தெரியாததைத் தெரியாது என்ற சத்யகாமன்
படிக்கச் செல்லும் முன் சத்யகாமனிடம் குடும்பத்தைப் பற்றி கேட்கப்படும். அம்மா சொன்ன பதில் எளிதல்ல—உன் தந்தை யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. குருவிடமும் அவன் அதையே மாற்றாமல் சொன்னான்.
இந்தப் பதிப்பு பெற்றோர் குழந்தைகளுக்குப் படித்துச் சொல்லும் சோதனை, தமிழ் மொழிச் செம்மை, மூல ஆதார ஒப்பீடு ஆகிய மூன்றையும் முடித்துள்ளது. மொழி மாறினாலும் கதையின் அடையாளம் அதே.
Chāndogya Upaniṣad — 4.4–4.9
மரபுக் குறிப்பு. இந்த நிகழ்ச்சி சாந்தோக்ய உபநிஷத்தின் நான்காம் அத்தியாயத்தில் வருகிறது; முக்கியப் பாடமரபுகளில் நிலையானது. ஜாபாலாவின் பதில், அதைச் சத்யகாமன் குருவிடம் மாற்றாமல் சொல்வது, நானூறு மாடுகள், பின்னர் காளை, அக்னி, இரண்டு பறவைகளிடமிருந்து கிடைக்கும் போதனைகள் அனைத்தும் அதே தொடர்.
தொடங்குவதற்கு முன். ஜாபாலா, சத்யகாமனின் தந்தை யார் என்று தமக்குத் தெரியாது என்று நேராகச் சொல்கிறார். கதை அதை அவமானமாக நடத்தவில்லை. அதே நேரத்தில் கல்விக்கான வாயில் பிறப்பு மற்றும் சமூக அடையாளத்துடன் இணைந்திருந்த உலகையும் மறைக்கவில்லை.
சத்யகாமன் படிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினான். ஒரு குருவிடம் மாணவனாகச் செல்லும்போது குடும்பம், தந்தை, வம்சம் பற்றி கேட்கப்படும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அந்தக் கேள்விக்குத் தன்னிடம் முழுப் பதில் இல்லை.
அவன் தன் அம்மா ஜாபாலா அருகே சென்று கேட்டான். ஜாபாலா மறைக்கவில்லை. மகனே, உன் தந்தை யார் என்று எனக்குத் தெரியாது. இளமையில் பல வீடுகளில் வேலை செய்து அலைந்தேன். நான் ஜாபாலா; நீ சத்யகாமன். சத்யகாம ஜாபாலன் என்று சொல், என்றார்.
சத்யகாமன் ஹாரித்ருமத கௌதமர் என்ற குருவிடம் சென்றான். கேள்வி வந்ததும் அம்மா சொன்னதை அப்படியே கூறினான். தெரிந்ததைச் சொன்னான்; தெரியாததையும் தெரியாது என்றே சொன்னான். வசதிக்காக வேறு ஒரு குடும்பப் பெயரை உருவாக்கவில்லை.
கௌதமர் அவன் பதிலை கேட்டார். உண்மையிலிருந்து விலகாமல் இப்படிச் சொல்வது பிராமண இயல்பின் அடையாளம் என்றார். அவனை மாணவனாக ஏற்றுக் கொண்டு, யாகத்திற்கான விறகை எடுத்து வரச் சொன்னார்.
வழியெங்கும் அவனைச் சுமந்திருக்கக்கூடிய அந்தக் கேள்வி—இதைச் சொன்னால் என்ன ஆகும்?—அதே உண்மை அவனுக்குப் படிப்பதற்கான கதவைத் திறந்தது.
ஆனால் அடுத்த பாடம் வகுப்பறையில் தொடங்கவில்லை. குரு நானூறு மெலிந்த மாடுகளை அவனிடம் ஒப்படைத்தார். அவை ஆயிரம் ஆகும் வரை திரும்ப வரமாட்டேன் என்று சத்யகாமன் சொன்னான்.
ஆண்டுகள் சென்றன. காட்டில் முதலில் ஒரு காளை அவனிடம் பேசினது. பிறகு அக்னி. அதன் பின் இரண்டு பறவைகள். ஒவ்வொன்றும் பிரம்மத்தைப் பற்றிய அறிவின் ஒரு பகுதியை அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தன.
மாடுகள் ஆயிரம் ஆனபோது அவன் திரும்பி வந்தான். குரு அவனைப் பார்த்தவுடனே, அறிந்தவனைப் போல ஒளிவிடுகிறாய்; உனக்கு யார் கற்றுக்கொடுத்தார்கள்? என்று கேட்டார்.
மனிதர்கள் அல்ல, என்றான் சத்யகாமன். இருந்தும் அதே அறிவை குருவிடமும் கற்றுக்கொள்ள விரும்பினான். குருவின் வாயால் கேட்டால் அது முழுமையாக நிற்கும் என்று அவன் எண்ணினான்.
பின்னர் சத்யகாமனே ஆசிரியனானான்; அவனிடம் மாணவர்கள் வந்தார்கள். தன் தந்தையின் பெயரைச் சொல்ல முடியாமல் ஒரு கதவின் முன் நின்ற சிறுவன், பிறகு மற்றவர்களுக்கு ஒரு கதவாக மாறினான்.
முதல் கேள்விக்குச் சத்யகாமனிடம் முழுப் பதில் இல்லை. ஆனால் உண்மை எவ்வளவு இருந்ததோ, அவ்வளவையும் குறைக்காமல் சொன்னான்.
எனக்குத் தெரியாது என்று சொல்வது, ஏதாவது ஒரு பதிலைச் சொல்லிவிடுவதைவிட கடினமாக இருந்ததுண்டா? அப்போது என்ன செய்தாய்?
அவர்கள் பதில் சொல்லாமல் இருந்தால், இதை மட்டும் சொல்லிவிடலாம்: தெரியாததைத் தெரியாது என்று சொல்வதும் உண்மையின் ஒரு பகுதி.
குழந்தை கேட்டால்: “குரு ஏன் அவன் குடும்பத்தைப் பற்றி கேட்டார்?”
அந்தக் காலத்தில் கல்விக்கான வாயில் பிறப்பும் சமூக அடையாளமும் முக்கியமாக இருந்தன. கதை அந்தச் சுவரை மறைக்கவில்லை. சத்யகாமன் தன் அம்மா சொன்ன உண்மையையே கூறினான்; அந்த உண்மையிலிருந்து விலகாத தன்மையைப் பார்த்து குரு அவனை ஏற்றார்.
குழந்தை கேட்டால்: “காளையும் அக்னியும் உண்மையிலேயே அவனுக்கு கற்றுக்கொடுத்ததா?”
உபநிஷத் அப்படித்தான் சொல்கிறது. காளை, அக்னி, பிறகு இரண்டு பறவைகள் அவனுக்கு ஒவ்வொன்றாக அறிவின் பகுதிகளைச் சொல்லுகின்றன. உரை அதை வியப்பாக விளக்காமல், அவன் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகவே எடுத்துச் செல்கிறது.
குழந்தை கேட்டால்: “அவன் ஏற்கெனவே கற்றிருந்தால் மீண்டும் குருவிடம் ஏன் கேட்டான்?”
காட்டில் கிடைத்த அறிவை அவன் மறுக்கவில்லை. இருந்தும் குருவின் வழியாகவும் அதைப் பெற விரும்பினான். பின்னர் அவனே ஆசிரியனாகிறான் என்பதால், கற்றல் ஒரு உறவின் வழியாகவும் தொடர்கிறது என்பதை கதை காட்டுகிறது.
ஒவ்வொரு இரவும் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட தமிழ் கதைகளில் இருந்து வயதுக்கும் நாளுக்கும் ஏற்ற ஒரு கதை தேர்ந்தெடுக்கப்படும்.
இன்றிரவு தமிழ் கதையை வாசிக்க