கேட்காமலே புரிந்துகொண்ட நண்பன்
வீட்டில் கொடுக்க ஒன்றுமே இல்லை. அயலாரிடம் வாங்கிய நான்கு பிடி அவலைத் துணியில் கட்டிக்கொண்டு சுதாமா பழைய நண்பனைப் பார்க்கப் போனார். உதவி கேட்க மட்டும் அவரால் முடியவில்லை.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Bhāgavata Purāṇa — Skandha 10, chapters 80–81
மரபுக் குறிப்பு. இந்தச் சம்பவம் பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தம், எண்பது மற்றும் எண்பத்தொன்றாம் அதிகாரங்களில் வருகிறது. பின்னாளில் சேர்ந்த அதிசய அலங்காரங்களை விட, சுதாமாவின் தயக்கமும் கண்ணன் அவரை வரவேற்ற விதமும், அவர் கேட்காமலேயே கிடைத்த உதவியும் இங்கே மையமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன.
தொடங்குவதற்கு முன். இந்தக் கதையில் வறுமை நேராக வருகிறது. சுதாமா உதவி கேட்க முடியாமல் தயங்குகிறார்; கதையோ அதை கேலி செய்வதில்லை. நண்பரிடம் தேவையைச் சொல்லுவது சில சமயம் எவ்வளவு கடினம் என்பதுதான் இங்கே முக்கியம்.
சுதாமா, கண்ணன் — இருவரும் சிறுவயதில் ஒன்றாகப் படித்த நண்பர்கள். காலம் போனது. கண்ணன் அரச மாளிகையில் வாழ்ந்தார். சுதாமாவின் வீட்டில் அன்றாட உணவுக்கே கஷ்டம்.
ஒருநாள் சுதாமாவின் மனைவி, உங்கள் பழைய நண்பரைப் போய்ப் பாருங்கள். நம்முடைய நிலையை அவர் அறிந்தால் உதவலாம், என்றாள்.
சுதாமாவுக்கு பணம் கேட்க மனம் வரவில்லை. ஆனால் நண்பனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. வெறும் கையோடு எப்படி போவது? என்று கேட்டார்.
வீட்டில் எதுவும் இல்லை. மனைவி அயலாரிடம் கேட்டுப் பெற்ற நான்கு பிடி அவலை ஒரு பழைய துணியில் கட்டித் தந்தாள்.
சுதாமா வந்ததை கண்ணன் பார்த்தவுடன் எழுந்து வந்தார். அணைத்துக் கொண்டார். மரியாதையுடன் உட்கார வைத்தார். அவருடைய கால்களைத் தாமே கழுவினார்.
விருந்தினரைப் பராமரிக்க ருக்மிணி உதவினார். எளிய உடையில் வந்த இந்த மனிதருக்கு மாளிகையில் கிடைக்கும் மரியாதையைப் பார்த்து அங்கே இருந்தவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
இரு நண்பர்களும் பழைய நாட்களைப் பேசிக் கொண்டார்கள். ஒன்றாகப் படித்த காலம் நினைவுக்கு வந்தது. சுதாமா வந்த காரணம் மட்டும் பேசப்படவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து கண்ணன், வீட்டிலிருந்து எனக்கென்ன கொண்டு வந்தாய்? என்று கேட்டார்.
அந்தச் சிறிய துணிப்பொட்டலம் நினைவுக்கு வந்ததும் சுதாமாவுக்கு வெட்கமாகிவிட்டது. இத்தனை பெரிய மாளிகையில் நான்கு பிடி அவலை எப்படிக் கொடுப்பது? அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
கண்ணன் தானே அந்தப் பொட்டலத்தை எடுத்தார். திறந்தார். அவலைப் பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியாக ஒரு பிடி எடுத்துச் சாப்பிட்டார். இன்னொரு பிடி எடுக்க முயன்றபோது ருக்மிணி அவரது கையை நிறுத்தினாள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.
அடுத்த நாள் சுதாமா கிளம்பினார். பணம் வேண்டும் என்று ஒருமுறையும் கேட்கவில்லை. நண்பனைப் பார்த்தது, அவர் காட்டிய அன்பு—அதுவே போதும் என்ற மனநிறைவோடு வீட்டுக்குத் திரும்பினார்.
ஆனால் தன் வீடு இருந்த இடத்தை அடைந்தபோது, அங்கே வறுமை இல்லை. வளம் நிறைந்திருந்தது. அது கண்ணன் கொடுத்த வரம் என்று சுதாமா புரிந்துகொண்டார்.
சிறிய பரிசை சுதாமா மறைக்க முயன்றார். சொல்ல முடியாத தேவையையும் கண்ணன் கவனித்தார். உதவி கேட்கச் சொல்லி நண்பனை நிறுத்தவே இல்லை.
உனக்கு உதவி தேவைப்பட்டும், அதைச் சொல்லத் தயங்கிய ஒரு நேரம் இருந்ததா? அப்போது சொல்லாமல் இருக்க வைத்தது என்ன?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: உதவி தேவைப்படுவது ஒன்றும், அதை வாயால் கேட்க முடிவது இன்னொன்றும்.
குழந்தை கேட்டால்: “சுதாமா உண்மையிலேயே பணம் கேட்கவே இல்லையா?”
ஆம். பாகவதம் அவர் செல்வம் கேட்கவில்லை என்று தெளிவாகச் சொல்கிறது. நண்பனைப் பார்த்து பெற்ற அன்பிலேயே மனம் நிறைந்து அவர் கிளம்புகிறார். வீட்டை அடைந்த பிறகுதான் அங்கே ஏற்பட்டிருந்த மாற்றத்தைப் பார்க்கிறார்.
குழந்தை கேட்டால்: “அந்த நான்கு பிடி அவல் எங்கிருந்து வந்தது?”
சுதாமாவின் வீட்டில் விருந்துப் பரிசாக எடுத்துச் செல்ல எதுவும் இல்லை. அவரது மனைவி அயலாரிடம் கேட்டுப் பெற்ற நான்கு பிடி அவலை ஒரு பழைய துணியில் கட்டித் தருகிறாள். அந்தச் சிறிய பொட்டலம்தான் அவர் கொண்டு சென்ற பரிசு.
குழந்தை கேட்டால்: “வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது என்ன மாறியிருந்தது?”
சுதாமா வறுமையில் இருந்த வீட்டின் இடத்தில் பெரிய வளம் இருப்பதைப் பார்க்கிறார். அதை கண்ணன் கொடுத்த அருளாக அவர் புரிந்துகொள்கிறார். முக்கியமாக, இந்த உதவியைப் பெற அவர் மாளிகையில் நின்று கேட்க வேண்டியிருக்கவில்லை.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க