காய்கறிகளால் உலகையே ஊட்ட வந்த சக்தி

கதை தொடங்கும் உலகில் நூறு ஆண்டுகள் மழை பெய்யவில்லை. கிணறுகள் வற்றின; ஆறுகள் மறைந்தன; அடுத்த ஆண்டு விதைக்க வேண்டிய விதைத் தானியமே கடைசியில் உணவாகி விட்டது.

இந்த நீண்ட வடிவில் துர்கமன் தவம் செய்து வேதங்களைத் தன் வசம் கேட்டான். புனித வார்த்தைகள் மக்களின் நினைவிலிருந்து மறைந்தன; யாகங்கள் நின்றன; கதையின் உலகில் அதோடு மழையும் நின்றது.

மழை என்ற வார்த்தையை கேட்டும் அது எப்படி இருக்கும் என்று பார்க்காத குழந்தைகள் பிறக்கும் அளவு காலம் போயிற்று.

மீதமிருந்தவர்கள் தேவியை அழைத்தார்கள். சரியான மந்திரம் கூட இல்லை; குரல்கள் வறண்டு உடைந்திருந்தன. அவள் வந்தாள்.

வந்தவுடன் உணவு கொடுக்கவில்லை. முதலில் பார்த்தாள். நீண்ட கதை அவளுக்கு நூறு கண்கள் கொடுக்கிறது—ஒருவரை மட்டும் பார்த்து மற்றவரின் துன்பத்தைத் தவற விடாதபடி. அதனால் சதாக்ஷி—நூறு கண்கள் கொண்டவள்.

ஒன்பது இரவுகள் அழுதாள். கண்ணீர் மண்ணில் ஓடி ஆறுகளை நிரப்பியது—நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வந்த முதல் நீர்.

பிறகு உணவு கொடுத்தாள். கீரைகள், வேர்கள், காய்கள், தானியங்கள்—உண்மையில் சமைத்து சாப்பிடக்கூடிய சாதாரண பொருட்கள்—அவளுடைய உடலிலிருந்தே வளர்ந்ததாகக் கதை சொல்கிறது. அதனால் சாகம்பரி, தாவர உணவுகளைத் தாங்குபவள்.

முதலில் பேச்சு இல்லை. அருகிலிருந்தவருக்கு கொடுத்தாள்; அடுத்தவருக்கு; அடுத்தவருக்கு.

ஆதாரத் தையல் இங்கே முக்கியம். தேவீ மாஹாத்ம்யம் 11-ல் இது முழுக் காட்சியாக இல்லை; எதிர்கால வாக்காக சில சுலோகங்கள்—நூறு ஆண்டு வறட்சி வந்தால் சதாக்ஷி, சாகம்பரி வடிவில் உலகைத் தாங்குவேன்; துர்கமனை அழிப்பேன்.

துர்கமன் வேதங்களைப் பெறுவது, நீண்ட பஞ்சம், ஒன்பது இரவு கண்ணீர், விரிவான உணவு வழங்குதல்—இவை பிற்கால தேவீ பாகவத புராணம் 7.28-ல் முழுக் கதையாக விரிகின்றன. நாம் அந்த நீண்ட வடிவைச் சொல்கிறோம்; பழைய வாக்கின் எல்லையையும் காட்டுகிறோம்.

அவள் வந்தவுடன் உணவு கொடுக்க முடியும். இந்தக் கதையில் முதலில் பார்த்தாள்—ஒன்பது இரவுகள் அழ வேண்டிய அளவு பார்த்தாள்—பிறகு ஊட்டினாள்.