ஒரு கவளத்தில் தீர்ந்த பசி

காட்டில் இருந்த பாண்டவர்களைக் காண துர்வாசர் வந்தார். அவருடன் பத்தாயிரம் சீடர்கள். யுதிஷ்டிரர் அனைவரையும் வரவேற்றார்.

அவர்கள் குளித்துவிட்டுச் சாப்பிட வருவதாக ஆற்றுக்குச் சென்றார்கள். திரௌபதியோ ஏற்கெனவே சாப்பிட்டு முடித்திருந்தார்.

அவர்களிடம் சூரியன் தந்த பாத்திரம் இருந்தது. திரௌபதி சாப்பிடும் வரை அதிலிருந்து உணவு கிடைக்கும். அவர் உண்ட பின் அன்றைக்கு மேலும் உணவு கிடைக்காது.

இவ்வளவு பேருக்கு இப்போது எப்படிச் சாப்பாடு போடுவது? வழி தெரியாமல் கண்ணன்னை வேண்டினார். அவர் வந்ததும் நடந்ததைச் சொன்னார்.

கண்ணனோ, எனக்குப் பசிக்கிறது. முதலில் ஏதாவது சாப்பிடக் கொடு, என்றார்.

விருந்தினர்களுக்கே உணவில்லையே! பாத்திரம் பற்றியும் தான் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டதைப் பற்றியும் திரௌபதி எடுத்துச் சொன்னார். ஆனாலும் கண்ணன் பாத்திரத்தைக் கொண்டுவரச் சொன்னார்.

அவர் கொண்டுவந்ததும் கண்ணன் பார்த்தார். விளிம்பில் சிறிது சோறும் கீரையும் ஒட்டியிருந்தன.

அதை எடுத்து உண்டார். உலகின் ஆன்மாவான ஹரி நிறைவடையட்டும் என்று வேண்டினார். பிறகு விருந்தினர்களை அழைத்துவர பீமன்னை அனுப்பினார்.

ஆற்றில் குளித்துக்கொண்டிருந்த சீடர்களுக்கு வயிறு நிறைந்துவிட்டது. இனி ஒரு வாய் உணவுகூட உண்ண முடியாதபடி இருந்தது.

சாப்பிட வருகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டோமே, இப்போது எப்படி மறுப்பது என்று திகைத்தார்கள். பாண்டவர்கள் கோபப்படுவார்கள் என்று அஞ்சிய துர்வாசர், உடனே கிளம்பச் சொன்னார். எல்லோரும் அங்கிருந்து போய்விட்டார்கள்.

பீமன் வந்து தேடியபோது யாரையும் காணவில்லை. அங்கிருந்த தவசிகள் அவர்கள் சென்றுவிட்டதாகச் சொன்னார்கள். அவர் வீடு திரும்பிச் செய்தியைத் தெரிவித்தார்.

இரவில் திரும்பி வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று குடும்பத்தினர் இன்னும் கவலைப்பட்டார்கள். இனி அஞ்ச வேண்டாம் என்று கண்ணன் உறுதியளித்தார்.

அவருக்கு நன்றி சொல்லி விடை கொடுத்தார்கள். பெரிய விருந்து பரிமாறப்படவில்லை; பாத்திரத்தில் எஞ்சிய சிறு கவளத்திலேயே பசி தீர்ந்திருந்தது.