை. குழந்தை அணிந்த மாலையை ஏன் தரக்கூடாது? என்று கேட்கலாம்; கதையின் திருப்பமே அதுதான். அப்பாவின் அச்சத்தையும், பெருமாள் விரும்பியது வேறு என்பதையும் இரண்டையும் கதை வைத்திருக்கிறது.
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஊரில் தினமும் காலையில் ஒரு வேலை மட்டும் தவறாமல் நடந்தது. கோயிலில் இருக்கும் பெருமாளுக்காக மலர்கள் பறிக்க வேண்டும்; அவற்றால் மாலை கட்ட வேண்டும்; மாலையை எடுத்துச் சென்று சாத்த வேண்டும்.
அந்த வேலையைச் செய்தவர் பெரியாழ்வார். அவருடைய தோட்டத்தில்தான் சிறு குழந்தையாக கோதை கிடைத்தாள். துளசி செடியின் அடியில் கண்ட குழந்தையை அவர் மகளாக வளர்த்தார்.
அதனால் கோதை வளர்ந்த வீடு எப்போதும் மலர்வாசனையோடு இருந்தது. நூலில் மலர் சேரும் ஒலி, மாலை நீளும் காட்சி—அவளுக்கு புதிதல்ல.
மறுநாள் கோயிலுக்குக் கொண்டு செல்ல மாலை தயார் செய்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். யாரும் இல்லாத நேரத்தில் கோதை அதை எடுத்துக் கொள்வாள்.
தலையில் போட்டு சூடிக் கொள்வாள். கிணற்றுத் தண்ணீரில் தன் முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்வாள். பெருமாளை மணக்கப் போகிறவள் போல இருக்கிறேனா? என்று தன்னையே பார்த்துக் கொள்வாள்.
பிறகு மாலையை மெதுவாகக் கழற்றி, இருந்த இடத்திலேயே வைத்துவிடுவாள். மறுநாள் அது கோயிலுக்குப் போய்விடும்.
ஒருநாள் அப்பாவுக்கு தெரிந்துவிட்டது.
அவர் கோபமாகக் கத்தவில்லை. அதைவிட அதிகமாகப் பதறினார். இறைவனுக்கென்று கட்டிய மாலையை வேறு ஒருவர் முதலில் அணிந்துவிட்டாரே! இத்தனை நாளும் இதே நடந்திருக்கிறதே! என்று மனம் உடைந்தார்.
அந்த மாலையை ஒதுக்கிவைத்தார். புதிதாக மலர்கள் எடுத்தார். புதிய மாலை கட்டினார். அந்த நாளுக்கான கைங்கரியம் வழக்கம்போல் நடந்தது.
அந்த இரவு பெருமாள் கனவில் வந்தார்.
அவர் கேட்டது, இன்று அந்த மாலை எங்கே? கோதை சூடிய மாலையை ஏன் கொண்டு வரவில்லை?
அப்போதுதான் பெரியாழ்வாருக்குப் புரிந்தது. தாம் தவறு என நினைத்த அதையே பெருமாள் விரும்பியிருந்தார். கோதை அணிந்த மாலையே வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்.
அந்த நாளிலிருந்து, கோதை சூடிய மாலை குறையாக இல்லை; அதுவே பெருமாளுக்குப் பிரியமான மாலை. அதனால்தான் மரபு அவளைச் சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார் என்று அழைக்கிறது—முதலில் சூடி, பிறகு கொடுத்தவள்.
ஒரே விஷயத்தை அப்பா தவறு என்று நினைத்தார்; பெருமாள் விரும்பினார். நீ அப்பாவின் இடத்தில் இருந்தால் முதலில் என்ன நினைத்திருப்பாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: சில நேரம் நாம் கெட்டுப்போயிற்று என்று நினைப்பதிலேயே இன்னொருவருக்கு மிகவும் பிடித்த ஏதோ ஒன்று இருக்கலாம்.
குழந்தை கேட்டால்: “கோதை தவறு செய்தாளா?”
அப்பாவுக்கு தெரிந்த அந்த ஒரு காலையில், அவர் அப்படித்தான் நினைத்தார். கோயிலுக்காக வைத்த மாலையை முன்பே அணிவது சரியல்ல என்று அவருக்கு தோன்றியது. ஆனால் கதையின் முடிவு அவளை மன்னித்தார்கள் என்பதல்ல. பெருமாள் கோதை சூடிய மாலையே தமக்கு வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “கோதை ஏன் மாலையை சூடிப் பார்த்தாள்?”
மரபு சொல்லுவது இதுதான்: கோதை தன்னை பெருமாள் மணவாட்டியாகவே நினைத்தாள். அந்த மாலையை அணிந்து, தன்னை அப்படிப் பார்த்துக் கொள்வாள். அவள் விருப்பம் விளையாட்டாக அல்ல; அவளுடைய பக்தியின் ஒரு பகுதி என்று மரபு எடுத்துக்கொள்கிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “இன்றும் முதலில் ஆண்டாளுக்கே மாலை சாத்துகிறார்களா?”
ஆம். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கோயில் மரபில் மாலை முதலில் ஆண்டாளுக்கு சாத்தப்பட்டு, பின்னர் பெருமாளுக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. இந்தக் கதையோடு இணைந்திருக்கும் வழக்கம் அது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க