குபேரனின் செல்வத்தைவிட கனமான ஒரு அருகம்புல்

ஒரு கதையில் அரசன் ஜனகர் மிகப் பெரிய தானி. உணவு, தானியம்—யார் கேட்டாலும் கொடுத்தார். தானம் தான் பிரச்சினை இல்லை; இந்தச் செல்வமும் கொடுக்கும் சக்தியும் என்னுடையது என்ற பெருமை மெதுவாக சேர்ந்தது.

அப்போது விநாயகர் வயதான, நோயுற்ற, மிகப் பசித்த பிராமணராக வாசலுக்கு வந்தார். ஜனகர் உணவு கொடுத்தார். விருந்தினர் தொடர்ந்து சாப்பிட்டார். வீடு, நகரம், களஞ்சியம்—உணவு குறைந்தது; பசி குறையவில்லை.

கடைசியில் அந்த விருந்தினர் ஒரு ஏழை தம்பதியின் வீட்டை அடைந்தார். அவர்களிடம் உணவு இல்லை. காலை விநாயகர் பூஜையில் பயன்படுத்திய அருகம்புல்லில் ஒரு தழை மட்டும் மீதமிருந்தது.

அவர்கள் அதையே பக்தியுடன் கொடுத்தார்கள். விநாயகர் ஏற்றுக் கொண்டார்—அந்த நொடியில் பசி முடிந்தது.

பிறகு தன் உருவத்தை வெளிப்படுத்தி வரம் கேட்கச் சொன்னார். தம்பதி செல்வம் கேட்கவில்லை; நிலையான பக்தியும் இறுதி விடுதலையும் கேட்டார்கள்.

ஆனால் கதை அங்கே நிற்கவில்லை. பின்னர் ஒரு அருகம்புல் தழையை அதே எடையுள்ள பொன்னால் சமப்படுத்தும் சோதனை வந்தது. இந்திரன் அதை குபேரன்—குபேரன்—அரண்மனைக்கு அனுப்பினார்.

சிறிய துலா போதவில்லை. பெரியது வந்தது. குபேரன் பொன் வைத்தான்; முழுக் களஞ்சியத்தை வைத்தான்; மனைவியையும் நகரத்தையும் சேர்த்தான். அருகம்புல் இருந்த தட்டு இன்னும் கீழே.

இந்திரன் தன் செல்வம் கொண்டு வந்தார். விஷ்ணு, சிவபெருமான் ஆகியோரும் சேர்ந்தனர். கதை சொல்வது—பக்தியுடன் கொடுக்கப்பட்ட அந்தத் தழைக்கு இன்னும் சமம் ஆகவில்லை.

இது அருகம்புல்லின் சந்தை விலை பற்றிய கதை அல்ல. ஏழை வீட்டில் பூஜையாக கொடுக்கப்பட்ட அதே தழையை துலா அளக்கிறது. பொருளோடு சேர்த்து கொடுப்பதின் மனநிலையும் எடையில் வருகிறது.

குபேரனின் களஞ்சியம் முழுவதும் மேலே சென்றது; ஏழை வீட்டின் ஒரு அருகம்புல் கீழே இருந்தது—பொன்னால் வாங்க முடியாத ஒன்றையும் கதை அந்த எடையில் சேர்த்திருந்ததால்.