இரண்டு கூடைகளில் பெற்றோரைச் சுமந்த ஸ்ரவணன்
கண் தெரியாத பெற்றோரை காவடி போன்ற இரண்டு கூடைகளில் வைத்து ஸ்ரவணன் புண்ணிய இடங்களுக்கு எடுத்துச் சென்றான். ஒரு இரவு ஆற்றில் தண்ணீர் எடுக்கும் சத்தத்தை இளம் தசரதன் யானை என்று நினைத்தான்—யோசனை முடியும் முன் அம்பு பறந்தது.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Rāmāyaṇa — Ayodhyā Kāṇḍa, sargas 63–64 — Daśaratha's confession
மரபுக் குறிப்பு. வால்மீகி ராமாயணம் அயோத்தி காண்டம் 63–64-ல் இறக்கும் தசரதன் இந்த இளமைச் சம்பவத்தைச் சொல்கிறான்: சத்தம் கேட்டு அம்பு எய்யும் திறமை, தண்ணீர் எடுக்கும் ஸ்ரவணனை யானை என்று தவறாக நினைத்தல், பெற்றோரிடம் தண்ணீரும் உண்மையும் கொண்டு செல்வது, பின்னர் மகன் பிரிவால் இறப்பாய் என்ற தந்தையின் சொல். இது ராமரின் வனவாசத்துக்கான காரணம் அல்ல; தசரதன் அதைத் தாங்க முடியாத பின்னணி.
தொடங்குவதற்கு முன். 8+ மற்றும் மிகவும் சோகமான கதை. ஒரு இளைஞன் விபத்தில் அம்பால் இறக்கிறான்; காயத்தின் விவரம் இல்லை. கண் தெரியாத பெற்றோரிடம் தசரதன் நேராகச் செய்தியைச் சொல்கிறான். பெற்றோர் முதலில் வாசித்து பிறகு குழந்தையுடன் பகிர்வது நல்லது.
இளம் தசரதன் ஒரு திறமையில் பெருமை கொண்டவன்: இருட்டில் சத்தம் மட்டும் கேட்டு அம்பு எய்ய முடியும். ஆற்றங்கரையில் காத்திருந்து குடிக்கும் சத்தம் கேட்டால் பார்க்காமலே இலக்கை அடிக்க முடியும்.
அதே பகுதியில் கண் தெரியாத பெற்றோரும் அவர்களின் மகன் ஸ்ரவணனும் இருந்தார்கள். ஸ்ரவணன் ஒரு காவடி போல கம்பின் இரு முனைகளிலும் கூடை கட்டி, பெற்றோரை புண்ணியத் தலங்களுக்கு தோளில் சுமந்து சென்றான். வழியிலுள்ள காட்சிகளையும் விவரித்தான்.
ஒரு இரவு பெற்றோருக்கு தாகம். ஸ்ரவணன் குடம் எடுத்துக் கொண்டு ஆற்றுக்கு இறங்கினான்.
ஒரு காலியான பாத்திரத்தில் தண்ணீர் நிரம்பும் சத்தம் தசரதனுக்குக் கேட்டது. யானை, என்று நினைத்தான். தன் வேகத்தில் மிகுந்த நம்பிக்கை; எண்ணம் முழுமையாவதற்கு முன் நாணை விட்டுவிட்டான்.
கேட்ட குரல் யானையின் குரல் இல்லை.
தசரதன் குரல் வந்த இடத்துக்கு ஓடினான். மறைந்து போகவில்லை; காலை வரை காத்திருக்கவில்லை. ஆற்றங்கரையில் ஸ்ரவணன்; அருகே விழுந்த குடம். தண்ணீர் எடுக்க வந்த இளைஞனை அம்பு தாக்கியிருந்தது.
ஸ்ரவணனால் இன்னும் பேச முடிந்தது. உங்கள்மீது கோபமில்லை. என் அம்மா அப்பா காலை முதல் தண்ணீர் குடிக்கவில்லை; அவர்கள் என்னைத் தேடி வர முடியாது. குடம் நிரப்புங்கள். அவர்களிடம் நீங்களே சென்று சொல்லுங்கள், என்றான்.
தசரதன் தண்ணீர் எடுத்துச் சென்று கண் தெரியாத பெற்றோரிடம் உண்மையைச் சொன்னான். பேசுவதற்கு முன்பே காலடிச் சத்தம் தங்கள் மகனுடையது அல்ல என்று அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள்.
ஸ்ரவணனின் தந்தை, நான் மகன் பிரிவால் இறப்பது போல நீயும் மகன் பிரிவால் இறப்பாய், என்றார். வால்மீகியின் காட்சியில் அது கத்தும் பழிவாங்கலைவிட துயரில் சோர்ந்த மனிதன் சொல்லும் எதிர்காலச் சொல் போல இருக்கிறது.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமர் பதினான்கு ஆண்டு காட்டுக்குச் சென்றார்; தசரதன் இரண்டு வாரம்கூட உயிரோடு இருக்கவில்லை. இந்தப் பழைய கதையை சொல்லுபவர் வெளிப்புற கதையாளர் அல்ல—இறக்கும் தசரதனே அதை நினைத்து தன் மனைவியிடம் சொல்கிறான்.
ஒரு நொடி அவசரத்தை தசரதனால் வாழ்நாளில் திரும்பப் பெற முடியவில்லை. ஆனால் கதை அவனை ஓடிவிடுபவனாக அல்ல, தண்ணீர் எடுத்துச் சென்று உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய மனிதனாகவும் காட்டுகிறது.
ஸ்ரவணனின் பெற்றோர் யாத்திரை செல்ல விரும்பினர்; அவன் காவடியை தூக்கிக் கொண்டான். உனக்காக யாராவது எந்தப் பாரத்தைத் தூக்கியிருக்கிறார்கள்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: நாம் நடக்க கற்றுக்கொள்ளும் முன்பே யாரோ ஒருவரால் தூக்கப்பட்டவர்கள்.
குழந்தை கேட்டால்: “தசரதன் கெட்ட மனிதனா?”
கதை அவனை அப்படிச் சுருக்கவில்லை. இளம் வயதில் தன் வேகத்தில் பெருமைப்பட்டு ஒரு நொடியில் திரும்ப முடியாத தவறு செய்கிறான். ஆனால் ஓடிப்போகவில்லை; ஸ்ரவணனிடம் செல்கிறான், தண்ணீர் கொண்டு செல்கிறான், பெற்றோரிடம் தானே உண்மையை சொல்கிறான்.
குழந்தை கேட்டால்: “அவர்கள் மன்னிக்கவில்லையா?”
பிற்காலக் கதைகள் அதை கடும் சாபமாகச் சொல்லலாம். வால்மீகியின் காட்சியில் தந்தை மிகுந்த துயரில், தானும் மகன் பிரிவால் இறப்பதுபோல் தசரதனும் இறப்பான் என்று சொல்வது போலத் தோன்றுகிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “இதனால் தான் ராமர் காடு போனாரா?”
இல்லை. ராமர் காடு போவது கைகேயிக்கு தசரதன் கொடுத்த பழைய வரங்களால். ஸ்ரவணன் சம்பவம் ராமரின் பிரிவால் தசரதன் ஏன் உயிர் தாங்கவில்லை என்பதுடன் தொடர்புடையது; காரணம் வேறு.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க