அமுதத்திற்கு முன் நஞ்சு வந்தது

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தார்கள். மந்தரமலை மத்தாக; வாசுகி கயிறாக. வேலை எளிதல்ல—மலை ஒருமுறை மூழ்கியது; அதைத் தாங்கிய பிறகே கடைதல் தொடர்ந்தது. எல்லோருடைய பார்வையும் அமுதத்தை எதிர்பார்த்தது.

முதலில் அமுதம் வரவில்லை. ஹாலாஹல நஞ்சு வந்தது. அது எல்லாத் திசைகளிலும் பரவத் தொடங்கியது. கடலில் இருந்த உயிர்களும், அந்தக் கடைதலோடு சம்பந்தமில்லாத பிற உயிர்களும் ஆபத்தில் சிக்கின.

தேவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்றார்கள். உயிர்கள் துன்பத்தில் இருக்கும்போது காப்பாற்றும் சக்தி உள்ளவன் அதை பயன்படுத்த வேண்டும் என்று சிவபெருமான் பார்வதியிடம் கூறினார்.

நஞ்சு ஆபத்தில்லாதது என்று அவர் நினைக்கவில்லை. அது உண்மையான ஆபத்து—அதனால்தான் யாராவது அதை நிறுத்த வேண்டும். சிவபெருமானின் ஆற்றலை அறிந்த பார்வதி சம்மதித்தார்.

சிவபெருமான் நஞ்சைத் தன் உள்ளங்கையில் ஏற்றுக் கொண்டு குடித்தார்.

அந்த நஞ்சு அவருடைய கழுத்தில் நீலக் குறி விட்டது. பாகவதம் அதை அவமானமாகச் சொல்லவில்லை; உயிர்களை காப்பாற்ற அவர் ஏற்றுக் கொண்ட சுமையின் அடையாளமாகப் போற்றுகிறது.

சிறிதளவு நஞ்சு கையிலிருந்து விழுந்ததாக அத்தியாயம் சொல்கிறது; அதை பாம்பு, தேள், நஞ்சுள்ள செடிகள் போன்றவற்றோடு இணைக்கிறது. ஆனால் உலகெங்கும் பரவிய பெரிய ஆபத்து நிறுத்தப்பட்டது.

அமுதம் பெறத் தொடங்கிய வேலை முதலில் ஒரு பிரச்சினையை வெளியே கொண்டு வந்தது. அந்தப் பிரச்சினையை யாராவது ஏற்காமல் அடுத்த கட்டத்துக்குச் செல்ல முடியவில்லை.

எல்லோரும் அமுதத்தைத் தேடினார்கள். முதலில் வந்தது நஞ்சு. அடுத்த நல்லது வர வேண்டும் என்றால், முதலில் அந்த ஆபத்தை யாரோ ஒருவர் தாங்க வேண்டியிருந்தது.