மூன்று அடிகள் கேட்டார்; மூன்றாவது அடிக்கு மகாபலி தன் தலையைத் தந்தான்

அரசன் மகாபலி யாகம் செய்துகொண்டிருந்தபோது சிறிய பிரம்மச்சாரி வாமனர் வந்தார். செல்வம், மாடு, நிலம்—எதை வேண்டுமானாலும் தருவதாக மகாபலி சொன்னான். வாமனர் கேட்டது மூன்று அடி நிலம் மட்டும்.

இவ்வளவு சிறியதாக ஏன் கேட்கிறீர்கள் என்று மகாபலி எண்ணினான். மூன்று அடியில் திருப்தி அடையாதவன் ஒரு கண்டம் கிடைத்தாலும் திருப்தி அடையாமல் இருக்கலாம் என்று வாமனர் சொன்னார்.

மகாபலி தானம் செய்யத் தயாரானான். அப்போது குரு சுக்கிராசாரியார் தடுத்தார். இவர் சாதாரண பிள்ளை அல்ல; விஷ்ணு என்று அவர் அறிந்திருந்தார்.

ஒரு அடியில் பூமி போகலாம்; இரண்டாவது அடியில் மேலுலகங்கள் போகலாம்; மூன்றாவது அடிக்கு இடமே இருக்காது. இந்தத் தானம் உன் அனைத்தையும் எடுத்துவிடும், என்று குரு எச்சரித்தார்.

இப்போது மகாபலி அறியாமல் வாக்கு கொடுப்பவன் அல்ல. விலை என்ன என்று சொல்லப்பட்டுவிட்டது. இருந்தும் செல்வத்தை இழப்பதைவிட கொடுத்த வாக்கை மீறுவது தான் தமக்கு பெரிய இழப்பு என்று முடிவு செய்தான்.

தானம் நிறைவேறியது. சிறிய வாமனரின் உருவம் பெரிதாகிப் பரந்தது. ஒரு அடியில் பூமி; இரண்டாவது அடியில் மேலுலகங்கள்.

மூன்றாவது அடிக்கு மகாபலிக்குச் சொந்தமான இடம் ஏதும் இல்லை. அவன் கட்டப்பட்டான்; மூன்றாவது அடி எங்கே? என்ற கேள்வி வந்தது.

இப்போது ஒப்பந்தம் செல்லாது என்று மகாபலி சொல்லவில்லை. தன் தலையை முன் வைத்தான்: மூன்றாவது அடியை இங்கே வையுங்கள்.

கதை அவனை வெறும் தோற்ற அரசனாக முடிக்கவில்லை. பின்னர் அவனுடைய உறுதியை மதித்து சுதல உலகமும், விஷ்ணுவின் பாதுகாப்பும் வழங்கப்படுகிறது.

மகாபலியின் வாக்கின் உண்மையான எடை எப்போது தெரிகிறது என்றால்—அதற்கான விலை முழுவதும் சொல்லப்பட்ட பிறகும் அவன் கண் திறந்தபடி என் வாக்கு மாறவில்லை என்று சொல்லும் போது.