ஒரு பறவையின் அழுகையில் பிறந்த முதல் சுலோகம்
குளிக்க ஆற்றுக்குப் போன வால்மீகி, ஒரு கிரௌஞ்சப் பறவை அம்பில் விழுந்ததையும் அதன் துணை கதறியதையும் பார்த்தார். அந்த நொடியில் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகளுக்கே ஒரு புதிய ஓசை இருந்தது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Vālmīki Rāmāyaṇa — Bāla Kāṇḍa, sarga 2
மரபுக் குறிப்பு. இந்த நிகழ்ச்சி வால்மீகி ராமாயணத்தின் பாலகாண்டம் இரண்டாம் சர்க்கத்தில், காப்பியம் தன் பிறப்பைச் சொல்லும் இடமாக வருகிறது. முக்கியப் பாடமரபுகளில் இது நிலையானது. பிரம்மாவின் ஆணையும் சுலோக ஓசையும் அங்கேயே உள்ளன; இருபத்திநான்கு ஆயிரம் என்ற பாரம்பரிய எண்ணிக்கை பாலகாண்டத்தில் பின்னர் வருகிறது.
தொடங்குவதற்கு முன். ஒரு பறவை அம்பில் தாக்கப்பட்டு இறக்கிறது; அதன் துணை அதன் அருகே அழைக்கிறது. காட்சி நீளமாகவோ கொடூரமாகவோ சொல்லப்படவில்லை. ஆனால் அந்தத் துயரமே கதையின் மையம் என்பதால் அதை வெறும் தொடக்கச் சம்பவமாகச் சுருக்க வேண்டாம்.
ஒரு காலை வால்மீகி தன் சீடருடன் ஆற்றுக்குக் குளிக்கச் சென்றார். சாதாரணமான ஒரு காலை. திரும்பும் நேரத்தில் ஒரு புதிய செய்யுள் ஓசை அவரோடு வரப் போகிறது என்று அவருக்கே தெரியாது.
ஆற்றங்கரையில் இரண்டு கிரௌஞ்சம் பறவைகள் ஒன்றோடு ஒன்று நெருக்கமாக இருந்தன. வால்மீகி பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது மரங்களின் பக்கம் இருந்து ஒரு அம்பு பாய்ந்தது.
அது ஆண் பறவையைத் தாக்கியது. அது கீழே விழுந்து இறந்தது. அதன் துணை அங்கேயே சுற்றிச் சுற்றி அழைத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் குரலை இந்தக் கதை விரைவாகக் கடந்து போகவில்லை; அடுத்தது எல்லாம் அதிலிருந்தே தொடங்குகிறது.
வால்மீகியின் துயரம் உடனே கோபமாக வெளிவந்தது. காதலில் இருந்த அந்த ஜோடியில் ஒன்றை கொன்ற வேடனை நோக்கி அவர் சாபமாக ஒரு வரியைச் சொன்னார்.
சொல்லிவிட்டு அவரே நின்றார். அது சாதாரண கோப வார்த்தை போல இல்லை. நான்கு சமமான பகுதிகள்; உள்ளே ஓர் ஒழுங்கான தாளம்; இசையோடு சொல்லக்கூடிய அமைப்பு.
மீண்டும் சொல்லிப் பார்த்தார். துயரம் என்பதற்கான சோகம் என்ற சொல்லிலிருந்து வந்ததால், அந்த வடிவம் சுலோகம் என்று அழைக்கப்பட்டது என்று கதை சொல்கிறது.
பிறகு பிரம்மா வந்தார். இந்த ஓசை தற்செயலாக மட்டும் வரவில்லை; இதே வடிவில் ராமர் பற்றிய முழுக் கதையையும் பாட வேண்டும் என்றார். அவர் சொல்லப்போகும் காப்பியத்தில் பொய் இருக்காது என்றும் உறுதி அளித்தார்.
வால்மீகி அப்படியே செய்தார். மரபு ராமாயணத்தை இருபத்திநான்கு ஆயிரம் சுலோகங்களைக் கொண்ட காப்பியமாக எண்ணுகிறது. அந்தப் பெரிய ஓட்டத்தின் முதல் தாளம் ஒரு அரசவையில் இல்லை; ஒரு பறவையின் அழுகை கேட்ட ஆற்றங்கரையில் பிறந்தது.
வால்மீகி ஆற்றுக்குப் போனது குளிக்க. திரும்பியபோது, ஒரு பறவையின் அழுகை அவரது உள்ளத்தில் ஒரு ஓசையாக மாறியிருந்தது; அந்த ஓசையில் ராமாயணம் பேசத் தொடங்கியது.
மனம் மிகவும் நிறைந்திருக்கும்போது சரியான வார்த்தை கிடைக்கவில்லை என்றால் நீ என்ன செய்வாய்—அமைதியாக இருப்பாயா, யாரிடமாவது சொல்வாயா, எழுதுவாயா, வேறு ஏதாவது செய்வாயா?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: சில நேரம் உணர்ச்சி முதலில் வரும்; அதற்கான வார்த்தைகள் பின்னால் வடிவம் பெறும்.
குழந்தை கேட்டால்: “வால்மீகி வேடனிடம் என்ன சொன்னார்?”
கிரௌஞ்ச ஜோடியில் ஒன்றைக் கொன்றதால் வேடனுக்கு நிலையான அமைதி அல்லது புகழ் கிடைக்காதிருக்கட்டும் என்று சாபமாகச் சொன்னார். கதைக்கு அதன் பொருள் மட்டுமல்ல; நான்கு சமமான பகுதிகளாக வந்த ஓசையும் முக்கியம்.
குழந்தை கேட்டால்: “அது தற்செயலா, பிரம்மா கொடுத்ததா?”
கதை இரண்டையும் வைத்திருக்கிறது. வால்மீகி உட்கார்ந்து கவிதை எழுத முயலவில்லை; துயரத்தில் வார்த்தை தானாக வந்தது. பின்னர் பிரம்மா, அந்த ஓசை அவருடைய வாயில் வைக்கப்பட்டது என்றும் அதிலேயே ராமரின் கதையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “அந்த வேடனுக்கு பிறகு என்ன ஆனது?”
இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு வேடனின் வாழ்க்கையை ராமாயணம் தொடரவில்லை. நமக்குக் கிடைப்பது வால்மீகியின் சாபம் மட்டும். அதன் பிறகு உரை கவனத்தை அந்தச் சுலோக ஓசைக்கும் ராமாயணத்தின் உருவாக்கத்திற்கும் மாற்றுகிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க