ஏகலவ்யனின் வலது பெருவிரல்

ஏகலவ்யன் காட்டிலிருந்து வந்து துரோணரிடம் வில்வித்தை கற்றுக்கொள்ள கேட்டான். துரோணர் அவனை மாணவனாக ஏற்க மறுத்தார்.

மகாபாரதம் அவனை நிஷாத இளவரசன் என்று சொல்கிறது. துரோணர் அரச குமாரர்களைக் கற்றுக் கொடுத்தார்; பிறப்பு மற்றும் சமூக இடத்தின் அந்த எல்லையே ஏகலவ்யனுக்கு முன் வைக்கப்பட்டது.

ஏகலவ்யன் காட்டுக்குத் திரும்பினான். மண்ணால் துரோணரின் சிலை செய்து முன் வைத்துக் கொண்டு தினமும் பயிற்சி செய்தான்—கற்றுக்கொடுப்பவர் இல்லை; தவறு திருத்துபவர் இல்லை.

பல ஆண்டுகளில் அவன் அசாதாரணமான வில்லாளியாக ஆனான். உரை அவனை நல்லவன் என்று மட்டும் அல்ல, மற்றவர்களை மிஞ்சியவனாகக் காட்டுகிறது.

ஒருநாள் ஒரு நாய் அவனைப் பார்த்து குரைத்தது. ஏழு அம்புகள் மின்னல் போல பறந்து, நாயை காயப்படுத்தாமல் அதன் வாயின் இடத்தை நிரப்பின. நாய் அப்படியே அரச குமாரர்களிடம் திரும்பியது.

அந்த வித்தையைச் செய்தவரை அவர்கள் தேடினார்கள். ஏகலவ்யன் மகிழ்ச்சியாகத் தன்னை துரோணரின் மாணவன் என்று அறிமுகப்படுத்தினான்.

அர்ஜுனன் துரோணரிடம் பழைய வாக்கை நினைவுபடுத்தினான்—தன் மாணவர்களில் யாரும் அர்ஜுனனைவிட சிறந்த வில்லாளியாக இருக்கமாட்டார் என்று.

துரோணர் காட்டுக்குள் வந்து, தன் மண் சிலையை குருவாக வைத்து பல ஆண்டுகள் பயிற்சி செய்த சிறுவனைச் சந்தித்தார். குருதட்சிணை கேட்டார்.

வலது கையின் பெருவிரல்—வில் நாணை இழுக்கும் விரல்.

ஏகலவ்யன் ஒரு நொடியும் வாதிக்காமல், மகிழ்ச்சியோடு அதை வெட்டி கொடுத்தான். அவன் மகிழ்ச்சியே இந்தக் கதையின் மிகவும் அமைதியில்லாத பகுதி.

பிறகு மற்ற விரல்களால் அம்பு எய்தத் தொடர்ந்தான். இன்னும் திறமை இருந்தது; ஆனால் பழைய வேகம் இல்லை. கேட்டதின் நோக்கம் அதுதான் என்று அனைவருக்கும் தெரியும்.

ஒரு பாடமும் கற்றுக் கொடுக்காத மனிதரிடம் குருவிடம் நடக்க வேண்டிய முறையில் நடந்த ஒரே மனிதன்—ஏகலவ்யன்.